Novel & Cerita ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

บางทีเธออาจจะเห็นแก่ตัวเกินไปจริง ๆ ที่เอาแต่คำนึงถึงความรู้สึกส่วนตัวโดยไม่คิดถึงอย่างอื่นเลย

หญิงสาวพึมพำขณะกวาดสายตาไปบนตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ...ในทางจิตวิทยา โรคหลงตัวเองเป็นอาการผิดปกติทางจิตที่มีอาการมากไปกว่าหลงใหลในรูปโฉมของตัวเอง ทว่ายังมีเรื่องของความเห็นแก่ตัว ความรู้สึกอยากเป็นที่หนึ่ง อยากเป็นจุดสนใจ หรือคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ไม่ผิด ซึ่งเป็นลักษณะของการถูกบ่มเพาะความคิดอย่างผิดๆ มาตั้งแต่เด็ก จนนิสัยเหล่านี้ติดตัวมาจนโต... “เป็นไงพี่เอิง อ่านแล้วใช่ใช่มะ” เจอร์รี่ไถเก้าอี้เข้ามาถามใกล้ๆ

เพราะนี่คือ ใจคน เป็นสิ่งที่ไม่อาจแก้ไขได้โดยสมบูรณ์ ทุกคนล้วนมีความเห็นแก่ตัว ใครๆ ต่างก็เป็นผู้ทรงคุณธรรมหรือ? แม้แต่คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ทรงคุณธรรมอย่างถานไถจิ้งจือ ก็ยังมีความเห็นแก่ตัวของตนเอง

“อีกอย่าง แกควรแก้ปัญหาให้มันดีกว่านี้ สิ่งที่แกทำมันโคตรเห็นแก่ตัวเลยรู้ปะ แกทำเพื่อเอาตัวเองรอดแต่ไม่นึกถึงฉันเลยว่าฉันรู้สึกยังไงที่ต้องเห็นขี้หน้าผู้ชายคนนั้น!” “แกทำเพื่อตัวเองหมดเลยณดา แกไม่ได้สนใจฉันเลยว่าฉันจะเป็นยังไง คิดว่าตัวเองปลอดภัยก็พอ เห็นแก่ตัว สุดๆ ห่วงฉันบ้างดิ!”

“อืม” “มันคือความคิดของคนเห็นแก่ตัวต่างหากอลัน” “เลิกพูดมากแล้วยอมรับบทลงโทษดีกว่าไหม ?”

“ข้าก็ต้องรักษาศักดิ์ศรีของข้าบ้างสิ หากมิใช่เพราะเห็นท่านมัวแต่ทำตัวเป็นแม่พระอยู่แบบนี้ ข้าไม่มีวันยอมรับเสียหรอก” ฉู่อิ้งเมิ่งเชิดหน้าท่าทางหยิ่งยโส บัดนี้นับว่านางเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว คนเราบางครั้งก็ต้องมีความเห็นแก่ตัวบ้าง ตราบใดที่มีความเห็นแก่ตัวสักนิด ชีวิต ตนเองถึงจะไม่เลวร้าย

“เพราะเราไม่ได้รักกัน และฉันก็คิดว่าตัวเองคงรักใครไม่ได้หรอก ฉันเห็นแก่ตัวและรักแต่ตัวเอง จะไปรักใครได้ล่ะ” “ฉันก็เป็นแบบนั้นนะ มีใครบ้างไม่รักตัวเอง มีใครบ้างไม่เห็นแก่ตัว คนเราทุกคนต่างก็เห็นแก่ตัวรักแต่ตัวเองกันทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวสักหน่อย อย่าไปคิ ดแบบนั้นสิ”

แบบนี้ไงผมไม่เคยพูดว่าตัวเองเป็นคนดีสักครั้ง ในโลกของผู้แข็งแกร่งไม่มีคำว่าสงสารหรือเห็นใจไร้ความปรานีไม่สนใจแม้กระทั่งหยาดน้ำตานองหน้ามีแต่ความเลือดเย็น นักธุรกิจควรเป็นแบบนี้หรือเปล่าข้อนี้ไม่สามารถตอบได้ทุกคนแต่ตัวผมเองมันเป็นอย่างที่พูดมาทั้งหมดอาจมีมากกว่านั้นก็เ ป็นได้ นิยามคำว่า ‘เห็นแก่ตัว’ ต้องอยู่ประมาณไหนขอบเขตมันเป็นอย่างไรขึ้นอยู่กับตัวของบุคคลผู้นั้นเสมอ ลิมิตต่างกันไม่เหมือนกันหรอกแต่ละคนก็ไม่เท่ากันด้วย ถ้าความเห็นแก่ตัวเกิดขึ้นในสายตาผู้อื่นแล้วผลทำให้ตัวเองและคนที่รักรอดใครล่ะจะไม่เลือกทำ ผมก็เช่นกัน

น้ำเสียงของ พี่ลีวายดูแผ่วลง ราวกับกำลังตัดพ้อกับตัวเอง “ใช่ค่ะ เห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวมาก ๆ เลยด้วย” “ฉันยอมเป็นคนเห็นแก่ตัวถ้าทำให้เธออยู่ตรงนี้”

“คุณชบาคงรักคุณมาก” “ไม่ใช่ความรักหรอก มันเป็นความเห็นแก่ตัว” “แล้วคุณล่ะ เห็นแก่ตัวหรือเปล่า”