ความรักครั้งแรก Novels & Stories

พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย โปรย เขาหายไปจากชีวิตของเธอ และกลับมาอีกครั้งในวันที่เธอมีลูกน้อยให้เขา เพลิงวิวาห์โปรย

กว่าจะรู้ตัวว่าได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไปก็ในวันที่สายไปแล้ว ทว่าในเมื่อฟ้าให้โอกาสได้เจอเธออีกครั้ง เขาจะต้องรั้งเธอไว้ด้วยทั้งหมดที่มี ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

เพราะบังเอิญไปเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นของท่านอธิการเข้า จึงทำให้เธอตกที่นั่งลำบาก อีกทั้งทางครอบครัวยังประสบปัญหาหนัก จึงต้องยอมรับข้อเสนอที่ท่านอธิการยื่นมา "คุณจะได้เรียนฟรีจนจบ และผมก็จะเลี้ยงดูคุณทุกเดือน"

‘รังเกียจเดียดฉันท์อิฉันป่านนี้ อิฉันก็ลูกเจ้าของโรงงานผลไม้กระป๋องนะคะ’ 🖤เหนือ🖤 ลูกชายคนโตของโดส (ในเรื่อง พันธะหน้าที่)รับตำแหน่งเป็นผู้บริหารใหญ่ในบริษัท ฉลาด สุขุม หน้าตาหล่อเหลา เข้าถึงยาก "เธอตั้งใจจะมาเป็นเลขา หรือตั้งใจจะเป็นอย่างอื่น?" . . 💜จาร์ 💜 สวย เซ็กซี่ รักจริง รักปักใจ "เป็นแม่ของลูกพี่ค่ะ" . . . "ฉันไม่มีทางเอาผู้หญิงอย่างเธอมาเป็นแม่ของลูกฉันเด็ดขาด!" "นั้นเป็นเรื่องที่ท้าทาย"

"สรุปคุณอยากมีอะไรกับฉันไหม?" รพีภัทรเผยสีหน้าคาดไม่ถึงเมื่อภรรยาในนามเอ่ยแบบนั้นขึ้นมาดื้อๆ ก่อนสีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นระแวดระวังไม่ไว้ใจ "คุณเป็นอะไร" "ฉันก็เป็นภรรยาคุณไง" "นาวอย่ากวน" เสียงดุๆ เอ่ยปรามขึ้นเมื่อเธอยังพูดทีเล่นทีจริงไปซะหมด "เรื่องแบบนี้อย่าพูดเล่น" "ฉันไม่ได้พูดเล่น" "ผมเคยบอกตั้งแต่ก่อนแต่งงานไปแล้ว ว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น" รพีภัทรตัดใจหันหลังหนี ไม่อยากมีปัญหาทีหลัง "ก็แค่ครั้งเดียว หลังจากนี้ทุกอย่างจะเหมือนเดิม" "มันไม่มีครั้งเดียวหรอก" "โอเคๆ แค่คืนเดียวแต่หลายครั้งก็ได้" "นาว!" ************ "ล้ำเส้นไปรึเปล่า" "ล้ำเส้น?" "คุณกับผมแต่งงานกันเพราะอะไรคุณก็รู้อยู่แก่ใจ อย่าทำอะไรให้มันเกินกว่าที่ตกลงกัน" น้ำเสียงราบเรียบ และสีหน้าเย็นชาของเขาบ่งบอกได้ดีถึงความรู้สึกที่มี โดยที่ไม่ต้องถามก็พอจะรู้ว่าในหัวใจของเขาไม่มีเธออยู่ในนั้นเลย ที่ผ่านมาเธอคงคิดไปเองคนเดียว ***************

ความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ... กลับกลายเป็นตราบาปดำมืดที่เธอถูกบังคับให้แบกรับโดยไม่มีทางเลือก มินตรา ไม่เคยคาดคิดเลยว่า อุบัติเหตุเพียงเสี้ยววินาทีนั้นจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอจนไม่อาจหวนคืนได้อีก เพียงเพราะพี่ชายของเธอ ขับรถชนผู้หญิงที่เขารักจนบาดเจ็บสาหัสและหลบหนีอย่างไร้ความรับผิดชอบ ชีวิตของเธอจึงถูกผลักเข้าสู่วังวนแห่งการลงทัณฑ์ที่โหดร้าย “ธีรัช” ชายผู้มีทุกอย่างทั้งอำนาจ เกียรติยศ และหัวใจที่แข็งดั่งเหล็กกล้า มองเธอเป็นดั่งอาญาชีวิต เขาทำลายศักดิ์ศรีของเธออย่างไม่ไว้หน้า กดขี่เหยียบย่ำเธอด้วยความเกลียดชังที่สุมอยู่เต็มอก ดึงเธอเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยความหนาวเย็นและการลงโทษที่ไม่เคยปรานี ทว่า... เมื่อเวลาค่อยๆ ล่วงผ่าน ความจริงที่ถูกฝังลึกกลับค่อยๆ เปิดเผย ผู้หญิงที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นนางมารร้ายในชีวิต คือคนที่เคยยื่นมือช่วยชีวิตเขาไว้ในวันที่เขาอ่อนแอที่สุด แต่ในวันที่เขารู้ตัว... เธอกลับพร้อมจะเดินจากไปตลอดกาล ทิ้งเขาไว้ให้จมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไม่มีวันลบเลือน โอกาสครั้งที่สองจะยังมีอยู่จริงหรือไม่... เมื่อหัวใจทั้งสองดวงเต็มไปด้วยรอยแผลที่ไม่มีวันลืมเลือน

