ความรักที่ทำงาน Mga Nobela at Kwento

เสียงคุยกัน เสียงบอกรัก ดังทั่วห้องนอน คนตรงหน้าคือที่สุดแล้ว หญิงสาวที่รัก เพราะรัก รักเพราะเข้าใจในความเป็นเค้า แค่พนักงานกินเงินเดือน ไม่มีธุรกิจใหญ่โต แต่ไอติม ก็รัก ทีมประสานงานของสกินแคร์แบรนด์ดังจากเกาหลี ติดต่อเข้ามา เพื่ออยากพูดคุย คนที่รับงานเอง รับสายอย่างเป็น มิตร แล้วระบุวันเวลานัดลงไปในสมุดคิว

พี่ดินตอบทั้งที่ยังก้มหน้าพิมงานอยู่ "...." ตอนนี้ฉันรู้สึกจุกไปทั่วทั้งอกเลย สรุปพี่ดินรักฉันจริงๆใช่มั้ย "ดึกแล้ว คุณไปนอนเถอะผมพิมพ์งานเสร็จเดี๋ยวจะตามไป"

“ไหมอยู่กับพี่ไปมันก็ไม่มีความสุขหรอกน่า” “ก็รักมันสักหน่อยไม่ได้รึไงเล่า” “ของแบบนี้มันบังคับกันได้ด้วยเหรอวะ” “ถ้าไม่รัก ก็อย่าไปแตะต้องตัวมัน” “เออ! แค่นี้นะ จะทำงาน!”

ขวัญข้าวหรี่ตามองแล้วทำหน้าครุ่นคิด ปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปบ่งบอกให้รู้ว่าเพื่อนของเธอก็แอบคาใจเช่นกัน แต่เพราะบริ้งค์มักมีพฤติกรรมประหลาด ทั้งรักทั้งหลง เชื่อใจคนที่คบจนหลายครั้งเธออดที่จะท้วงติงกึ่งตักเตือนไม่ได้ ทว่าเพื่อนก็จึงมักตอบกลับมาด้วยคติสอนใจเสมอว่า ‘คน เราถ้าคิดจะคบกันแล้ว นอกจากความรัก ความเข้าใจ ให้เกียรติกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง อีกอย่างที่สำคัญคือความเชื่อใจในคนของเรา เพราะถ้าเขาไม่ดีพอจริง ๆ เราคงไม่เลือกเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตหรอก จริงไหม?’

ฝนยังคงย้ำความสัมพันธ์ของเราสองคน ผมไม่เข้าใจว่าจริง ๆ แล้วฝนคิดอะไรอยู่ เพราะคำพูดกับการกระทำมันสวนทางกันอย่างชัดเจน แล้วจะมีผู้หญิงที่ไหนไม่อยากได้รับความรักจากผู้ชายที่ตัวเองมีอะไรด้วย นอกจากคนที่มีอาชีพเป็น Sex Worker เท่านั้น ปั่บบบๆๆๆๆๆๆๆๆ แจะๆๆๆๆๆๆๆๆ สร่วบบบๆๆๆๆๆๆๆๆ แจะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังถี่ขึ้นพอ ๆ กับอารมณ์ของเราสองคนที่เริ่มไต่ระดับความเสียวสูงขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงสาวก้มหน้าลงซบกับเข่า เมื่อครู่แทบเก็บอาการไม่ไหล คนหล่อถึงกับยื่นหน้าเข้ามาทำเอาไม่กล้าหายใจ แรกๆ นึกว่ามีภูมิคุ้มกันมากพอเพราะเจอเขาทุกวัน แต่วันนี้สายตาแน่วแน่มั่นคง ในยามที่บอกจะพยายามทำให้นางรัก และเขาเองก็จะรักนางเช่นกัน “เจอแบบนี้เข้าทุกวันต้องใจอ่อนแน่ ไม ่ได้ๆ ข้าจะใจอ่อนไม่ได้... แต่ว่า...เขาหล่อมากเลยนะ ผู้งานดีสายเปย์ ฮือ...ทำไงดี”

“อืม...จริงเหรอ...แล้วงานคุณล่ะ” “ผมอยู่กับเจ้านายเพราะความรักและผูกพันกัน ความจริงแทบไม่ได้ทำงานอะไรเลย”

เขาเอื้อมมือไปวางแหมะบนศีรษะของเธอ แล้วขยี้ผมที่ชื้นเหงื่อนั้นเบาๆ "ฟังนะ ยัยลิง... ความรักของเรา มันไม่ได้วัดกันที่ว่าเราเจอกันบ่อยแค่ไหน หรือเรามีเวลาไปเดินจับมือกันที่ห้างหรือเปล่า" เขตต์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น "ความรักของเรา คือการที่รู้ว่า... ในขณะที่ผมกำลังวิ่ งเต้นสู้กับงานหัวปั่น คุณก็กำลังกระโดดตบลูกขนไก่อย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ในยิม... เรากำลัง 'เหนื่อย' เพื่อเป้าหมายเดียวกันต่างหาก" รินรดากัดริมฝีปาก น้ำตารื้นขึ้นมา

พูดจบนางก็เดินกลับเข้าห้องไป. ในใจแม้รู้ว่าเป็นความรักที่มิอาจจะเป็นไปได้ แต่ทั้งสองกลับรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

เงินสดหลายแสนบาท รถยนต์ที่เป็นชื่อของเธอ รวมไปถึงเครื่องประดับที่เค้าซื้อให้อีก หากนี่เป็นค่าตอบแทน มันก็คุ้มค่ากับการทำงาน แต่สำหรับความรู้สึกแล้ว เธอรู้สึกว่า ยิ่งนานวันเธอก็ยิ่งรักเค้ามากขึ้น มากขึ้นทุกวัน เธออยากบอกรักเค้า อยากให่เค้ารู้ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะเค้า เธอคง ไม่กล้ารับข้อเสนอบ้าบอนี้แน่ หากแต่ในหนังสือสัญญาจะระบุชัดเจนว่า ห้ามตกหลุมรัก คู่สัญญาเด็ดขาด ห้ามบอกรักให้อีกฝ่ายรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ห้ามทำให้อีกฝ่ายอึดอัดเพราะคำว่า รัก เธอจึงได้แต่เก็บคำว่ารักเอาไว้ในหัวใจเพียงคนเดียว