Novel & Cerita ความเกลียดชัง

มิเกลมองชายที่กำลังเคลื่อนไหวกายอยู่บนตัวด้วยความเกลียดชัง สายตาของเธอบ่งบอกให้รู้ว่าเกลียดผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน เกลียดจนเข้ากระดูกดำ และไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่เขาได้กระทำลงไป! “หึ! เกลียดฉันหรอ” ทาคาชิกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อสายตาคมปะทะเข้ากับแววตาแห่งความเกลียดชังของคนต ัวเล็ก “นอกจากเกลียดแล้วฉันเองก็ขยะแขยงคุณไม่แพ้กัน ผู้ชายใจดำอำมหิต!”

นางมีเพียงความเกลียดชัง นางเกลียดที่เวินซื่อหาเรื่องนางไม่หยุด ชาติที่แล้วแย่งทุกสิ่งของนางไป และยังฆ่านางตาย

ความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กัน ไม่มีอีกแล้ว เหลือเพียงความเกลียดชังเท่านั้น ไม่รู้ว่าไปหลงรักผู้ชายใจร้ายคนนี้ได้ยังไง เขาก็แค่ซาตานในคราบเทพบุตร แม้กระทั่งตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าทำอะไรผิด ถึงได้ทำร้ายกันขนาดนี้ “เกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยหรอ” รู้สึกไม่พอใจทุกครั้งท ี่ได้ยินคำนี้ออกจากปากของคนตัวเล็ก มือใหญ่รีบกระชากร่างบางเข้ามาหาตัวทันที “เกลียดเลย เพราะฉันจะทำให้เธอเกลียดจนแทบอยากฆ่าตัวตายเลยคอยดู!”

ฝ่ามือหนาบีบแก้มฉันและดึงเป็นยางยืดเลย เจ็บนะคนบ้า! “เกลียดมากด้วยค่ะ” หมั่นไส้ชะมัดบอกตรงๆ เกลียดเขาได้ไงต้องเกลียดตัวเองด้วยที่เผลอไผลไปกับเขาตลอด แต่จะรู้หรือเปล่าว่าความเกลียดที่ว่ามันมาพร้อมกับความคิดนั้น ใช่ แค่ความคิดเท่านั้นไม่มีอะไรหรอกแพรวา “ทำหน้าบูดเป็นตูดอีกแ ล้ว”

“ฟังภาษาคนไม่ออกเหรอคะคุณซัน ฉันบอกว่าเรื่องเมื่อคืน ถือซะว่าทำทานให้หมาข้างถนนที่มันกำลังติดสัดก็แล้วกัน”

23 เกลียด เกลียด เกลียด “อย่าวุ่นวายกันดีกว่า ต่างคนต่างอยู่มันก็ดีไม่ใช่เหรอ?”

เขาแย้ง “เฮยตั้น” “น่าเกลียด” “เฮยตั้นน่าเกลียดตรงไหนกัน? ทั้งสดใสทั้งน่ารัก”

ผมเกลียดที่ตัวเองรอด เกลียดวันเกิดที่ต้องวนมาถึงในทุกๆ ปี เกลียดที่ลืมความอบอุ่นของครอบครัวไปจนหมดสิ้น เกลียดที่ต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง สุดท้ายผมเกลียดความรู้สึกผิดที่กัดกินใจตัวเองในทุกวัน

โหยหาอย่าง น่ากลัว “ฉันจะใช้ทฤษฎี ความเกลียดชัง ค่ะ” เวียงพิงค์ตอบเสียงแข็ง “เพราะคนเราไม่ควรทำเรื่องแบบนั้นกับคนที่เกลียดกัน” “งั้นเหรอครับ…?”

บหน้าของลูกชายที่สะท้อนให้เห็น ‘ทำไมพระเจ้าถึงเกลียดฉันนัก อึก ทั้งแม่ที่ตายจาก ทั้งพ่อที่ไม่สนใจ ทั้งลุงที่เห็นแต่ผลประโยชน์ ทำไมพระเจ้าถึงส่งฉันมาในตระกูลเฮงซวยแบบนี้กัน ทำไม ทำไมถึงเกลียดฉันขนาดนี้’ จากความเศร้าเสียใจที่ต้องเสียลูกชายที่แม้แต่จะกอดก็ยังไม่ได้กอด ต อนนี้ความเสียใจเหล่านั้นเริ่มกลายเป็นความคับแค้นและความเกลียดชังที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