ตามใจภรรยา นิยาย & เรื่องราว

“จากดีไซเนอร์ผู้ทรงอิทธิพลในวงการสู่ร่าง ‘เมีย’ ที่เขาชังน้ำหน้า แต่เมื่อจิตวิญญาณเปลี่ยนไป บัลลังก์รักของพยัคฆ์ร้ายจึงสั่นคลอน!” อดีตที่ผิดพลาด... ถูกแก้ไขด้วยดวงวิญญาณดวงใหม่ในร่างเดิม เมื่อดีไซเนอร์สาวได้รับโอกาสครั้งที่สองในร่างของหญิงสาวผู้ถูกทอดทิ้ง เธอจึงเลือกที่จะ ‘เจียระไน’ ชีวิตใหม่ด้วยสติปัญญาและความเก่งกาจ สยบทุกแผนร้ายด้วยความนิ่งสงบ และสยบมาเฟียจอมโหดด้วยความรักที่แท้จริง "วันนี้ฉันจะออกจากโรงพยาบาล และจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านคุณพ่อคุณแม่สักพักนะคะ พอดีมีงานด่วนที่คุณพ่อมอบหมายให้ทำ ฉันคิดว่าเราแยกกันอยู่สักพักคงจะดีกับสุขภาพจิตของคุณมากกว่า" "ไม่ได้!" ดีเซลเป็นฝ่ายโพล่งออกมาเสียงดังจนตัวเองยังตกใจ นัยน์ตาคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาทันที "คุณเป็นเมียผม ตราบใดที่ใบทะเบียนสมรสยังอยู่ คุณต้องกลับไปอยู่ที่บ้านกับผม!" กอหญ้ายกคิ้วเรียวขึ้นพลางมองเขาด้วยความแปลกใจ "ทำไมล่ะคะ? ปกติคุณก็ไม่เคยอยากเห็นหน้าฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? การที่ฉันไม่อยู่ขวางหูขวางตา น่าจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับคุณไม่ใช่หรือไง?" "นั่นมันเรื่องของผม!"

เมื่อความรักไม่ใช่สิ่งที่ถูกกำหนด แต่เป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง …เรื่องราวของหญิงสาวยุคปัจจุบันที่ย้อนเวลาไปอยู่ในร่างหญิงบ้าในยุคที่ไม่คุ้นเคย กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

จากความรักกลายเป็นความเกลียด จากความเกลียดกลายเป็นความแค้น และก็เป็นเขาที่ฆ่าฮั่วเฉาซีให้ตายเองกับมือ "หากต้องมาใช้ชีวิตในโลกนี้แล้วต้องข้องเกี่ยวกับคนแบบนั้น.. เหยาเหยาคนนี้ไม่เอาด้วยหรอกนะ!"

ซ่า~~~~ สายฝนพร้อมใจกันโปรยปรายลงมายังพื้นดินชนิดที่หลบไม่ทัน “จะรอให้ถึงบ้านก่อนนี่ไม่ได้เลย กลัวไม่ได้ตกหรือไงวะ" เธอบ่นอีกครั้งก่อนขึ้นควบจักรยานและรีบปั่นไป "พี่ไปด้วย" ชายหนุ่มกระโดดซ้อนท้ายเธอพร้อมทั้งกอดเอวนั้นอย่างถือวิสาสะ “นั่งดีๆ จะมากอดทำไม" “ให้กอดแนย่านตก” (ขอกอดหน่อยกลัวตก) “ตัวอย่างกับหมีควายคนที่ต้องกลัวควรเป็นฉัน!!" เรไรไม่มีทางเลือกเธอปั่นมาจนถึงกระท่อมปลายนาของยายสายจึงจอดรถทิ้งไว้และวิ่งเข้าไปหลบในนั้นก่อน ดูท่าฝนก็คงจะไม่หยุดและยังตกแรงขึ้นอีก แถมฟ้าก็ยังส่งเสียงร้องดังจนน่ากลัว "เรไรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร" "เรไร...บาดแผลในใจเจ้าให้อ้ายเป็นคนรักษาได้บ่"[แผลที่ใจพี่ขอรักษาให้ได้หรือไม่]

นักฆ่าสาวสวยดุ จับพลัดจับผลูข้ามมิติมาปี 1980 พร้อมกับระบบประหลาดบังคับให้เธอแต่งงานกับผู้ช่วยชีวิต นี่มันระบบบ้าอะไรเนี่ย!

