จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ の小説・ストーリー

แพงที่ถูกสรรสร้างจากปราณธาตุดินสีเข้มที่ทั้งตัวนั้นถูกปิดไปสิ้นเหลือเพียงส่วนคอขึ้นไปเพียงเท่านั้น กลุ่มชายหญิงรุ่นเยาว์เหล่านี้แม้จะมีใบหน้าที่เรียบเฉยเพียงใด แต่ภายใต้พันธนาการของจินหั่ว อีกฝ่ายพยายามจะปลดปล่อยตัวเองออกจากพันธนาการอันแข็งแกร่งนี้ตามคำสั่งของผู้บั ญชาลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่นั่นเอง "แบบนี้ใช้ได้หรือไม่?" จินหั่วคลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ทักษะวิญญาณยุทธ์ที่สามารถพันธนาการouhเพียงพอที่จะสะกดกลุ่มรุ่นเยาว์ได้ไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก

ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งต่อกี่ครั้งรอยด์ แมคคาร์นิค มาเฟียหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปี เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกและเจ้าของสัมปทานเหมืองเพชรและเหมืองพลอยที่ใหญ่ที่สุดในรัสเซียก็ยังมีอิทธิพลกับหัวใจเธอเสมอ เขาคือลูกชายคนเดียวของโรม แมคคาร์นิคผู้มีพระคุณของเธอ และ เป็นผู้ชายที่เธอต้องแต่งงานด้วยตามคำสั่งของโรมอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

ไม่ว่าเธอจะปฏิเสธอย่างไรเขาก็ไม่มีทางเชื่อว่าเธอไม่ได้จงใจทำลายชีวิตแม่ของเขาโทษทัณฑ์สวาทหลังจากนี้ที่เธอจะได้รับจากเขามันจะทำให้เธอเหมือนตกนรกไปตลอดชีวิต

พิมพกานต์ไม่อยากทำท่าทีห่างเหินเขาแบบนี้ แต่ทำไมตอนนี้ความรู้สึกของเธอ มันตอกย้ำว่าเธอเป็นคนอื่นในชีวิตของเขา พิมพกานต์รู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์หึงหรือหวง เพราะเธอมันก็แค่ผู้หญิงที่มาแต่งงานกับเขา เผื่อแลกกับสิ่งที่บิดาของเขาช่วยเหลือครอบครัวเธอไว้ “เป็นอะไรหึงพี่เห รอ” จากที่จะยอมปล่อยให้หยิงสาวลุกออกจากที่นอนเขากลับดึงรั้งร่างบางมานอนกอดต่อ

พระนางมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเฉียบคม "ลั่วชิงยวน เจ้าวางแผนสอบสังหารองค์จักรพรรดิสูงสุดและถูกตัวข้าจับได้ ทีนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก" “ใครก็ได้ จับนางไว้!” ลั่วชิงยวนจ่อกริชไว้ในมือของนางบนลำคอของขันทีหลิว

โดนกระทุ้งสุดแรงเสียงวอนขอยิ่งดังขึ้นและระบบควบคุมรสชาติของเจลลี่แน่นยกก้นให้สูงรับอารมณ์ที่สนองคริสต์มาสสุขใจเหมือนที่คุณจะได้เจอกับเธอ “ เข้ามาอีกค่ะ ติยาพร้อม… อ้าวววซี้ด” ร่างใหญ่โจนจ้วงนั้นเองสามารถกัดกรามแน่นด้วยความต้องการ “ เอ่อ…” โปรแกรมใหญ่กดแช่รีเฟรชติยา เจลแผ่นให้แน่น

เสิ่นเวยเอ่ยรำพึงเสียงหวานใส แววตาฉายแววหยอกเย้าอาจารย์ผู้เข้มงวด ชายหนุ่มผู้สวมชุดคลุมมังกรลำลองสีดำขลิบทอง ท่าทางแกร่งกล้าและลาดไหล่กว้างแผ่ไออุ่นทรงอำนาจ... ชายผู้นั้นคือจักรพรรดิจ้าวลวี่นั่นเอง ยามนี้สองมือหนาที่เคยจับกระบี่เหล็กกล้าฟาดฟันศัตรูนับแสนในสมรภูมิรบ กลับกำลังประคองเข็มเย็บผ้าเล่มเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังสูงสุด พระขนงเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบจะเป็นเส้นตรง สายตาคู่คมกริบจ้องเขม็งไปที่รูเข็มขนาดเล็กเท่ารูมด พยายามจะสอดเส้นด้ายไหมสีแดงผ่านเข้าไปทุกลำดับชั้น ทว่าทำอย่างไรด้ายก็แตกปลายมิอาจสอดผ่านได้เสียที

คนตัวเล็กกลั้นครางจนหอบ คนตัวโตยอมละจากตรงนั้นมาอย่างน่าเสียดาย ตอนนี้แก่นกายของเขามันแทบจะระเบิดอยู่แล้ว "แฉะขนาดนี้น่าจะพร้อมแล้วแหละมั้ง" คนตัวโตชักรูดแก่นกายของตัวเองหลายครั้ง สายตาสวยเหลือบไปเห็นเจ้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ได้แต่ตาโต เจ้าสิ่งนี้มันจะเข้าไปในตัว เธอได้จริงๆ งั้นหรือ เธอจะไม่ตายใช่ไหม

ความเจ็บจากการถูกกดทับทำให้เสิ่นชิงเริ่มมีสติคืนมานิดนึง ดวงตาที่พร่าเบลอเพราะฤทธิ์เหล้าเริ่มโฟกัสได้บ้าง เมื่อเห็นผู้ชายร่างยักษ์คร่อมอยู่บนตัว ความตื่นตระหนกก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที "คุณเป็นใคร! ปล่อยนะ! ช่วยด้วย... ช่วย..." เสิ่นชิงพยายามดิ้นรน แต่ข้อมือถูกพันธนาการ ไว้แน่น แม้แต่เข่าที่เกยอยู่ขอบเตียงก็ถูกขาของมู่หรงจิ่งกดทับไว้ ไม่ว่าเธอจะพยายามบิดตัวหรือยกขาถีบแค่ไหน ก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้เลย

ฉีอ๋อง ในชุดคลุมมังกรสีทองเหลืองอร่าม ยืนตระหง่านด้วยสีหน้าผู้ชนะ ข้างกายเขา มีกรงขังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ 2 กรง กรงแรก... ขังฮองเฮาและองค์รัชทายาทที่ยังสลบไสล กรงที่สอง... ขัง เซียวเหยียนซาน และ มู่หว่านชิง ที่ถูกล่ามโซ่ตรวนแน่นหนา