ความเกลียดชัง 소설 & 이야기

ชีลีนชอบเอ็มเจจริงๆ แต่มันก็ยังมีความระแวงอยู่ เพราะเธอถูกสอนมาให้ไม่ต้องใจมนุษย์คนไหน "รักมากตอนเกลียดก็เกลียดมาก ยิ่งถ้าโดนคนที่ตนเองรักหักหลังก็เหมือนปลุกปีศาจขึ้นมาในตัว" "ก็จริงอย่างที่พี่พูด"

【แจ้งเตือนฉุกเฉิน】【แจ้งเตือนฉุกเฉิน】 【เป้าหมาย : อัสลาน】 【ค่าความสัมพันธ์ : -90】 【สถานะ : หวาดกลัวและเกลียดชังอย่างรุนแรง】 ฉันจ้องมองตัวเลขสีแดงเถือกบนหน้าต่างระบบด้วยความตกตะลึง ลมหายใจสะดุดกึก ลบเก้าสิบ? นี่มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกไม่ชอบหรือเกลียดชังแบบธรรมดาแล้ว แล้ ว แต่มันคือความเกลียดชังที่หยั่งรากลึกจนเกือบจะถึงขั้นสมบูรณ์แบบต่างหาก!

เธอกล่าว “คุณมีความรักและมีความสุขดีนะคะ” เธอถอนหายใจและวางช้อนลง ก่อนที่จะดึงเก้าอี้ออกมานั่ง "เราไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไปหรอกจ้ะ อันที่จริง แอนโทนีเกลียดแม่นะ พูดว่าคำว่าเกลียดยังน้อยไปด้วยซ้ำ เขาชิงชังเลยก็ว่าได้ และความเกลียดชังของเขาเกือบทำลายชีวิตนี้แล้วด้วย "

เพียงเท่านี้ความเกลียดชังที่เกิดขึ้นอย่างสะเปะสะปะเพราะเจ้าเสือก็เป็นรูปเป็นร่างที่สามารถควบคุมได้ง่าย ๆ เสียที เพราะตอนนี้มันมารวมกันที่ฉันจนหมด แต่ความเกลียดชังนั้นไม่ได้มีอยู่ตลอด... ก็เหมือนกับไฟนั่นแหล่ะ พอเวลาผ่านไปมันก็จะค่อย ๆ ดับไปเอง ไม่มีใครจะสามารถโกรธได้ตลอดเวล า

"แต่... มันทำให้ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รองต้องตาย ฮื่อๆๆๆ ข้าเกลียดมันตั้งแต่วันที่มันลืมตามาดูโลกแล้ว '' เสียงสะอื่นดังระงม "ลืมมันซะ แม่เหลือแค่เจ้าแล้ว ใช่ว่าแม่ไม่เกลียดมัน แต่แม่อยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป ทำเพื่อแม่ได้มั้ย ความเกลียดชังทั้งหมดลืมมันไปซะ" น้ำตาของผู้เป็น แม่ไหลออกมา ไฟแห่งความเกลียดชัง ยิ่งเติมเชื้อไฟเข้าไปมากเท่าไรไม่ช้าไฟนั้นมันก็จะเกินควบคุมแล้วกลับมาเผาผลาญเจ้าของไฟในที่สุด

“แต่ฉันไม่อยากอยู่กับคนใจร้ายอย่างคุณ ฉันเกลียดคุณ…ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ” คำว่า ‘เกลียด’ ที่หลุดออกมาจากปากอิ่มทำให้เขาแทบพูดไม่ออก เพราะครั้งนี้คนพูดไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมานอกจากความเย็นชา แต่ไอ้ความเย็นชาที่ว่านั่นแหละน่ากลัวที่สุด เพราะมันหมายความว่าต่อไปนี้ไม่ว่าเขาจะท ำอะไรก็ไม่อยู่ในสายตาเธอ เธอจะไม่แยแสเขาอีกต่อไป “ต่อให้คุณจะเกลียดผมให้ตาย ผมก็ไม่อาจปล่อยคุณไปไหนได้”

"เธออยากรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงเกลียดไอ้ชิน" "มันอาจจะไม่ใช่ความเกลียดก็ได้นะคะ บางทีอาจจะแค่..." "ฉันเกลียดมัน! เกลียดที่แปลว่าเกลียดไม่ใช่อย่างอื่น" "ค่ะ เกลียดก็เกลียด"

Irene Part ฉันเกลียดแวมไพร์ เกลียดชนิดที่ตายก็ไม่เผาผี พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจและน่าขยะแขยง สำหรับฉันแล้วต่อให้ชีวิตนี้ต้องตายก็ไม่มีทางศิโรราบแทบเท้าพวกแวมไพร์ให้เสียศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

"ผมไม่เคยรังเกียจคุณ" "แต่เกลียดใช่ไหม" "ใช่" โอเค หนักแน่นในคำพูดสุด ๆ ตอนนี้เธอเริ่มจะชินกับการถูกเขาเกลียดแล้วล่ะเพราะในเวลาไม่กี่นาทีคุณเขาพูดคำว่าเกลียดไปแปดร้อยรอบแล้ว

เกรซจึงอดที่จะระบายความรู้สึกของตัวเองออกมาอีกครั้งไม่ได้ หล่อนพูดอยู่ถึงห้านาทีเต็มๆ ด้วยกันกับความรู้สึกเกลียดชังถึงกระดูกที่มีต่อมธุรสา ก่อนจะตบท้ายด้วยประโยคที่ว่า “ฉันเกลียดนังนั่น เกลียดมัน! แล้วก็เกลียดตาแก่กอนซาเลสนั่นด้วย! ทำยังไงดีถึงจะไล่มันไปจาก ชีวิตให้พ้นๆ ได้!”