ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

กลับมาเกิดใหม่ ฉันตัดสินใจใส่ชื่อของน้องสาวลงในใบคำร้องขอจดทะเบียนสมรส ครั้งนี้ฉันช่วยลู่ฮ่าวเซวียนให้สมปรารถนา ชาตินี้ฉันเอาชุดเจ้าสาวให้น้องสาวสวม และเอาแหวนแต่งงานให้น้องสาวใส่ก่อนเขาก้าวหนึ่ง ฉันเร่งให้การเจอกันทุกครั้งของเขากับน้องสาวเร็วขึ้น เขาพาน้องสาวไปเมืองหลวง ฉันลงใต้ไปเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเซินโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงเพราะชาติก่อนฉันอายุเกินห้าสิบปี เขากับลูกชายยังคงคุกเข่าขอฉันหย่า ช่วยสนองให้พรหมลิขิตสุดท้ายของเขากับน้องสาวสำเร็จ กลับมาเกิดใหม่อีกชาติ ฉันแค่อยากกางปีกโบยบินไปให้สูงไม่สนเรื่องความรัก

ฉันกับน้องสาวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกัน หัวใจของฉันฉีกขาด จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน แต่แม่ที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลับเรียกหมอทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องพักฟื้นของน้องสาว เพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียดให้น้องที่ได้รับบาดเจ็บเพียงแค่รอยถลอกเล็กน้อย ฉันอ้อนวอนขอให้แม่ช่วยชีวิต แต่แม่กลับตะคอกใส่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ “แกจะเรียกร้องความสนใจช่วยดูเวล่ำเวลาหน่อยได้ไหม รู้หรือเปล่าว่าน้องเกือบจะเจ็บถึงกระดูกอยู่แล้ว!” สุดท้ายฉันก็นอนตายอย่างโดดเดี่ยวในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

ลูกชายฉันอายุสามขวบแล้ว แต่หน้าตาไม่เหมือนสามีฉันเลยสักนิด พ่อสามีของฉันสงสัยไม่เลิกก็เลยแอบพาลูกชายฉันไปตรวจดีเอ็นเอกับตัวเอง ผลการตรวจดีเอ็นเอปรากฏว่าพวกเขาตาหลานไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด พ่อสามีโมโหมาก ทั้งด่าทอฉัน แล้วยังขู่จะฆ่าพวกเราแม่ลูกให้ตายอีก สามีฉันก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "ผู้หญิงหน้าด้าน! หลอกให้ฉันเลี้ยงลูกผู้ชายคนอื่นมาตั้งสามปี!” พอเห็นพวกเขาทำนิสัยแบบนั้น ฉันก็เลยปาใบรับรองผลตรวจดีเอ็นเอของพ่อสามีกับสามีให้ดู----สองคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด พ่อสามีกับสามีอึ้งไปเลย ฉันหัวเราะเบาๆ "ใครกันแน่ที่ไม่ใช่พ่อลูกกัน..."

ทุกคืนวันคริสต์มาสอีฟ ทายาทตระกูลมาเฟียมาร์โก—เอเดรียน มาร์โก ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของตระกูล จับสลากหนึ่งใบ เพื่อตัดสินว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับฉันหรือไม่ เพราะฉัน—ไอรีน แคสต์ ไม่ได้เกิดในตระกูลมาเฟีย หากเขาไม่ได้จับได้กระดาษที่มีชื่อฉัน เขาจะไม่มีวันรับฉันเป็นภรรยา ตลอดสี่ปี เอเดรียนจับสลากมาแล้วสี่ครั้ง และไม่เคยมีสักครั้งที่เขาได้ชื่อของฉัน ฉันเคยคิดเสมอว่าเขาต่อสู้กับตระกูลเพราะฉัน— ว่าเขายอมเสี่ยงเสียตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย เพียงเพื่อเลือกฉัน ทุกครั้งที่เขาล้มเหลว เขาจะกอดฉันแน่นและกระซิบว่า “ไม่เป็นไรนะ ปีหน้ายังมีโอกาส” และฉันก็รักเขาจนมันเจ็บปวด เจ็บมากพอจะยอมรอเขา ปีแล้วปีเล่า ปีนี้ ฉันบอกกับตัวเองว่า ถ้าเขายังไม่ได้ชื่อฉันอีก… ฉันจะแอบสลับผลสลาก ฉันย่องไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเอเดรียน และได้ยินน้องชายของเขาถามว่า “บอส… ทุกปีคุณก็จับได้ชื่อไอรีน ทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ล่ะ หรือเพราะคุณยังปล่อยเซร่าไปไม่ได้?” แต่เขากลับตอบเพียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เซร่าต้องการความช่วยเหลือด่วนจากฉัน ทำเหมือนเดิมนะ สลับชื่อไอรีนเป็นกระดาษเปล่า” เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา แทนที่จะสลับ เขากลับโยนกระดาษเปล่าลงถังขยะ ทิ้งใบที่มีชื่อฉันไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินตามเอเดรียนไป ฉันเข้าไป หยิบกระดาษเปล่าจากถังขยะ แล้วสลับกับใบที่มีชื่อฉัน มองชื่อของตัวเองร่วงลงสู่กองขยะ เอเดรียน… ฉันไม่อยากรอเพื่อแต่งงานกับคุณอีกแล้ว ฉันจะให้สิทธิ์ในการเลือกให้คุณเอง

