การให้อภัย Novels & Stories

ขอบคุณที่เธอให้อภัยคนอย่างฉัน โดยไม่มีเงื่อนไข และไม่ถามว่าเพราะอะไร ฉันอาจจะไม่เคยเป็นเพื่อนที่ดี แต่เธอคือผู้หญิงที่ทำให้ฉันอยากกลับมาเป็นมนุษย์ที่ไม่ทำร้ายใครอีก ถึงกรณ์..... ขอบคุณที่ไม่เกลียด และไม่ประชดการให้อภัย ฉันรู้ว่าฉันไม่มีวันได้เป็นของเธอ แต่การได้เห็นคุณยิ้มก ับผู้หญิงที่รักคุณด้วยหัวใจ มันก็เพียงพอให้ฉันยิ้มกับตัวเองในที่สุด ต่อจากนี้ไปขอให้เราทั้งหมดมีชีวิตที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครเข้าใจอีกเลย”

อธิวรรธน์กอดคนตัวเล็กพลางออดอ้อนอย่างมนุษย์อยู่เป็น “เบลล์เคยบอกพี่ว่าการให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการให้อภัย” วันเวลาผันผ่าน อายุและประสบการณ์ก็เพิ่มขึ้นตาม สิ่งหนึ่งที่อธิวรรธน์ได้เรียนรู้คืออย่าแบกความโกรธเกลียดไว้ เพราะมันไม่เคยให้ผลดีกับใครเลยนอกจากทำลายทุกอย่าง

"ก็พี่ดีใจนี่นา ขอบคุณนะคะที่หนูยอมให้อภัยพี่ ซึ่งก็ไม่รู้หรอกว่าให้อภัยด้วยเรื่องอะไร แต่ดีใจค่ะแค่นี้แหละ" "เอาเป็นว่าให้อภัยแล้วค่ะ แล้วก็หวังว่าจะไม่ได้ยินประโยคที่ทำร้ายจิตใจพวกนั้นอีก ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หนูจะให้โอกาสคุณ"

ห่างกันสักพักให้อะไร ๆ มันดีขึ้นกว่านี้น่าจะเป็นการดีสำหรับพวกเขาทั้งคู่ #พีขอโทษ คนหนึ่งเข้าใจอีกแบบ อีกคนก็เข้าใจอีกอย่าง แล้วเมื่อไหร่มันจะเข้าใจกันคะลู๊กกกกกก TW : dao_jun000

พนักงานสอบถามด้วยความสุภาพ “ค่ะ ฉันเอง” “คุณเตให้ผมพาคุณภัคธีมากับผู้ช่วยไปที่ห้องพักก่อนครับ และฝากผมขอโทษที่ไม่ได้ที่ไม่ได้ออกมาต้อนรับ” “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็มาก่อนเวลาเหมือนกัน”

“คนเราผิดพลาดกันได้ค่ะ อย่าพูดถึงมันอีกเลย” “คุณบอกว่าคนเราผิดพลาดกันได้ แล้วทำไมคุณไม่ให้โอกาสผมล่ะตวง ให้ผมกลับมาดูแลคุณกับลูกนะ ผมสัญญาว่าผมจะทำให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำแบบเดิมอีกผมรู้แล้วว่าเวลาที่ไม่มีคุณมันทรมานแค่ไหน เข็ดจนวันตาย ผมไม่เคยมีความสุขเลยตวง”

องว่าชยันต์ควรได้รับการให้อภัย ทั้งที่โทษของเขานั้นควรแก่การประหารด้วยซ้ำแต่ทำไมทุกคนถึงเห็นอกเห็นใจเขานัก มารดาของเธอที่ตายไปแล้วพูดไม่ได้ ยื่นอุทธรณ์ให้กับตัวเองไม่ได้ แก้ต่างไม่ได้ในทุกกรณี ทุกคนจึงตัดสินให้มารดาของเธอนั้นถูกลงทัณฑ์แบบฟรีๆ มาเป็นเวลายี่สิบกว ่าปี มันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

"พอสักทีเถอะ ที่มาง้อฉันแบบนี้เพราะไม่เหลือใครแล้วใช่ไหม? เพราะฝ้ายมันกลับไปคืนดีกับแฟนแล้วละสินะถึงได้ซมซานมาแบบนี้ คิดว่าฉันจะรอคอยให้อภัยนายตลอดเหรอบอล...ฉันไม่ได้รักนายขนาดนั้นหรอก" "แต่ที่ผ่านมาทำก็ทำได้นิ ที่ผ่านมาพลอยก็ให้อภัยได้ขออีกแค่ครั้งเดียวหลังจากนี้บ อลจะไม่รั้งอีกเลยถ้าพลอยจะไป...นะ"

“ขอโทษแล้วได้อะไร ความรู้สึกมันเสียไปแล้วไม่มีทางเหมือนเดิมหรอกนะ” “การให้อภัยไม่ใช่เพื่อตัวฉัน แต่เพื่อตัวเธอเอง ฉันอยากให้เธอปล่อยวาง แล้วเริ่มต้นความรักครั้งใหม่เสียที” ผมเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นของขวัญไม่ยอมมีรักครั้งใหม่ นอกจากยึดติดกับอดีตที่ผมทำเลวกับเธอ และยึดติดกับไอ้ปั้น จนเธอไม่เคยคิดจะเปิดใจกับใคร มันเป็นเพราะผม เพราะความเลวของผม “มันเรื่องของฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง หลีกไป! ฉันจะไปออกตรวจแล้ว”

ฟรานเชสก้าเห็นน้ำตาเขาแล้วยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม "จะร้องไห้ทำไม? คุณไม่ได้รักโค้ชอิซาเบลล่าหรอก คุณก็แค่พวกขี้อิจฉา พอเห็นเขาจะถูกคนอื่นแย่งไปก็อยากจะครอบครองไว้เอง รักแท้คือการปล่อยวาง คือการให้เธอไปมีความสุขในแบบของตัวเอง เห็นเธอมีความสุขคุณก็ต้องสุขด้วย อย ่าหลอกตัวเองให้มันมากนักเลย!" วินเซนโซพยายามปฏิเสธเสียงแข็ง "ไม่! ไม่ใช่อย่างที่คุณพูด ความรักคือการได้มีเขาอยู่ข้างกายทุกวันต่างหาก ผมรักอิซาเบลล่า ผมถึงไม่อยากให้เธอจากไปไหนอีก"