จอมเทพโอสถ Novels & Stories

เต้าเต่งกลมกลึงไม่หย่อนคล้อย ยอดทับทิมสีชมพูหวานน่าดูด แถมยังนุ่มเด้งให้รสสัมผัสต่างจากของปลอมลิบลับ " อ๊า! " เขาคลึงนวดไปมาเบาๆแล้วบีบบี้ยอดเล็ก ปัดป่ายไปมาจนหัวช่อเล็กเริ่มแข็งคัด พอๆกับช่วงล่างที่เธอนั่งทับมันกำลังพองนูน

มันจะต้องเป็นโอสถทิพย์ที่มีฤทธิ์ระดับเทพเซียน และนั่นคือคำยืนยันว่า.. โอสถขวดนี้..คือโอสถทิพย์ที่ได้ผลจริง โอสถในกล่องนั้น…อาจยืดหรือช่วยชีวิตบิดาได้

เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มซึ่งอูซาก็พยักหน้ารับทันที แล้วคว้ามือมาเรียมพาเดินออกจากกระท่อม อูซาดูเป็นเด็กฉลาด ทำอะไรกระฉับกระเฉงและร่าเริง หญิงสาวรู้สึกถูกชะตาอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังมีความคลางแคลงใจยิ่งนักว่าทำไมอูซาซึ่งดูอ่อนโยนขนาดนี้ไม่มีท่าทีกลัวโจรป่านิสัยเถื่อน ทมิฬอย่างแดนสรวงเลย

เหตุผลฟังดูดีเหมือนกันแฮะ “เพื่อนผู้ชายหรือผู้หญิง” “คะ?” “เพื่อนที่แต่งงานน่ะ ผู้ชายหรือผู้หญิง” “ผู้ชายค่ะ ชื่ออภิภพ”

เป็นยิ่งกว่าสิ่งสำคัญสำหรับมอเรล “นิต้าเป็นเด็กน่ารักด้วยค่ะ คนที่จิตใจดีไม่มีทางที่จะไม่รักแกได้เลยนะคะ รินทร์รักแกเหมือนพวกคุณ แล้วรินทร์ก็เชื่อว่ายายตัวน้อยคงร่ายมนตร์จนคุณกี้หลงรักไปแล้ว” ดารินทร์พูดพลางหัวเราะเสียงสดใส เมื่อนึกถึงแม่กามเทพตัวน้อยที่ทำให้เธอกับสามี ลงเอยกัน ท่าทางกามเทพนิตาคงเริ่มทำงานอีกหนเสียละมั้ง แต่หนนี้จับเอาหนุ่มป่วนกับสาวแสบมาคู่กันเลยไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรตามมา

หน่อยเอะอะฆ่าอย่างเดียว ส่วนฉายาของเขาก็คือ เจ้าพ่ออสูร และที่สาว ๆ กรี๊ดให้ความสนใจกันมากมายเพราะแก๊งนี้หล่อราวเทพบุตรผุดมาเกิด เอ๊ย! เทพบุตรมาเกิด อาชามีหน้าตาคมเข้ม ปากสวยกระจับได้รูป ดวงตาคล้ายเหยี่ยว รูปร่างกำยำบ่งบอกว่าดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี ลายสักที่เต็มตัว โผล่พ้นออกมาให้เห็นตามแขนและลำคอยิ่งทำให้เขาดูเถื่อนขึ้นไปอีก เขาเรียนอยู่ปี 4 สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ เขาเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เก่งมาก

เปลือยท่อนบน “ดูเจ้าไม่ถือสากับการแตะเนื้อต้องตัวบุรุษ เห็นชัดว่าหลายปีมานี้ติดตามเทพโอสถออกไปรักษาผู้คนทั่วสารทิศ กระทั่งทำให้เจ้ามองคนทุกผู้เป็นเพียงคนเจ็บจริงๆ”

เล็บแดงๆ นั่นยกขึ้นมาเช็ดละอองฝนที่เกาะตามใบหน้า ท่าทางนั้นดูเป็นธรรมชาติจนพิสุทธิ์เผลอมองตามจังหวะการขยับของปลายนิ้วที่แต้มสีแดงสดนั่นกลิ่นหอมเย็นจางๆ ที่กระจายออกมาจากตัวคนตรงหน้ามันแรงขึ้นจนเขารู้สึกเหมือนโดนมนต์สะกด ฝนที่ตกลงมาทิ้งไว้เพียงความชื้นแฉะ และกลิ่นดินโคลน พิสุทธิ์จัดการพาคนแปลกหน้าที่ชื่อมาถึงเถียงนาไม้หลังน้อย แสงจากตะเกียงจ้าวพายุที่แขวนไว้ใต้ชายคาคอยส่องสว่างให้เห็นสภาพของทั้งคู่ที่เปียกปอนไม่แพ้กัน พิสุทธิ์มองดูคนตัวเล็กที่ยืนตัวลีบ ผ้าถุงที่คาดเอวเปียกชุ่มจนแนบไปกับเรียวขาเนียนขาว

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ

เรียกเจฟานได้หรือเปล่า ดูมีเชื้อจีนเหมือนปู่’ ‘เท่มากฮะ แค่นี้ก่อนนะฮะเดี๋ยวพิ้งค์สงสัย’ พิรัชต้องจบการแชทเพราะต้องออกไปหาเวียงพิงค์ ขณะที่คาเมรอนยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่เลย ให้ตายสิเขาได้ตั้งชื่อลูก ได้เห็นหน้าตั้งแต่วันแรกที่ลูกเกิด “เจฟาน พิ้งค์ ผมจะทนอยู่กรุง เทพได้ยังไง”