ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว นิยาย & เรื่องราว

“เพราะเราไม่ได้รักกัน และฉันก็คิดว่าตัวเองคงรักใครไม่ได้หรอก ฉันเห็นแก่ตัวและรักแต่ตัวเอง จะไปรักใครได้ล่ะ” “ฉันก็เป็นแบบนั้นนะ มีใครบ้างไม่รักตัวเอง มีใครบ้างไม่เห็นแก่ตัว คนเราทุกคนต่างก็เห็นแก่ตัวรักแต่ตัวเองกันทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวสักหน่อย อย่าไปคิ ดแบบนั้นสิ”

แบบนี้ไงผมไม่เคยพูดว่าตัวเองเป็นคนดีสักครั้ง ในโลกของผู้แข็งแกร่งไม่มีคำว่าสงสารหรือเห็นใจไร้ความปรานีไม่สนใจแม้กระทั่งหยาดน้ำตานองหน้ามีแต่ความเลือดเย็น นักธุรกิจควรเป็นแบบนี้หรือเปล่าข้อนี้ไม่สามารถตอบได้ทุกคนแต่ตัวผมเองมันเป็นอย่างที่พูดมาทั้งหมดอาจมีมากกว่านั้นก็เ ป็นได้ นิยามคำว่า ‘เห็นแก่ตัว’ ต้องอยู่ประมาณไหนขอบเขตมันเป็นอย่างไรขึ้นอยู่กับตัวของบุคคลผู้นั้นเสมอ ลิมิตต่างกันไม่เหมือนกันหรอกแต่ละคนก็ไม่เท่ากันด้วย ถ้าความเห็นแก่ตัวเกิดขึ้นในสายตาผู้อื่นแล้วผลทำให้ตัวเองและคนที่รักรอดใครล่ะจะไม่เลือกทำ ผมก็เช่นกัน

น้ำเสียงของ พี่ลีวายดูแผ่วลง ราวกับกำลังตัดพ้อกับตัวเอง “ใช่ค่ะ เห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวมาก ๆ เลยด้วย” “ฉันยอมเป็นคนเห็นแก่ตัวถ้าทำให้เธออยู่ตรงนี้”

“คุณชบาคงรักคุณมาก” “ไม่ใช่ความรักหรอก มันเป็นความเห็นแก่ตัว” “แล้วคุณล่ะ เห็นแก่ตัวหรือเปล่า”