ความเกลียดชัง 소설 & 이야기

คนโอหังเอ่ยย้ำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ “ไหนมึงว่ามึงเกลียดกูไง” “เกลียดก็เอาได้ เอาแบบเกลียดๆ มันจะตายไป มึงก็เคยโดนเอามาแล้วตั้งหลายครั้ง จำไม่ได้หรือไง”

เห็นความทรงจำและความรู้สึกด้านลบของคนอื่น อารมณ์ที่ฝังแน่นที่สุดของมนุษย์ก็คือ โกรธ ริษยา เกลียดชัง และความแค้น นั่นทำให้ส่วนมากเขารับรู้ได้ถึงอารมณ์ด้านลบมากกว่าด้านบวก วารินจึงเคยคิดเกลียดมนุษย์เพราะได้รับรู้เรื่องพวกนี้และพลอยเกลียดพลังของตัวเองไปด้วย แต่ตั้ง แต่ที่เขาได้รู้จักกับเลอาเขาก็ไม่รู้ตัวเลยว่าความคิดพวกนั้นจางหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาได้ยอมรับต่อพลังของตัวเองและมองอารมณ์ด้านลบของมนุษย์เป็นแค่สิ่งที่น่าเวทนาและน่าสมเพชเท่านั้น

ก่อนหน้านี้จิ่งอี้ไม่เข้าใจหลักการนี้ คิดว่าตัวเองต้องยืนหยัด จึงจะได้รับผลลัพธ์ ตอนนี้… เขาผิดไปแล้ว ความเกลียดชัง แม้ของสิ่งนี้ไร้ตัวตน กลับสามารถฝังลึกเข้าไปในกระดูก คงอยู่ตลอดไป ลบไม่ออก ลืมไม่ได้ ไม่จางหาย

"แล้วเรื่องที่มึงท้อง จะทำไงมึงจะบอกมันไหม" " มึงดูที่มันทำกับกู มึงก็รู้ว่ามันเป็นคาสโนว่าตัวพ่อ ยังทำตัวมั่วกับคนอื่นไปทั่ว เรื่องแบบนี้มันจะรับได้เหรอวะ ที่สำคัญมันเองก็ไม่เคยรักกูเลย ตรงกันข้ามมันกลับเกลียดกูด้วยซ้ำ ทุกวันนี้อยู่ด้วยกันมันก็แค่ติดใจร่างกายกู..แม้แต่ควา มรู้สึกยังห้ามไม่ให้กูคิดอะไรกับมันเลย..."

อยากอยู่ใกล้ๆ พอๆ กับอยากผลักไสให้ออกห่าง รังเกียจ พอๆ กับหวงแหนยามเห็นผู้ชายอื่นเข้าใกล้ สงสาร พอๆ กับอยากทำให้เจ็บเท่ากับที่เขาเคยเจ็บ เป็นห่วงแทบคลั่ง ตอนที่เธอหายไป โดยติดต่อไม่ได้ บ่อยครั้งที่ความรู้สึกสองฝ่ายมันต่อต้านและขัดแย้งกันเอง จึงทำให้คนที่แบกรับอย่า งเขาต้องระเบิดมันออกมาแบบนี้

ความเกลียดชังต่อไลร่า ความเกลียดชังตอนนี้คือเชื้อเพลิง ทรงพลัง พุ่งเป้า แผดเผา ฉันกำสมุดบันทึกแนบอกไว้ราวกับเครื่องรางที่เปราะบาง ทุกคำที่เขียนคือลมหายใจแห่งพลังที่ได้คืนมา คือการย้ำเตือนว่าฉันยังสามารถคิด วางแผน ดำรงอยู่ได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ช่นไร จากที่ไม่เคยแลมองก็คงหมางเมินและเมินเฉย แล้วยังมีความรู้สึกเกลียดชังชนิดฝังเข้ากระดูกดำ สาปแช่งเขาให้ตกนรกหมกไหม้ ความหวังที่จะได้หญิงสาวมาครอบครองไว้ข้างกายก็คงถอยห่างไปจนมองไม่เห็นทาง ความสุขที่เขาได้รับจากการเสพสมกับนิสารัตน์เพียงไม่กี่ชั่วโมง แลกกับความเกล ียดชังที่เธอจะมีให้กับตนเองไปตลอดกาล มันจะคุ้มกันหรือไม่ แน่นอนที่คำตอบมันคือไม่คุ้ม

ไปในดวงตาตัดพ้อต่อว่าระคนเกลียดชัง เขาบังเกิดความรู้สึกแปลกๆ คล้ายไม่ชอบใจเลยสักนิด ทั้งที่น่าจะดีใจที่ทำให้เธอจมอยู่กับความเกลียด แต่เกลียดอะไรก็มักจะได้อย่างนั้น ในเมื่อตอนนี้เธอเกลียดเขาและเขาก็เกลียดเธอ ฉะนั้นเขาจะยัดเยียดความเกลียดชังให้เข้าไปอยู่ในร่างหอมๆ น ี่อีกหน ให้เธอเปลี่ยนสายตาจงเกลียดจงแค้นเป็นสายตาอ่อนเชื่อม มีแต่คำอ้อนวอนให้เขาทำให้เธอกรีดร้องด้วยความสุขสม

ภาพตรงหน้ามืดวูบเป็นระยะ ในหูมีแต่คำพูดของอันหรานที่ดังซ้ำไปมา “แม้แต่จะเกลียดก็ยังขี้เกียจเกลียด” ที่แท้ สิ่งที่โหดร้ายยิ่งกว่าความเกลียด ก็คือความเฉยชา การมองข้าม และการลบตัวตนของใครคนหนึ่งออกจากชีวิตและความทรงจำโดยสิ้นเชิง วันต่อมา ณ สนามบินแห่งหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนที่เขาเกลียดชังด้วยความไม่พอใจที่ชอบธรรมคนที่เขาดูถูกและคนที่เขาเยาะเย้ยอย่างลับๆด้วยเหตุผลที่ดี ทันใดนั้นเส้นหลังจากหลักฐานขาวดำบอกเขาว่า: 'ความเกลียดชังของคุณไม่มีเหตุผล! เธอเป็นคนที่เขาเกลียดด้วยความโกรธแค้นที่ชอบธรรมมาโดยตลอด ทันใดนั้น เ ขาไม่สามารถหาเหตุผลที่ทำให้เขาเกลียดเธอได้อีกต่อไป!