“อู้ว… รูสวยเหลือเกิน” สองมือทาบลงบนความเป็นสาว แหวกพุ่มขนสีดำให้กดไปไว้ด้านข้าง เปิดร่องสวาทแอ่นอ้าขึ้นมาอวดพูงาม ทั้งแบะทั้งบีบสองกลีบ ลงลิ้นเลียสลับไปมาทั้งสองข้างซ้ายขวา เสียงดังจ๊วบจั๊บหนับหนุบ เรียกน้ำหล่อลื่นกะปริบออกมาอย่างมิอาจสะกดกลั้นความซ่านเสียวเอาไว้ได้ “พะ… พอแล้ว… ฮื่อๆ” โดนขนาดนี้ ชลันดาใจกระเจิง เสียงสั่นเครือ หายใจติดๆ ขัดๆ สองมือจิกเกร็งเกาะบ่าเขาแน่น แอ่นหนอกเนินสวาทรับริมฝีปากแนบประกบลงมาดูดเลียจนช่องทางแห่งความสุขของหล่อนเปียกชุ่ม “อูยยย... เสียว… ” ชลันดาเสียวรู หลุบตาลงมองเขาทำกับร่องสวาทของหล่อนอย่างไม่ปรานี “หึๆ… ” คิมหันต์เหลือบตาขึ้นมองใบหน้าซ่านเสียว เห็นชลันดาหลับตาพริ้ม ขณะปลายลิ้นของเขาบดขยี้กลีบมาลีสดสวย กดลิ้นไล้เลีย เขี่ยคลึง ขยี้ย้ำๆ ขึ้นมาตามแนวยาวของร่องกลีบแล้วมาหยุดกดรัวที่เม็ดกระสันจนปูดนูนขึ้นมาจากซอกเสียว จ๊วบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ถึงผมจะร้ายกาจกับคนทั้งโลก แต่จะอ่อนโยนและเป็นของพี่แค่คนเดียว (ลูกชายสงครามและพลอยใส จากเรื่องก็แค่ผมตกหลุมรักคุณ)

“ตื่นแล้วเหรอ” คำถามที่ดังมาจากหน้าประตู ทำให้แสนรักมุดหน้าลงใต้ผ้าห่มด้วยความเขินอาย เขาออกไปไร่ตั้งแต่เช้าแล้วไม่ใช่เหรอ “ทำอะไรน่ะ อยากอาบน้ำไหม” เพราะเห็นว่าเธอยังอยู่ในชุดเดิม ต้นหมื่นจึงถาม “ไม่ไปทำงานเหรอคะ” เสียงอู้อี้ที่ดังมาจากใต้ผ้าห่ม ทำให้ต้นหมื่นหัวเราะให้กับความน่ารักของเธอ จะอายอะไรอีกเขาเห็นจนหมดแล้ว “ไปแล้ว แล้วก็กลับมาแล้ว ผมเป็นห่วงคุณ” ตอบจากใจจริง เพราะกังวลว่าเธอจะคิดมาก “ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ คุณกลับไปทำงานเถอะ” “ไม่เอา ไม่ไปแล้ว ไหนดูสิว่าตัวร้อนหรือเปล่า เจ็บแขนมากไหม” เดินมาข้างเตียงแล้วตลบผ้าห่มออก นางอายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้นั้นตาโต เมื่อผ้าที่เธอใช้เป็นโล่กำบัง ร่อนลงไปกองอยู่ข้างเตียง “คุณต้น อย่าแกล้งสิคะ” ทั้งตัวของเธอมีแค่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่เขาใส่ให้เมื่อตอนเช้ามืด ส่วนท่อนล่างนั้นไม่มีอะไรปกปิดเลยสักชิ้น

จะเป็นอย่างไรเมื่อทายาทสาวน้อยจ้าวยุทธ์ ต้องมาอยู่ในคราบสาวใช้ของนายสาวผู้อ่อนแอ... "คุณหนูท่านรักบุรุษผู้นั้น" "ข้ากับเขาคบหากันมาได้ระยะหนึ่ง จนกระทั่งเขาได้เจอกับน้องสาวของข้า เขาจึงเปลี่ยนไป ไม่มีเวลาให้ข้าเหมือนเดิม แต่กลับมีเวลาให้น้องสาวข้า พวกเขามักจะนัดพบเจอกันลับหลังข้า ข้าเสียใจมาก" "เฮ่อ! คุณหนู หากท่านจะรักใคร ท่านควรรักตนเองก่อน และหากข้าเป็นท่าน ข้าจะตัดเอ็นบุรุษผู้นั้นให้พิการ ตัดลิ้นสตรีนางนั้นมิให้เอ่ยวาจา ให้พวกมันได้อยู่แบบมิสู้ตาย ให้มันรักกันทั้งอย่างนั้น ช่างน่าชมยิ่ง" จบคำซูเจินก็ยกยิ้มเย็นเยียบดวงตาเหี้ยมเกรียม และอีกคราที่หนิงเหมยได้แต่ถอนหายใจ ข้าจะไม่เล่าอันใดให้เจ้าฟังอีก อาเจิน...