จอมเทพโอสถ Novels & Stories

พั่บ! “ด่าเลยอยากด่าอะไรก็ด่าเลย ตอนนี้ก้นมึงตอดรัดกูมากอีเด็กน้อย อ่า ด่าแม่งเลย อ่า และจะบอกอะไรไว้ ถ้ากูตายกูก็ตกนรกแน่นอน กูรู้ตัว ไม่ต้องด่าและสาปแช่งกูหรอก เปลืองน้ำลายเปล่าๆ เพราะกูรู้ตัวดีว่าตัวเองบาปหนาแค่ไหน อ่า เสียว ก้นมึงตอดรัดกูดีมาก” จอมบาปยกยิ้มมองคนท ี่เอี้ยวหน้ามองจ้องตัวเองแม้จะรู้สึกจุกเจ็บในอกกับสายตาชิงชังเคียดแค้นของหล่อนที่ทอดมองมายังตน แต่ก็ยังคงกัดฟันกระแทกจ้วงเอ็นเนื้อสอดลึกไปในก้นของหล่อนด้วยอารมณ์เดือดดาล “อ่า เกลียดแก! แกมันไม่ตายดีแน่ อ่ะ เจ็บ! ไอ้เทือกกูเจ็บ!”

"อ๊า ลุงเติมขา คนดีของจอม ลุงเติม อื้อจอม ถะ ถึงแล้ว อื้อ" ร่างงามกระตุกเกร็งกอดคนด้านบนแน่น บุญเติมเร่งตัวเองไม่นานก็คำรามออกมาก่อนจะส่งตัวเองขึ้นสวรรค์ตามเธอไป "อ๊า ลุงเติมขา ลุงเติมของจอม"

[1] กูลลินเบอร์สตี หมูป่าแห่งความอุดมสมบูรณ์ ที่มีแผงคอเรืองแสงในที่มืด เป็นพาหนะของ มหาเทพเฟรย์ เมื่อเหล่าคนแคระผู้เป็นบุตรแห่ง อีวัลดี สร้างพระเกษาใหม่สำหรับ เทวีซีฟ แทนพระเกษาเดิมที่ถูกโลคีกร้อนไป รวมทั้งของวิเศษอื่นๆ ถวายจอมเทพโอดิน และมหาเทพเฟรย์ โลค

เขามีนามว่า จ้าวซือหง ชินอ๋องแห่งแคว้นจ้าว ฉายาหมัวหวาง[1] จอมมารแห่งต้าจ้าวหรือราชาปีศาจ อสูรกายจากขุมนรกอเวจีในคราบองค์ชายสูงศักดิ์ ผู้นำแห่งสันติสงบสุขด้วยสงคราม

เนี่ยจิน ร้านเทพโอสถเป็นหนึ่งในธุรกิจที่หุบเขาหมื่นบุปผาดูแลอยู่เบื้องหลังที่ทุกคนต่างรู้ดี จำหน่ายสมุนไพรล้ำค่าและโอสถบำรุงชั้นสูงให้กับเหล่าขุนนางชนชั้นสูงและพ่อค้าทั้งสามแคว้น การที่อาวุโสสามลงมาตรวจเยี่ยมร้านเป็นเรื่องไม่แปลกนักหากมองจากภายนอก ทว่าหลังจากตรวจต ราร้านเทพโอสถได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เนี่ยฉีเย่าก็ก้าวตรงไปยังจวนแม่ทัพโดยไม่แม้แต่จะหาข้ออ้างใดเพิ่มเติม

มันสุดจะทนแล้วจริงๆ ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาเหลือเกินสำหรับเพียงออ แม่บ้านสูงวัยที่พ่วงฐานะเป็นแม่นมของณฉัตร ตั้งแต่ณฉัตรแตกเนื้อหนุ่มมาจนป่านนี้ที่เขาอายุถึงสามสิบปีเต็ม นางยังไม่เคยเห็นว่าคนที่เพอร์เฟคไปทุกอย่างอย่างณฉัตร มีเหตุผลอะไรถึงต้องซื้อแม่เด็กสาวน่าส งสารคนนี้มา เพราะปกตินั้น... แค่ณฉัตรเอ่ยปาก ผู้หญิงมากมายก็พร้อมที่จะพลีกายให้แทบจะทันที ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องเอาผู้หญิงที่ไม่เต็มใจคนนี้มาเป็นคู่นอนหรือคู่ควงเลยนี่นา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เทพหนุ่มวางท่าสำรวมอีกครั้งก่อนจะพูดแนะนำตัวเอง “คารวะ ท่านเทพโอสถ” ซูเม่ยเมื่อได้ยินดังนั้นก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม

หญิงวัยกลางคนท่าทางใจดี ผู้เป็นมารดาของบัวชมพู ถามเขาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น นั่นจึงทำให้คิมหันต์ไม่อาจแสดงท่าทีกระด้างกระเดื่องใส่อีกฝ่ายได้ “ผมชื่อคิมหันต์ ภัทรกิจเวคินทร์ครับ เป็นเจ้านายของบัวชมพู ไม่ทราบว่าตอนนี้เธออยู่บ้านหรือเปล่า” คนตัวโตเรือนร่างสูงเพรียว เต็มไปด้วยส ง่าราศี ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้สึกใจเย็นลงได้อย่างประหลาดเมื่อพบกับอีกฝ่าย ในบรรยากาศของบ้านชานเมืองสีขาวที่แสนร่มรื่นหลังนี้

​เธอรักเขา ​ภูพิงค์แอบมองเสี้ยวหน้าคมสัน ของคนที่นั่งข้างๆ เธอ ตอนนี้เธอกับเขามาสักการะพระธาตุดอยสุเทพ มาขอพร พอเธอร่าเริงชวนคุย ปราชญ์ก็ทำตัวเป็นแบบเดิมเหมือนที่น่ารักมาทั้งวันสำหรับเธอ ยัยหนูมิ้นโทรวีดีโอคลอมาหาเธอและบิดา ปราชญ์เลยจูงมือเธอหาที่หลบมุ

เฟนด์เลิกคิ้วขึ้น ส่งญาณทิพย์ของเขาออกไป แล้วจึงตระหนักได้ว่าโอสถดังกล่าวเป็นโอสถระดับเจ็ด นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขารู้ได้ นอกจากนั้นแล้วทั้งชื่อหรือผลของโอสถนี้คืออะไรเขาไม่รู้เลย แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาคือคนที่กำจัดปีศาจลมมายาได้ และโอสถนั้นควรจะเป็นของเขา เขาไม่ได้คิดอะไรมากขนาดดึงกล่องออกมาจากมัสตาร์ด ซี๊ด เก็บโอสถดังกล่าวไว้ข้างในกล่องนั้นและเก็บมันไปต่อหน้าต่อตาทั้งสามคน