ในคืนครบรอบแต่งงานปีที่หก ฉันหน้าแดงก่ำ เบี่ยงหลบจูบร้อนแรงของสามี กู้จิ้งชวน แล้วผลักเขาเบา ๆ ให้ไปหยิบถุงยางจากลิ้นชักข้างเตียง ข้างในนั้นซ่อนเซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมไว้ — แท่งตรวจครรภ์ที่ขึ้นผลว่ากำลังตั้งครรภ์ ฉันจินตนาการถึงวินาทีที่เขาเปิดเจอ ว่าเขาจะยิ้มออกมาแบบไหน แต่ทันทีที่มือของเขาเอื้อมไปที่ลิ้นชัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของ เหล่าม่า เพื่อนสนิทของเขาดังมาจากปลายสาย พูดเป็นภาษาเยอรมันว่า: “คุณกู้ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างครับ? โซฟาเพิ่มอารมณ์รุ่นใหม่ที่บริษัทเราเพิ่งออก สบายไหม?” กู้จิ้งชวนหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบกลับเป็นภาษาเยอรมันว่า: “ฟังก์ชันนวดใช้ได้ดีเลย จะได้ไม่ต้องให้ฉันคอยนวดเอวให้ซูซานซานอีก” เขายังคงกอดฉันไว้แน่นในอ้อมแขน แต่สายตากลับเหมือนมองทะลุฉันไป เห็นใครอีกคนหนึ่ง “เรื่องนี้มีแค่เราสองคนที่รู้ ถ้าภรรยาฉันรู้ว่าฉันนอนกับน้องสาวของเธอ ฉันก็จบเห่แน่” หัวใจของฉันเหมือนถูกแทงอย่างแรงด้วยมีดหนึ่งเล่ม พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนโทภาษาเยอรมันควบคู่ไปด้วย เลยฟังออกทุกคำที่พูด ฉันฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นไว้ แต่มือที่โอบรอบลำคอของเขากลับสั่นเล็กน้อย ในวินาทีนั้นเอง ฉันก็ตัดสินใจได้ในที่สุด เตรียมจะตอบรับคำเชิญจากโครงการวิจัยนานาชาตินั้น อีกสามวันต่อมา ฉันจะหายไปจากโลกของกู้จิ้งชวนอย่างสิ้นเชิง

ในการแข่งขันปรุงยา น้องสาวบุญธรรมขโมยสูตรยาของฉันไปใช้ จนโด่งดังชั่วข้ามคืน แต่ใครจะรู้ว่า การแข่งขันครั้งนี้แท้จริงแล้วคือการคัดเลือกภรรยาให้กับทายาทเผ่างู ผู้เกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งโหดเหี้ยมและหน้าตาอัปลักษณ์ คืนนั้นเอง เผ่านาคาส่งจดหมายสู่ขอมาถึงหน้าบ้าน ระบุชัดเจนว่าจะอภิเษกกับสตรีผู้ปรุงยานั้น พอคู่หมั้นได้ยินก็หน้าถอดสี รีบไปมีความสัมพันธ์กับน้องสาวบุญธรรมและทำสัญญาผูกพันเป็นคู่ชีวิตทันที เมื่อเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้แล้ว น้องสาวบุญธรรมก็เดินอวดฉันอย่างภูมิใจ พร้อมเผยรอยสัญญารูปหมาป่าที่แผ่นหลังล่าง “ตอนนี้คู่หมั้นพี่เป็นของฉันแล้วนะ แล้วพี่ล่ะ อีกสามวันก็จะอายุ 25 แล้ว ถ้าไม่มีใครแต่งด้วย ก็ต้องถูกสุ่มจับคู่ให้พวกอสูรพเนจรแก่ ๆ ที่ชอบทำร้ายคู่ครองแน่ ๆ เลย” แต่เธอคิดผิด ฉันยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ฉันเดินไปหาพ่อแม่ที่กำลังตามแก้ปัญหาให้น้องสาวอยู่ที่โถงด้านหน้า “ถ้าเธอไม่แต่งกับทายาทเผ่านาคา งั้นฉันแต่งเอง”

