จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ Novels & Stories

ตำหนักสิงอวิ๋นถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์ในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาประตูโถงใหญ่เปิดออก เงาร่างสูงในฉลองพระองค์สีดำก้าวเข้ามาอย่างสงบแต่หนักแน่น ผืนผ้าสีเข้มกลืนไปกับความมืด มีเพียงแววตาที่เย็นเฉียบราวเหล็กกล้า เขาคือจ้าวเจิ้งหรง ฮ่องเต้แห่งต้าเยี่ยนในราตรีนี้มิได้สวมอา ภรณ์โอ่อ่า หากแต่งกายคล้ายผู้บุกยึดมากกว่าผู้ครองบัลลังก์มังกร “ไท่ซ่างหวงประทับอยู่ที่ใด”

“ข้าเคยเป็น... ผู้พิทักษ์แห่งพันธะ... และเจ้าคือผู้สืบต่อคำสัญญา...” เสียงนั้นบ่งบอกว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องเปลี่ยนแปลงรับสิ่งที่มันเป็นของตนตั้งแต่มีแรก “ในวันที่งูขาวคลายพันธนาการ... โลกทั้งปวงจะคืนสู่สมดุล...

“บอกข้า มันผู้นั้นเป็นใคร ข้าจะล้างแค้นให้เจ้าเอง…” ฟ่านเมิ่งส่งสายตาออดอ้อนให้กับเจ้าปีศาจหนุ่ม “ซีห่าว เจ้าช่างดีกับข้านัก หากข้ารู้เช่นนี้ตั้งแต่แรก ข้าคงไม่มีสายตาไปมองชายอื่น ไม่ดื้อ ไม่ซุกซนกับเจ้า จะตามใจเจ้าทุกอย่าง ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำเพื่อข้าได้ถึงเพียงนี้” แล้วดวงตา ของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้น “มันผู้นั้น ไอ้มนุษย์ที่ทำร้ายข้า มันมีนามว่า จ้าวตงหยาง พลังชีพของมันแข็งแกร่ง ถ้าเจ้าจัดการมันได้ แล้วสูบกลืนพลังของมัน ข้าคิดว่า เจ้าจะต้องกลายเป็นราชาปีศาจพังพอน ที่มีแข็งแกร่งเป็นแน่”

สิ้นคำ 'ทวนจันทรากระจ่าง' อาวุธเทพที่ใช้ประหัตประหารเทพเซียนผู้ทำผิดกฎสวรรค์พลันปรากฏพร้อมกับแท่นมังกรวัชระ ทวนด้ามมหึมาตั้งตระหง่านท่ามกลางฟ้าดิน ปลายด้านคมกริบวาววับสะท้อนแสงสุริยันแผ่กลิ่นอายกดดันน่าครั่นคร้ามต่อผู้พบเห็น ถูกโซ่ตรวนสายฟ้าเส้นหนาอย่างวัชระม่วงครามจา กแท่นมังกรวัชระพันธนาการแน่นหนาดั่งพยัคฆ์ถูกคุมขังในกรงทอง ไม่อาจแสดงพลังอำนาจที่แท้จริงของตนเองได้

สุดาท้าทาย “แล้วฉันจะเชื่อ พนันกันได้เลยเจ้านายไม่ให้เธอค้างหรอก เค้าลือกันให้แซ่ดว่าเจ้านายหวงเธอมาก”

ชายรูปงามที่นั่งฟังชายชุดคลุมสีดำ คือ จิ้นอ๋อง โอรสคนแรกของจักรพรรดิเฉียนเฮ่า มู่หรงเฉียนเฮ่า ฮ่องเต้แห่งราชอาณาจักรซีเว่ย เขาเป็นองค์ชายพระองค์โตที่ถูกพระราชบิดากีดกันจากบัลลังก์ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นลูกคนแรก และฐานันดรศักดิ์ภูมิหลังฝั่งมารดาก็ไม่ใช่ต่ำ ทำให้เขาเหมือนคนนอกจนสะสมความคับแค้นรอวันที่ทวงคืนความเป็นธรรมให้ตัวเอง “ฟ้ามืดเมื่อไหร่ก็เริ่มได้” น้ำเสียงไม่แยแสจ้องมองใบชาในถ้วยแก้วหลิวหลี เงยหน้าขึ้นจ้องตาชายชุดคลุม “ต้องสำเร็จเท่านั้นห้ามพลาดเด็ดขาด” “พ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเยี่ยนหลี่กอดฮั่วอู๋ซวนเอาไว้อีกครา พร้อมกับกางกรงเล็บที่ยาวกว่ามนุษย์ทั่วไป เป็นกรงเล็กของจิ้งจอกสาว ทว่าก็ยั้งเอาไว้ แล้วครูดแผ่นหลังกับหัวไหล่ของเขาจนเป็นรอย ร่างบางสั่นสะท้าน ความเสียวเกาะกุมครอบครองไปทั้งร่างของนาง ฉีเยี่ยนหลี่เผลอไผลแอ่นตัวเด้งส่วนอ่อนนุ่ มตรงจุดนั้นขึ้นรับเอาแกนแข็งแรงของฮั่วอู๋ซวน

องค์ชายสามหน้าถอดสี ร้องเสียงหลง "ใครกล้าขยับ...หัวของมันหลุดออกจากบ่าแน่!" หรงเยี่ยนคำรามเสียงต่ำ ทหารองครักษ์ขององค์ชายสามที่ตั้งท่าจะบุกเข้ามาถึงกับหยุดกึกเมื่อเห็นนายของตนถูกจับเป็นตัวประกัน เซี่ยวซินเดินเข้าไปหยิบ'ตราลัญจกรจักรพรรดิ' ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาพลา งชูขึ้นสูง

กายโฉมสะคราญล่มปฐพีลุกขึ้นมุ่งหมายไปต่อกรกับบุรุษที่ครั้งหนึ่งยอมละทิ้งเกียรติคุกเข่าวิงวอนเขามิให้แตะต้องหลินม่านเถียนทว่าคนผู้นั้นกลับท้าทายอำนาจของจ่างกงจู่หนึ่งเดียวของหนานซ่งเช่นนางโดยการสะบั้นสัมพันธ์นั้นไปจนสิ้น "ฝ่า...บาท" นางกำนัลคนสนิทกับองครักษ์ผู้ ติดตามก้มหน้าคุกเข่าต่อหน้าองค์เหนือหัวกันทุกผู้มีเพียงเซี่ยจิ่นเหยาที่กระทำเพียงย่อกายลงเท่านั้น

เซียวจื่อเซียนเดินลงจากบัลลังก์มากุมมือนางไว้ท่ามกลางสายตาขุนนางที่เหลือที่ต่างพากันหมอบกราบด้วยความยำเกรง "ชิงเยียน... เจ้าคือพรล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาให้ข้าและแผ่นดินชิงจริงๆ"