ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย & เรื่องราว

มันนอกคอกลับหลังตระกูลของพี่หมี่ และใช้ชีวิตแบบสุดโต่งไม่ต่างจากผมในเวลานี้ ผมจำมันไม่ได้ตอนที่เจอกันอีกครั้ง เพราะโครงหน้าเปลี่ยน มันอาจโตขึ้น แต่สันดานยังไม่เปลี่ยน ทำคลิปลงอินสตาท้าต่อยตีกับคนอื่น ทำงานให้มาเฟีย ตีปีกไปเรียนที่จีน เสแสร้งทำว่าเป็นคนอยู่ในระบบระเบียบ ในใ จแค่อยากฮุบพี่หมี่ อยากเป็นคนที่ได้ย่ำยีเธอก่อนใคร แต่เสียใจ ที่ผมดันได้มันไปก่อน ถ้าเทียบเคียงความพยายาม ผมมีมากกว่ามัน อย่างน้อยๆ ก็เรื่องช่วงชีวิตที่พลิกดินราวฟ้ากับเหว ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างเพื่อให้เป็นคนที่พี่หมี่ชอบโดยแท้จริง

ให้ตัวเองกลายเป็น ส่วนหนึ่งของสิ่งที่สร้างมา โดยไม่ต้องเป็น “เจ้าของทุกจังหวะอีกต่อไป” ปูเปลี่ยนชีวิต จากวันแรกที่ต้องก้มหน้าทำทุกอย่าง วันนี้... ได้เงยหน้ามองคนอื่นเติบโตได้และยิ้มได้ว่า

ไป๋เฉินเซียงตัวแข็งค้างดั่งถูกน้ำเย็นราดลงตรงศีรษะ เสียงลมหายใจที่เป่าปะทะท้ายทอยทำให้ขนอ่อนบนกายลุกเกรียว “ไป๋เฉินเซียง ไยเจ้าต้องปลอมตัวเป็นวูหลิงอี” เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มแผ่นหลังบาง นางไม่รู้ว่าต้องแก้ต่างเรื่องนี้เช่นไรดี “คือว่า…”

จางเสี่ยวมี่คลี่ยิ้มอย่างอ่อนหวาน นางเองก็ต้องขอบคุณที่ได้เข้ามาทำให้ชีวิตของนางต้องพลิกผันไปเช่นนี้ จากคุณหนูใหญ่ผู้มีชะตาอาภัพ ได้ขึ้นสู่จุดสูงสุดกลายเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน ได้พบรักกับบุรุษที่รักเดียวใจเดียวเช่นเขา และยังได้ให้กำเนิดเจ้าก้อนแป้งน้อยออกมาด้วย นางมี

คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นเบา ๆ กับตัวเองเพราะสุดท้ายแล้วความจริงก็คือความจริง เธอโชคดีราวกับหนูที่ตกถังข้าวสาร ชีวิตของเธอมันเปลี่ยนไปทุกอย่างนับตั้งแต่วันที่เธอเจอเขาคนนี้

ฉันยิ้มอาย ๆ จนต้องเอาหน้าซุกไหล่เขา ก็ดูเขาพูดสิ อวยฉันขนาดนี้จะไม่ให้เขินได้ไงกัน เอาเถอะ...ตอนนี้ฉันไม่ใช่ซุปตาร์ตัวประกอบอีกต่อไป เพราะวันนี้...ฉันเป็นนางเอกในชีวิตจริงของตัวเองแล้วค่ะ The End…ของละคร

่มชวนให้รู้สึกเสียดายโดยแท้ กระนั้นนางต้องรีบดึงสติตนเองกลับ ด้วยมาอยู่ในร่างคุณหนูตกยากนามว่า ซูกุ้ยฟาง! ที่ก่อนจะได้รับการช่วยเหลือจากชายผู้นี้ และเขากลายเป็นเจ้าชีวิตนาง ดังนั้นจะทำตัวเยี่ยงหญิงคณิกาได้อย่างไร ทว่าทั้งที่เตือนตัวเองอย่างนั้น มือนางยังซุกซนไม่ห ยุด

Gear Trick #15 โบกธงผิด ชีวิตเปลี่ยน ฉันยืนมองตัวเองในกระจกหลังจากที่เจ๊นัตตี้แปลงโฉมจากลูกเป็ดขี้เหร่ให้กลายเป็นเรซควีนข้างสนามได้สวยราวกับนางฟ้า เจ๊นัตตี้ถึงกับปรบมือภูมิใจในตัวของฉันมาก ผมสีดำถูกดัดลอนปล่อยสยายกลางแผ่นหลัง แต่งหน้าแบบจัดเต็มมากๆ แทบจะไม่เชื่ อเลยว่านี่คือปั้นหยา เด็กสาวไร้ตัวตนที่พยายามทำมาตลอด

ล้มป่วยและสิ้นไปตั้งแต่ฉันอายุเพียงสามขวบ ฉันจึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยเป็นคุณหนูที่มีสาวใช้คอยรับใช้ เพราะเมื่อฉันจำความได้ ฉันก็เป็นเพียงโยวหลัน เด็กรับใช้ก้นครัวของจวนเสนาบดีจ้าว ซึ่งอันที่จริงคือ... ฉันเป็นเชฟมิชลินจ้า เจออุบัติเหตุรถชน ลืมตาอีกทีก็หลงมาอยู่ในซีรีย ์ที่เคยดูเรื่อง “คุณหนูไข่มุก” แนวเรื่องไม่มีอะไรมาก แค่ผู้มาหลงรักคุณหนูจ้าวจื่อ พระเอกคอยปกป้องดูแลนางเอกจากน้องขี้อิจฉาตัวร้าย

ฉันอุส่าห์เปลี่ยนแปลงตัวเอง จากผมสั้นเต๋อทอมบอยมาไว้ผมยาวเพื่อที่จะใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยให้เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นมากขึ้น แต่เพื่อนสนิทกลับมาตามติดชีวิตอีกแบบนี้ แผนที่ฉันวางไว้ก็พังหมดน่ะสิ “ถามจริง? มึงทำแบบนี้ทำไมวะ“ ฉันทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามออกไปตามตรง