Romans & histoires จักรพรรดินี/ฮองเฮา

เมื่อนางก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา มหาขันทีหลี่กงกงก็อัญเชิญราชโองการสถาปนาฮองเฮาขึ้นอ่านด้วยน้ำเสียงปีติ "รับโองการฟ้า... จ้าวหลินเฟย ธิดาแห่งตระกูลจ้าว ชาติตระกูลสูงส่ง กิริยามารยาทเพียบพร้อมด้วยจตุรพิธ (คุณธรรมทั้งสี่) จิตใจโอบอ้อมอารี ทั้งยังเคียงบ่าเคียงไหล่เจิ้น ฝ่าฟันอันตรายโดยมิเคยหวาดหวั่น ทอดทิ้งความสุขสบายเพื่อปกป้องเจิ้นในยามตกต่ำ นับเป็นยอดสตรีที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า บัดนี้ เจิ้นจึงขอสถาปนานางขึ้นเป็น 'ฮองเฮา' มอบตราลัญจกรทองคำประทับหงส์ เป็นมารดาแห่งแผ่นดิน เคียงคู่เจิ้นสืบไป!"

“ตอนนี้เจ้าเป็นจักรพรรดินีของที่ราบแห่งความโกลาหล ซูจิ่งสิงเป็นฮ่องเต้แห่งต้าฉี ระหว่างพวกเจ้าสองคนคั่นไว้ด้วยป่าซิงโต้ว ตงโจวไม่มีเจ้าไม่ได้ ต้าฉีก็ไม่มีเขาไม่ได้ เจ้าเคยคิดหรือไม่จากนี้จะทำเช่นไร หรือจะระหกระเหินไปมาระหว่างสองแคว้นตลอดหรือ?”

ในรัชการปัจจุบัน ผู้ที่ได้ครองตำแหน่งฮองเฮาคือธิดาสายรองของตระกูลจ้าวผู้กำพร้าบิดามารดา พระนางถูกเลี้ยงดูโดยจ้าวอ๋องและจ้าวหวางเฟยผู้ล่วงลับอย่างดี จนกระทั่งได้พบรักกับรัชทายาทมู่เหวินหลงในเวลานั้น ระหว่างที่เยี่ยนหยางจงกำลังตกอยู่ในห้วงคิด จ้าวกุ้ยอินก็หันไปถามจ้าวเ ฟิงเหลยด้วยสีหน้างงงัน “พี่ชายใหญ่ เรามาทำอะไรกันที่นี่หรือ” “ก็มาชมของขวัญที่สามีเจ้าหามาให้ท่านพ่ออย่างไรเล่า”

เมื่อเปิดเทียบเชิญอ่านดูจึงเห็นว่าเป็นงานเลี้ยงวันพระราชสมภพของฮองเฮาพระองค์ใหม่ที่เพิ่งแต่งตั้งได้ไม่กี่เดือนมานี้ ในเทียบเชิญระบุชัดเจนว่าเชิญข้า ดูท่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับองค์ชายรองหย่งเหิง ฮองเฮาเป็นพระมารดาขององค์ชายรองหย่งเหิง! “คุณหนูไม่อยากเข้าร่วม หรือเจ้าคะ”

กลางดึกคืนหนึ่งพระจันทร์กลายเป็นสีเลือด องค์รัชทายาทนำทหารบุกเข้าวังหลวง สังหารฮองเต้กลางแท่นบรรทม เจียวเอินจวิ้น นางเป็นฮองเฮาและเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดไท่จื่อ นั่งเอาหน้าซุกตรงหว่างขาตัวสั่นงันงก กลั้นลมหายใจและเสียงสะอื้น เกรงกลัวคนที่ถือกระบี่สังหารจะได้ยิน

ฮองเฮาถูกพระสนมของฮ่องเต้แย่งชิงความโปรดปราณ แม้ฮองเฮาจะเป็นผู้ที่ได้รับตำแหน่งสูงสุด แต่กลับถูกลดบทบาทให้ไร้ตัวตนในสายพระเนตรขององค์ฮ่องเต้ พระชายาลี่หรง ในฐานะสะใภ้ จึงต้องหาทางปกป้องแม่พระสวามีของตน นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป อำนาจข องฮองเฮาจะถูกบั่นทอนจนหมดสิ้น

ฉู่จินหยางยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลามืดมน เบื้องหน้าของเขาคือฮ่องเต้แคว้นต้าเซี่ยผู้ทรงฉลองพระองค์สีเหลืองนามฉู่เซิ่ง และฮองเฮาผู้สูงศักดิ์นามหลี่เหริน พระมารดาขององค์รัชทายาท “ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮาเพคะ” มู่หว่านอินย่อกายลงทำคว ามเคารพอย่างนอบน้อมและสง่างาม

เขาประกาศเสียงก้อง "ผู้ใดไม่พอใจในกามารมณ์ของเจิ้น... จงเตรียมคอไว้ให้ดี!" ลี่อินเหยียดยิ้มร้ายกาจบนบัลลังก์หยกขาว นางคือฮองเฮาแห่งต้าหยางและราชินีแห่งแคว้นหาน... สตรีผู้ได้รับทั้งอำนาจ ความรัก และบทรักที่เร่าร้อนที่สุดในแผ่นดิน!

ด้านหลังของนางกำนัลเป็นหญิงสาวหน้าตางดงามล่มเมืองคนหนึ่ง เครื่องประดับและเครื่องแต่งกายไม่สามัญ ยศศักดิ์สูงส่ง นางคือฮองเฮาแคว้นหลงอัน มารดาของทารกน้อย! ใบหน้างดงามล่มเมืองไม่สะท้าน ยิ่งไม่มีความเสียใจต่อสิ่งตรงหน้า กลับกันนางราวกับกำลังกำจัดภัยร้าย หาใช่บุตรสาวของตน เองไม่!

“ใช่” ชื่อนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องหนักขึ้นทันที เยว่หลิงเคยได้ยินเรื่องของเผยจิ้งหรงจากความทรงจำเดิม หญิงผู้เป็นฮองเฮาองค์ปัจจุบัน งดงาม สุขุม และมีชื่อเสียงเรื่องความเคร่งครัดต่อระเบียบวัง ในสายตาคนทั่วไป นางคือสตรีสูงศักดิ์ที่ควบคุมฝ่ายในอย่างมั่นคง แต่เ ยว่หลิงไม่เชื่อภาพที่คนทั้งวังเห็นง่าย ๆ “ฮองเฮาสามารถออกคำสั่งแทนฮ่องเต้ได้หรือ”