คำสั่งเทพเซียน Novelas e Histórias

ผลัวะ ผลั่ก สิ้นคำพูดของเทพฮ่าวเฉินเขาก็ถูกฝีเท้าเสิ่นเยี่ยนฟางเตะเข้าที่หน้าท้องจนลงไปนั่งกุมเอาไว้ ความโกรธเกลียดพุ่งทวีคูณ ลุกขึ้นตรงรี่ก่อนจะใช้อิทธิฤทธิ์ของเซียนจัดการนาง แต่กลับไร้วี่แวว เทพฮ่าวเฉินสะบัดมืออยู่นานแต่ไร้สิ่งใดตอบสนอง "นี่มันอะไรกัน มหาเทพท่านทำอันใดกับพวกข้า" "เหอะๆๆๆ แดนมนุษย์ล้วนสงบสุข ห้ามเทพเซียนรุกรานหากไม่ได้รับพระบัญชาหรือขออนุญาตพวกเจ้าก็มีเพียงตะบะเซียนเท่านั้น เหอะๆๆๆ"

ชายหนุ่มจับร่างสวยตรงหน้าให้หันมาเผชิญหน้ากัน “เจ้ารู้เรื่องคำสาปหรือ เจ้าแก้ได้ใช่หรือไม่ เจ้าเป็นเซียนหรือเทพแปลงกายมาใช่ไหม เป็นคนที่สวรรค์ส่งมาให้ช่วยพี่ชายของข้า โอรสแห่งสวรรค์ใช่หรือไม่” คำของหวงจิงอวี๋ยิ่งสร้างความตื่นตระหนกให้กับหญิงสาว เธอไม่รู้จะต้องพูดอธิบายอย่าง ไร

“ทีนี้ค่อยๆ ชูไพ่ไว้เหนือหัวของตัวเอง ทีนี้ ถ้าใครแต้มเยอะที่สุดจะได้เป็นพระราชาแล้วก็จะสามารถสั่งให้ใครทำเอาไรก็ได้” “ลืมบอกไปอย่างหนึ่ง คนที่เป็นพระราชาต้องเฉพาะคำสั่งเจ๋งๆ เท่านั้นนะคะ เช่น สิบแปดบวก ชวนอี๋ ชวนแหวะ ถ้าคนที่ได้รับคำสั่งจากราชาไม่ยอมทำตาม ต้อง ดื่มเหล้าดีกรีแรงห้าช็อตรวด!” จุ๋มเอ่ย พอทุกคนได้ฟังก็ส่งเสียงร้องครวญครางประท้วงทันที

หมอฆ้องพูดสวน “ถ้ามันอยู่นี่ก็เฮ็ดให้ชาวบ้านเดือดเนื้อฮ้อนใจเปล่า ๆ ก็ให้ไป ๆ ซะเถาะ คำพูนไปเอาดาบของเขามาคืนเขาเด้” นายฮ้อยคำแหงสั่ง คำพูนเอาดาบมาคืน ดิสมัสกำลังจะเดินไป แต่คำแพงตะโกนเรียกเขาก่อน “ฮอก่อนเด้”

คาถาเป็นผู้ชายที่ถือได้ว่าเป็นหัวหน้าตระกูลเลยก็ว่าได้ เขาสามารถจัดการทุกอย่างได้เป็นอย่างดีทั้งเรื่องในครอบครัวและเรื่องงาน ดังนั้นคนในครอบครัวทุกคนจะให้เกียรติเขามากกว่าพ่อกับแม่เขาด้วยซ้ำ “หวังว่าจะเข้าใจนะครับ” “น้ากลับก่อนนะ” พูดจบภาวิไลก็ลุกขึ้นเดินกระทืบเท้าออกไปอย่า งไม่สบอารมณ์ นับเพชรหยัดกายลุกขึ้นยืนมองคาถาด้วยสีหน้าเจื่อนๆ แล้วเคลื่อนสายตาไปจ้องเขม็งให้คณิกาที่ปั้นยิ้มแจ๋ให้อยู่

“ผัวคุณนี่โง่ชะมัด” เขาจ้องเธอเขม็ง แววตาบ่งบอกความกระหายอยากที่ไม่มีวันหมด ก่อนจะทิ้งร่างนอนหงายลงข้างกายเธอ แล้วออกคำสั่ง “คราวนี้ ผมให้คุณทำผมบ้าง”

เขมิกาค่อยๆ ลืมตาขึ้น น้ำตาของเธอไหลรินออกมาอีกครั้ง ความจริงมันไหลจนไม่มีจะให้ไหลแล้วด้วยซ้ำ เธอค่อยๆ ขยับแล้วหลับลงอย่างช้าๆ ก่อนจะหายใจเข้าออกลึกๆ "ลัลนา เขมไม่คิดเลยว่า เขาจะเป็นคนเลวได้ถึงเพียงนี้ เขาพาผู้หญิงเข้าบ้าน ในแต่ละวันไม่ซ้ำหน้า แต่นั่นมันก็ไม่เ ท่ากับสิ่งที่เขาสั่งให้เขมไปทำ เขาให้เขมไปทำแท้ง เขาสั่งให้เขมฆ่าลูกตัวเอง! ฮือ! ฮื้อ! ต้องเลวแค่ไหน ถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้ ทำไมจิตใจเขาถึงได้เลวทรามต่ำช้าผิดมนุษย์มนา เขาไม่ใช่คน! แต่เขาคืออสุรกายลัลนา! เขาก็อสุรกาย”

"เหตุใดจึงไม่ชอบเทพเซียนแต่ชอบปีศาจเล่า" "เทพเซียนเป็นพวกไม่จริงใจเพคะ เอาแต่บอกจะผดุงความเป็นธรรมแต่ที่จริงกลับรังแกเผ่ามารเผ่าปีศาจ เมี่ยวเมี่ยวมองว่าเทพเซียนล้วนเสแสร้งไม่จริงใจปากว่าตาขยิบ หากให้เมี่ยวเมี่ยวบำเพ็ญเพียรแล้วเลือกว่าตนเองอย่าสำเร็จเป็นเซียนกับปีศาจ เ มี่ยวเมี่ยวขอเลือกเป็นปีศาจเพคะ"

ใบหน้าหวานละมุนเงยขึ้นทันควัน สายตาของนางปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีรัตติกาลลุ่มลึก ก่อนจะมองสูงขึ้นไปยังข้อความที่ปรากฏเหนือศีรษะของเขา [นี่เป็นคำสั่ง] กู้หว่านชิงกะพริบตาปริบ ๆ นี่หมายความว่าเขาสั่งให้นางเรียกตัวเองว่า ‘หว่านหว่าน’ งั้นหรือ ทว่ายังไม่ทันได้ถามย้ำว่าตนหู� �าดหรือเข้าใจความหมายผิด เซียวเหยียนก็ปล่อยมือจากนาง แล้วจากไปอย่างรวดเร็วดุจเงามืด

นับว่าแต้มบุญเก่าของนางนั้นสูงส่งแล้ว" ฟ่านอิงเฉิง องค์ชายเผ่ามังกรขาวลำดับที่สามสิบหกเอ่ยเนิบนาบ ถึงตบะเทพเซียนของเขามิได้แก่กล้าเช่นเทพบรรพกาลเช่นท่านเทพวารีที่ถือกำเนิดมาพร้อมกับทะเลประจิม เป็นทหารเอกผู้หนึ่งของตี้จวิน แต่เขาก็นับว่าเป็นเทพระดับสูง เป็นซ่างเสินผู้หน� �่ง เช่นนั้นเรื่องไปล่อลวงเทพชะตาหรือเทพก่อกำเนิดจึงมิใช่จะยากเย็น