เพราะน้องสาวฝาแฝดร่างกายอ่อนแอ ทุกคนจึงลำเอียงไปรักแต่เธอ วันที่พายุหิมะถล่มจนปิดตายเส้นทางบนภูเขา เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเหลือที่นั่งว่างเพียงที่เดียว ฉันกำใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายในมือแน่น กำลังคิดจะสละหนทางรอดให้น้องสาวฝาแฝด แต่จู่ ๆ เธอกลับกุมหัวแล้วร้องว่าเวียนหัว คนทั้งบ้านกรูเข้าไปห้อมล้อมเธอทันที แล้วช่วยกันยัดร่างเธอเข้าไปในห้องโดยสาร สามีจับแขนข้างที่กระดูกหักของฉันแล้วพูดว่า “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ” ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่ฉันพร้อมตะโกนว่า “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!” กระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า ฉันถึงได้เห็นน้องสาวที่นั่งติดขอบหน้าต่างแลบลิ้นใส่ฉันด้วยสีหน้าผู้ชนะ——ที่แท้เธอก็ไม่ได้เวียนหัว หลังจากรอดชีวิตมาได้ เวลาของฉันก็เหลืออยู่อีกแค่สามวัน สามวันสุดท้ายนี้ ฉันตัดสินใจจะใช้ทุกอย่างแลกกับความรักเพียงเศษเสี้ยวจากครอบครัว

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด

หลังกลับชาติมาเกิดใหม่ ฉันตัดสินใจไม่รักเพื่อนที่โตมาด้วยกันอย่างจี้เจ๋อเซิงจนโงหัวไม่ขึ้นอีกแล้ว งานวันเกิดของเขามีป้ายห้ามไม่ให้สุนัขและฉันเข้างาน ฉันจึงไปให้พ้นจากเขาด้วยการไปฮาวาย เขาบอกว่าได้กลิ่นฉันในบ้านแล้วรู้สึกคลื่นไส้ ฉันจึงย้ายออกจากบ้านอย่างว่าง่าย หลังจากเรียนจบเขายังบอกว่าไม่อยากสูดอากาศในเมืองเดียวกับฉัน ฉันจึงรีบออกจากเมืองและไม่กลับไปอีกเลย สุดท้ายเขาบอกว่าการมีอยู่ของฉัน ทำให้หญิงในดวงใจเขาเข้าใจผิดได้ง่าย ฉันพยักหน้าเข้าใจ ผ่านไปไม่นานฉันก็ประกาศความสัมพันธ์ครั้งใหม่อย่างเป็นทางการ ฉันตัดสินใจทำทุกอย่างที่ตรงข้ามกับชาติที่แล้ว แต่เป็นเพราะชาติที่แล้ว หลังจากฉันได้แต่งงานกับจี้เจ๋อเซิงดั่งที่หวังไว้ หญิงในดวงใจเขาก็กระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย เขาบอกว่าฉันเป็นฆาตกร ทรมานฉัน ทารุณฉัน สุดท้ายฉันกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ครั้งนี้ฉันอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ต่อมาฉันเดินจับมือกับแฟนใหม่ ทว่าจี้เจ๋อเซิงโผล่มาขวางกลางถนน ดวงตาสองข้างแดงก่ำ “โจวเผย ถ้าเธอไปกับฉันตอนนี้ ฉันจะยกโทษให้กับสิ่งที่เธอเล่นตลกกับฉัน”

น้องสาวบุญธรรมใส่ร้ายว่าฉันทำให้เธอเกิดอาการแพ้ พี่ชายทั้งสามคนจึงจับฉันขังไว้ในห้องใต้ดินที่แคบและอากาศไม่ถ่ายเท แถมยังใช้โซ่ล็อกประตูไว้ด้วย ฉันใช้แรงทั้งหมดทุบประตูห้องใต้ดิน ขอร้องให้พี่ชายทั้งสามคนปล่อยฉันออกไป ก่อนไปพี่ชายคนโตที่เป็นบุคคลแถวหน้าในวงการธุรกิจ พูดตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชา “ปกติเธอกลั่นแกล้งเหล่ยเหล่ย ฉันยังพอทนได้ แต่รู้อยู่แก่ใจว่าเหล่ยเหล่ยแพ้อาหารทะเล เธอยังจงใจให้เหล่ยเหล่ยกินอีก นี่มันตั้งใจทำร้ายกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? เธอทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่ในนั้นก่อนแล้วกัน!” พี่ชายคนรองที่เป็นนักร้องเสียงเทพซึ่งเป็นดาวดวงใหม่ของวงการ รวมถึงพี่ชายคนที่สามที่เป็นจิตรกรมือหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คนร้ายกาจอย่างเธอยังมีหน้ามาหาข้ออ้าง แสร้งทำเป็นน่าสงสารอีก อยู่รับสภาพในนั้นไปเถอะ!” เมื่อพูดจบ พวกเขาอุ้มน้องสาวบุญธรรมที่ตัวสั่นงันงกไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ออกซิเจนค่อยๆ ลดลง ฉันรู้สึกหายใจลำบากขึ้นทุกครั้ง สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ในนี้ หลังผ่านไปสามวัน พวกพี่ชายพาน้องสาวบุญธรรมกลับมาจากโรงพยาบาล จึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้เลยว่าฉันขาดอากาศหายใจตายอยู่ในห้องใต้ดินที่คับแคบแล้ว