Novel & Cerita คนมองโลกในแง่ร้าย

"รุ่นพี่เนี่ย มองโลกในแง่ร้ายจังเลยนะคะ" "ฉันก็แค่เป็นคนที่ทันคน ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ" "ทำไมคะ คิดว่าเอมไปทำงานแบบนั้นแล้วจะขายตัวหรือไง"

ส่ายหน้ากับแผงอกคุณองศาที่หอมด้วยน้ำหอมกลิ่นโปรดของเขา “หัดโกรธคนอื่นบ้างเถอะ ยิ่งคนพวกนั้นเธอควรเกลียดพวกเขาดีกว่ามานั่งสงสาร” “...” “มองโลกในแง่ร้ายบ้าง ขืนเธอเอาแต่มองโลกในแง่ดี เธอจะไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่บนโลกที่มันบิดเบี้ยวนี่ได้” คำสอนของคุณองศาทำให้ฉันเชื่ อทุกคำจริงๆ นั่นแหละ ที่เขาพูดมันก็ถูกฉันมองโลกดีเกินไป จนชีวิตของฉันมันถึงเจอแต่เรื่องราวร้ายๆ หากต้องการมีชีวิตที่ยืนอยู่บนนี้ได้ด้วยตัวเอง ฉันต้องหัดมองโลกในแง่ร้ายบ้างสินะ คุณองศาดันร่างฉันออกพลางใช้ปลายนิ้วโป้งเช็ดน้ำตาฉันออกจากหางตา

ไอมิเอะยกมือขึ้นกุมขมับ ขณะที่อีกสองคนยังไม่หยุดจ้องมองเธอด้วยสายตาแบบ พูดอะไรของมึง พวกกูไม่เชื่อหรอก “ทำไมพวกแกชอบมองโลกในแง่ร้ายจัง” “แหม ว่าพวกกูมองโลกในแง่ร้าย เมืีอกี้ที่มึงพูดมา มึงก็ไม่ได้ต่างจากพวกกูนักหรอก อีกอย่าง พวกกูมองโลกในแง่ของความเป็นจริงเว้ ย” เส้นด้ายพูดพลางยักคิ้วกวน ๆ

“อย่ามองโลกในแง่ร้ายอย่างนั้นซะวะไอ้เอ” “กูไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายแต่กูมองว่ามึงร้ายต่างหากไอ้เจน” “เอ่อน่ากูร้ายก็ได้มึงจะให้ก็อยู่หน้าบ้านตรงนี้นะ ชวนให้กูนอนบ้านมึงแต่ก็ยังไม่พากูเข้าไปสักที อยากให้กูนอนที่นี่จริงหรือเปล่าวะ”

นั่นเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก อาจารย์กล่าวว่า "โลกนี้ไม่มีความดีอย่างสมบูรณ์ เพราะโลกประกอบด้วยใจมนุษย์ มนุษย์มีทั้งดีและชั่ว เห็นแก่ตัว และหน้าซื่อใจคด ใครๆ ก็โทษโลก แต่กลับไม่คิดถึงสิ่งที่ตนทำไป โลกนี้ ทุกคนต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น” นางยังถามอาจารย์อี กว่า ถ้าโลกนี้ค่อนข้างดี โลกที่เลวร้ายจะเป็นอย่างไร?

ไคล์ตัลเอาอกเอาใจและคอยตามใจทุกอย่าง ไม่ว่าจะงานเล็ก งานใหญ่ก็จะพาอมีนาไปด้วยทุกครั้ง ทว่าคนในสังคมนั้นมีหลายแบบ หลายประเภท อีกทั้งยังหลายความคิด บางคนมองเธอด้วยสายตาที่ชื่มชม แต่บางคนก็มองเธอด้วยสายตาที่เหยียดหยาม ทำให้คุณชายมาเฟียไม่พอใจกับสายตาเหล่านั้นท ี่มองมา ถึงแม้อมีนาจะบอกกับเขาแล้วว่าเธอไม่รู้สึกอะไร ใครจะมองยังไงก็ช่าง ขอแค่คนในครอบครัวอย่ามองเธอแบบนั้นก็พอ เธอมองโลกในแง่ดีและไม่คิดร้ายกับใคร ยิ่งทำให้ไคล์ตัลรักเธอมากขึ้นทุกวัน

เนื่องจากคนต่างประเภทที่เข้ามาเกี่ยวข้องและความคิดเห็นแง่ลบมากมาย ไซล่าก็รู้สึกว่าสิ่งที่เธออ่านนั้นช่างน่ารังเกียจ มักมีกลุ่มคนในโลกนี้ที่ได้ความสุขมากจากการพูดทำร้ายคนอื่นผ่านความคิดเห็นแง่ลบบนอินเทอร์เน็ตอยู่เสมอ

ราะอะไร แต่ไม่อยากตอบคำถามมากมายก่ายกอง ที่ส่วนใหญ่มองเธอในแง่ลบ คนเรานั้นให้มองว่ามันเป็นเรื่องปกติก็ปกติ ถ้ามองว่ามันเป็นเรื่องประหลาดมันก็ประหลาด มันเป็นเรื่องไม่ดีมันก็ไม่มี อยู่ที่เมืองว่ามันดีมันก็ดี ดังนั้นมันอยู่ที่การมองของคนคนนั้นมากกว่า เพราะคนที่อ่านหนังสือประเภทที่ เธอเขียน เขาก็คิดว่ามันเป็นความบันเทิง อ่านแล้วไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนเสียหน่อย ไม่ใช่อาชญากรฆ่าคนตายเสียหน่อย “ก็น่าจะมี” เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงเอ็นดูอยู่มาก

นางอายุยังน้อยเรื่องถึงเนื้อถึงตัวเช่นนี้เขาไม่โทษนาง ที่อีกฝ่ายโกรธแค้นกลับยิ่งเข้าใจเสียมากกว่า นางยังเยาว์จึงมองโลกกว้างเพียงด้านเดียวไม่ได้มองด้านที่ใต้หล้าเป็นสีเทา แต่นางมองเห็นและตัดสินเพียงเพียงดำและขาวเท่านั้น ดังนั้นอยากเล่นงิ้วโรงใหญ่มีหรือจะไม่ส่งเสริ

บรรณร่ายยาวเพื่อประชดอีกฝ่าย ทำเอาคนฟังจ้องเขาตาเป๋ง “คุณมองโลกในแง่ร้ายไปนะคะ ที่ไหนก็มีคนดีและคนไม่ดีปะปนกันอยู่ทั้งนั้น เราแค่คิดว่าจะทำยังไงถึงจะอยู่กับคนเหล่านั้นได้” เธอตอบเสียงหวาน เจ้าหนูเหมือนจะเห็นด้วย พลางใช้มือลูบใบหน้าสวยไปมา ก่อนจะเอาจมูกเล็กๆ ซุก ซบถูไถเข้ากับเนินอกขาวผ่อง