“ลู่ชิง” ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่เขียนไม่จบ ซึ่งเขียนค้างไว้ตอนนางเอกยอมแต่งงานกับตัวร้ายอย่าง “จื่อหาน” เพื่อช่วยชีวิตพระเอกพอดี นางคิดว่า “มู่เฉิน” จะมาช่วยเหลือตนเองออกไปจากสถานการณ์อันย่ำแย่ แต่กลับไม่ใช่ หลังแต่งงานเพียงไม่กี่วันลู่ชิงถูกมู่เฉินบอกเลิกแบบสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระเอกผู้แสนดีทอดทิ้งนางให้อยู่กับตัวร้ายโดยไม่เหลียวแล  แถมสามีตัวร้ายยังแผ่รังสีอำมหิตใส่นางไม่หยุดหย่อน จื่อหานร้ายกาจยิ่งกว่าในนิยายเสียอีก ใครก็ได้ช่วยนางออกไปที

ทะลุมิติมาทั้งทีคิดว่าจะได้สุขสบาย กลับต้องมาแต่งให้พระเอกธงแดง อีกทั้งยังเป็นไบโพล่าและบ้าบออีกต่างหาก ซ้ำร้ายนางยังไปล่วงรู้ความลับของเขาเข้าให้ ลำบากเลยสิทีนี้! จางลู่หลิน หญิงสาวจากยุคปัจจุบันทะลุมิติมาอย่ในร่างของคุณหนูใหญ่จาง และยังต้องแต่งงานกับองค์ชายประสาทและบ้าบอขั้นสุดอย่างหลี่เหว่ย ซ้ำร้ายนางยังไปล่วงรู้ความลับของเขาเข้าให้ เดิมทีคิดว่าจะต้องถูกเขาข่มเหงอยู่ใต้อาณัติ แต่เหตุใดนานวันเข้ากลายเป็นเขาที่มาอยู่ใต้อาณัติของนางแทนกันเล่า!

ฮ่องเต้ผู้ดุดัน เย็นชา และน่าเกรงขามที่สุดในแผ่นดินกลับต้องสิ้นท่าให้กับหญิงสาวตัวเล็ก ๆผู้เอาแต่นอนหลับกลางวัน นางไม่ได้มีอำนาจ ไม่ได้มีกลอุบายใด ๆแต่กลับทำให้ฮ่องเต้ทรราชยอมอ่อนข้อให้ทั้งหัวใจ

“ยามข้ารักท่าน ท่านมิห่วงหา ยามข้าหมดใจ ไร้ซึ่งยินดียินร้าย เหตุใดท่านต้องแสร้งนึกถึงความหลัง เหนี่ยวรั้งข้าไว้ข้างกายเช่นนี้” เรื่องย่อ : เพราะเขาทนมองนางตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างเลือดเย็น เช่นนี้นางยังผูกใจรักเขาได้อยู่อีกหรือ บุรุษเช่นนี้หรือที่นางใฝ่หา เสิ่นหนิงจิน ฮองเฮาแห่งต้าหยาง เคยพยายามทุกวิถีทางให้นางได้อยู่ในสายตาชายที่รัก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรความสัมพันธ์อันเก่าก่อนของนางและเขาก็มิอาจหวนกลับ ‘จินเอ๋อร์ของอวี่เกอ’ ยากจะหวนกลับ คงหลงเหลือเพียง ‘ฮ่องเต้และฮองเฮาแห่งต้าหยาง’เท่านั้น เจิ้งเฟยอวี่ x เสิ่นหนิงจิน “หากเป็นเมื่อก่อนเจ้าคงไม่มองข้าด้วยสายตาเช่นนี้” “มิต้องกังวลไปเพคะ หม่อมฉันอยู่มองพระองค์ด้วยสายตาเช่นนี้อีกไม่นานนักหรอก” “หมายความว่าอย่างไร...” “หม่อมฉันมิอยากเป็นฮองเฮาแล้วเพคะ” “...” “หากฝ่าบาทจะกรุณา ช่วยมอบอิสระให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ”

เป็นสาวออฟฟิศอยู่ดีดีกลับทะลุมิติมาเป็นนางร้ายเสียอย่างนั้น ไม่เพียงผู้คนไม่ชอบหน้า คู่หมั้นยังรังเกียจนางเข้าไส้ แต่ช่างเถอะ วันคืนยังอีกยาวไกล ไปหาอะไรกินรองท้องก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ!