จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ の小説・ストーリー

นัยน์ตาสีดำขลับของจวินชิงอวี่ทอประกายความมั่นใจและสติปัญญาที่มองขาดในทุกหมากอาภรณ์สีแดงเพลิงของเขาดูราวกับจะพริ้วไหวได้เองแม้ไร้ลม ภายใต้แสงจันทร์เช่นนี้ บุรุษผู้มีรูปโฉมงดงามเหนือปุถุชนดูประหนึ่งเทพเซียนที่จุติลงมา ลั่วชวงหวงยืนอยู่ในระยะที่ใกล้กับจวิน ชิงอวี่มาก นางลอบคิดในใจว่า ยามที่เขาทำตัวเสเพลเขาก็ดูเจ้าเล่ห์เย้ายวนอย่างเหลือล้น ทว่า…เมื่อใดที่เขาเริ่มจริงจัง กลิ่นอายแห่งอำนาจบารมีของจักรพรรดิที่แฝงอยู่นั้นกลับแผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้ “ถ้าอย่างนั้น ท่านช่วยบอกข้าทีเถิดว่าในห่อผ้านั้นบรรจุสิ่งใดไว้ ?”

วทั้งปาก “พี่คิน ปล่อยหวา...อื้อ~” คนถูกกดไว้ใต้ล่างขยับตัวไม่ได้เลย ร่างหนักที่โถมทับเธออยู่นี้ราวกับจะบดขยี้เธอให้จมลงไปกับที่นอน อคินซุกไซ้ไปทั่วทั้งเรือนร่างราวกับเสือร้ายที่โหยหิว การขาดสติทำให้เขายิ่งกระทำอะไรต่อมิอะไรไปอย่างที่ใจปรารถนา ทั้งปลดเปลื้องและระบายความอ ัดอั้นใจให้กลายเป็นความกระสันที่มีต่อคนในอาณัติ โดยไม่เปิดโอกาสให้ร่างที่ดิ้นขลุกขลักใต้ลำตัวแกร่งนั้นหลุดพ้นจากพันธนาการไปได้เลย

ตาเฒ่าพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความอาลัย "พันธนาการที่ผูกเจ้าไว้กับโลกใบเดิมกำลังจะขาดสะบั้นลง จางซุนเสวี่ย เจ้าคงอยากให้นางได้เป็นอิสระอย่างแท้จริงแล้วสินะ" เซียวจิ่งอันมองจี้หยกที่หม่นแสงลงด้วยความสับสน "ข้าจำได้ว่าจี้หยกนี้คือตัวแทนของท่านแม่เจ้า หรือว่าดว งวิญญาณของนางกำลังจะบอกอะไรเรา"

ชีวิตที่ปลอดภัย สงบสุข และหลุดพ้นจากกงจักรแห่งอำนาจที่จ้องจะทำลายเขา นางพร้อมจะสวมหัวโขนเป็นนางปีศาจเพื่อปกป้องชายที่นางรักเพียงคนเดียวตลอดไป ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าตระการตา บรรยากาศกลับหนักอึ้งและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตึงเครียด องค์ฮ่องเต้ หลี่เซว ียนหยวน ทรงประทับอยู่บน บัลลังก์มังกร ด้วยสีพระพักตร์ที่เคร่งเครียดถึงขีดสุด พระหัตถ์ที่วางอยู่บนพนักพิงรูปมังกรนั้นสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความกริ้วปนวิตกที่มิอาจสะกดกลั้น

เสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจกดขี่ เพลงผ้ากัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้เสียงสั่น เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่ 'เงิน' แต่มันคือ พันธนาการ ที่จะผูกมัดเธอให้ตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ "เก็บของซะ เธอต้องย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของฉันตอนนี้"

พระราชโองการสมรสพระราชทานจึงเกิดขึ้นทันที ภายใต้ดวงหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา กิริยานุ่มนวลอ่อนโยน ซือเร่อกำลังฉีกยิ้มกว้างอยู่ในใจ พันธนาการเริ่มต้นจากเผด็จศึกลูกมังกรผู้สุภาพสง่างาม...เป้าหมายคือรัดรึงตำแหน่งอันสูงส่งยิ่งใหญ่ในใต้หล้า

เจ้าพ่อหนุ่มถือวิสาสะกอดอีกฝ่ายทั้งตัว เวลัญจ์หัวใจเต้นแรงระทึกดั่งจะทะลุออกมานอกทรวงเสียให้ได้ ก่อนจะรีบยกมือทั้งสองข้างกั้นกลางเพราะชุดที่ตนสวมใส่อยู่นั้นจะปิดอะไรได้ “คนบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ยิ่งหล่อนดีดดิ้นพยศมากเท่าไหร่ หน้าอกหน้าใจอันล้นเหลือก็ยิ่งเสีย ดสีกับแผงอกกว้างมากขึ้นเท่านั้น ชยุตม์มันเขี้ยวก็เลยจัดการพลิกร่างอ้อนแอ้นให้ไปนั่งแนบกับพนักพิง จากนั้นเขาก็เอี้ยวตัวเข้าไปคร่อมครอบราวกับกักขังเชลยนักโทษยังไงยังงั้น

อาเหมยประคองชามอาหารด้วยหัตถ์ที่สั่นเทา นางก้าวเดินผ่านลานประลองที่เงียบงันประดุจป่าช้า ทุกย่างก้าวมีสายตาของเซียวจวิน ที่ถูกพันธนาการอยู่ขอบสนามจ้องมองมาด้วยความเชื่อมั่นที่เปี่ยมล้น ฮองเฮาเสี่ยวชิง ทรงขยับพระวรกายเล็กน้อย ดวงตาหงส์จดจ้องที่ชามอาหารของพระขนิษฐาด้วยความกั งวล "ฝ่าบาทเพคะ" เสี่ยวชิงกระซิบข้างพระกรรณฮ่องเต้มู่หยาง

ในที่สุด เขาก็ไปถึงห้องผนึก หลิงซินเอ๋อร์ ถูกตรึงไว้กลางห้อง ร่างกายอ่อนแอแต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยแสงปีศาจและแสงเซียนที่ปะปนกันแสดงถึงพลังที่ตื่นขึ้น “องค์หญิง! ข้าจะพาเจ้าออกไป!” ไป๋หานอี้ใช้ดาบเซียนฟันทำลายพันธนาการทั้งหมด ก่อนจะอุ้มร่างอันอ่อนแรงของนางไว้ในอ ้อมแขน และรีบพาหลบหนีออกจากวังสวรรค์อย่างรวดเร็ว

เขาจับมือบางขึ้นมาสัมผัสความเป็นชายของเขา พร้อมกับเอ่ยยกมันให้กับเธอ เพราะเขาหลงเธอจนถอนตัวไปหาคนอื่นไม่ได้แล้ว "อืม" มือบางยังคงจับประคองพวงสวรรค์ของเขาเอาไว้