คนมองโลกในแง่ร้าย Novels & Stories

“ไม่ต้องขอบคุณแก้มหรอกค่ะ...ต่อให้ใครมาเจอแบบแก้มก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว” “เห็นไหมคุณ...ผมมองไม่ผิด ไม่เหมือนไอ้ลูกชายตัวแสบของคุณหรอก...มองโลกในแง่ร้าย”

ชลวีส่ายหน้าให้กับความคิดหยันโลกของภามเช่นนี้ เขาคิดอยู่แล้วว่าไอ้ความคิดประเภทนี้น่ะมันมีปัญหา ทั้งภาม ทั้งแสงตะวันนั่นแหละ เหยียดผู้คนเกินไปแล้ว บางทีคนเราควรมองคนอื่นในแง่ดีบ้าง มองโลกร้ายๆ นี่มันมีความสุขในชีวิตที่ไหนกัน! “ฉันจะเสียใจมากกว่านี้ถ้าไม่คิดอย่างนี้ว่ะ วี”

ซ่งรั่วเจินอธิบายยิ้มๆ ในฐานะเจ้าสำนักสำนักเต๋า ได้เห็นมากที่สุดคือความโหดร้ายของโลกใบนี้ คนบนโลกชอบรับชมความครึกครื้นที่สุด เรื่องดีล้วนสามารถพูดให้เป็นไม่ดีได้ ไม่มีวันเปลี่ยนความคิดของคนที่เกลียดเจ้าได้ ไม่ว่าทำอย่างไรก็จะถูกเกลียด

“แบบนี้มันอันตรายเกินไป ยิ่งเวลาที่ต้องอยู่คนเดียว” “อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักเลยสิคะ” “อะไรๆ มันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ กันไว้ดีกว่าแก้”

“มองโลกในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่า คนเราก็ต้องมีทั้งด้านดีและด้านร้าย ไม่มีใครดีไปเสียหมด พอๆ กับไม่มีใครแย่หรือไม่ดีไปหมดหรอกน่า เพียงแค่ตอนนี้หนูเอมยังไม่เจอคนที่มีดีมากกว่าไม่ดีเท่านั้นเอง” “เช่นคุณที่ร้าย...หาความดีไม่ได้ใช่ไหมล่ะ” หญิงสาวย่นจมูกใส่คนตัวใหญ่กว่าที่ยิ้มรับอย่าง ไม่สะทกสะท้าน

คนมองโลกในแง่ดีแบบกอดโอ๋พูดในอีกมุม ถึงมันจะจริงแต่ก็ไม่มีใครอยากมีมัน เงื่อนไขในความสามารถของพวกเราทั้งสามคนมีแตกต่างกันและอันตรายจนถึงความตายได้

"เวลาผ่านไปหนึ่งปีเราก็ยังออกจากฝันไม่ได้ เธอสิ้นหวังมากจนไม่ยอมหาทางอีก แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอค้นพบก็คือ คนที่มองโลกในแง่ร้ายจะมีพลังมากกว่าคนทั่วไป สเลฟจะยิ่งทรงพลังมากหากมีความคิดในแง่ลบระหว่างที่เรียกออกมา" ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างตกใจ แล้วก็พบว่าปุยฝ้าย ที่ร่าเริง มองโลกในแง่ดีเสมอมีพลังที่อ่อนแอ ส่วนชูครีมที่ชอบดูถูกตัวเอง มองโลกในแง่ร้าย กลับมีพลังที่เข้มแข็ง ส่วนมนสิชานั้นเป็นพวกกลางๆ จึงมีพลังปานกลาง

คนส่วนใหญ่มีทัศนคติที่เกลียดชังคนรวย เหมือนกับตอนนี้ที่แม้น่าหลันเยียนหรานเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างเห็นได้ชัด

เฌอแตมหยุดที่ภาพภาพหนึ่งที่สะดุดตา แล้วเงยมองคนตัวโตที่กำลังจดจ้องเช่นกัน "สำหรับบางคนอาจจะมองว่าโลกใบนี้มีแต่สีสันสวยงาม แต่สำหรับบางคนโลกใบนี้ก็เต็มไปด้วยความโหดร้าย มืดมิดเกินจะบรรยาย" บางคนใช้ศิลปะเติมชีวิตบนแผ่นกระดาษจนกลายเป็นความงาม ส่วนอีกคนกลับ ระบายสีดำทับลงไปเรื่อย ๆ จนเราไม่แน่ใจว่าเขากำลังสร้างงาน หรือกำลังกลบตัวตนของตัวเอง "โลกของลินิน" น่าหดหู่ใจที่เด็กตัวแค่นี้กลับมีโลกที่มืดมน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนธรรมดาบนท้องถนน ความสุข ความโกรธ ความเศร้า และความยินดีของพวกเขาดูเรียบง่ายมากในสายตาเขา ด้วยเหตุนี้ จิ่งโม่เยี่ยจึงรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่เขาคิดไว้ จิ่งโม่เยี่ยค้นพบว่าแม้โลกนี้จะน่าเกลียด แต่ก็มีด้านที่สวยงาม