Novelas y relatos de ความทรงจำ

โซนิค ตั้งแต่ที่โซนิคเห็นน้ำหนาวเดินเข้าในผับมาซึ่งเธอมีหน้าตาเหมือนกับหญิงสาวที่อยู่ในรูปติดบัตรที่เขาเห็นเมื่อกลางวัน บวกกับคำพูดที่ซีเมลทิ้งท้ายไว้ให้เขา “รูปนี่มือสกปรกของมึงมาไม่มีสิทธิ์มาแตะ จำไว้” ยิ่งทำให้ชายหนุ่มมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้สำหรับซีเมลแล้ว ไม่ธรรมดาแน่ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นหล่อนจะกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่ทำให้น้องชายฝาแฝดผู้เย็นชาปานน้ำแข็งขั้วโลกได้คลั่งจนแทบบ้าก็ได้ และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ

EPISODE 36 : Forget me not (ดอกฟอร์เก็ตมีน็อท ดอกไม้แห่งรักแท้ ความซื่อสัตย์และความทรงจำที่แสนพิเศษ) “ไม่อยากให้คุณลืมนะว่ายังมีฉันคอยอยู่ตรงนี้ กับคุณเสมอ”

“ค่ะ พลังเปลี่ยนและลบความทรงจำ” รานนามิดผงกหัวรับรู้ครั้งหนึ่ง “...งั้นคงแย่หน่อยแล้วค่ะ” “คะ? เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งเข้าไป—” ตึก ตึก ตึก…

คนที่ใช้เบอร์อื่น โทรเข้ามา ส่งเสียงดุ เต็มที่ " นาย " " ใช่ ผัวหนูเอง ยังจำเสียงได้ด้วย คิดว่าลืมไปแล้ว " " นายมีอะไรคะ " คนที่ไม่อยากทะเลาะ ถามกลับไป

@วันต่อมา @ภายในห้องทำงานของนายแพทย์เจ้าของไข้ของน้ำหนาว "คนไข้กระโหลกร้าวเลือดออกในสมองหากฟื้นขึ้นมาเธออาจจะความจำเสื่อมจำอะไรไม่ได้เลยเพราะสมองส่วนที่โดนกระทบกระเทือนอย่างหนักเป็นสมองส่วนที่เก็บความทรงจำสมองแบ่งเป็นหลายส่วน ส่วนความจำ ส่วนภาษา ส่วนควบคุมการ เคลื่อนไหวและอีกมากมายแต่ในกรณีของคุณน้ำหนาวส่วนที่ได้รับการกระทบกระเทือนคือส่วนของความทรงจำครับ" นายแพทย์วัยกลางคนอธิบายอาการบาดเจ็บของน้ำหนาวให้ศิลาได้เข้าใจอย่างใจเย็น

ฉันตอบออกไปอย่างไม่ลังเล ฉันเชื่อใจเขา เขาไม่มีทางทำร้ายฉันแน่นอน “โอเคค่ะ เท่าที่เปิดอ่าน ในบันทึกนี่บันทึกไว้ว่าคนไข้มีภาวะการสูญเสียความทรงจำชั่วคราว เป็นการสูญเสียความจำชั่วคราวที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ผู้ป่วยอาจไม่สามารถจดจำข้อมูลหรือเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ทำให้สับสนใน เรื่องสถานที่และเวลา เช่น ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน หรือสรุปได้ว่าลืมเหตุการณ์ที่ประสบมานั่นแหละค่ะ อาจจะเกิดจากเรื่องที่สะเทือนใจมาก ๆ จนสมองสั่งการให้ลืมมันซะ แล้วตอนนี้พอจะจำอะไรได้บ้างไหมคะ?” คุณหมออธิบายเกี่ยวกับโรคที่ฉันเป็นและพึ่งจะหายเมื่อไม่นานมานี้

บทที่ 20 ความทรงจำ ลี่จิ่นรับแรงระเบิดจากร่างเงาของอิ่งเข้าไปอย่างเต็มที่จนหมดสติ สายเงาทมิฬที่ล่องลอยค้างเติ่งอยู่ในเรือนพรั่งพรูเข้าร่างของเขาราวกับถูกสูบ ในศีรษะของเขาปั่นป่วนไปด้วยภาพความทรงจำที่เขาไม่เคยเห็น ไหลหมุนเวียนรวดเร็วจนร้อนไปถึงเส้นประสาท ความปวดร้าวแ สนหนักหน่วงปลุกให้เขาลืมตาตื่น ลี่จิ่นหอบหายใจอย่างรุนแรง สองมือขยำเส้นผมดึงทึ้งระบายความทรมาน “…ลี่จิ่น” เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวเหมือนกับในความทรงจำดังขึ้น เขาเจอแล้ว เขาตามหาสิ่งสำคัญที่หนีหายไปเจอแล้ว!

ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวลุกขึ้นจากเก้าอี้กระดูก เขาเดินวนเวียนไปมารอบๆ หลอดแก้ว รอยยิ้มบนใบหน้าดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต "ข้าใช้เวลาวิจัยอยู่นานกว่าจะสกัด 'DNA แห่งความทรงจำ' ออกมาจากสมองส่วนฮิปโปแคมปัสของเจ้าตอนที่เจ้ายังเด็ก..." วิรุฬห์จำบังอธิบายราวกับศิลป ินบรรยายผลงาน "ร่างโคลนนี้มีความทรงจำทุกอย่างที่แม่เจ้ามี... ความรัก ความห่วงใย และความกลัว... และข้าได้เปลี่ยนให้มันกลายเป็น 'ตัวจุดชนวน' ของระเบิดชีวภาพ 'Bio-Nuke' รุ่นทดลอง"

ือแกร่งจะปฏิบัติการลอกคราบช้าๆ ตรงข้ามกับความรุ่มร้อนในใจที่อยากสวมวิญญาณหนุ่มโฉดฉีกทึ้งชุดเจ้าสาวนี่ชะมัด แต่กลัวแม่กระต่ายน้อยจะตื่นตูมวิ่งหนีไปเสียก่อน อยากกินเหยื่อโอชะใจต้องนิ่ง เขาอยากให้คืนแรกของเราเป็นความทรงจำดีๆ ของเธอ ท้องนิ้วสากไล้ตามแนวไหล่อย่างเผล อไผล

“แต่เฮียยังไม่จบ” “ถ้าเฮียแค่รู้สึกผิด” “ทำไมชอบพูดว่าเฮียแค่รู้สึกผิด” “บัวไม่อยากให้เฮียรับผิดชอบบัวเพราะแค่รู้สึกผิด” “ทำไมเฮียจะรู้สึกผิดไม่ได้”