ถึงเวลาชะตาเทพ Novelas e Histórias

เฉินจื่อเฮ่าได้ยินน้องสาวถามเช่นนี้ในใจพลันอบอุ่น เพราะคิดเข้าใจผิดเข้าข้างตนเองว่าน้องสาวอยากจะหาสัตว์เทพอย่างพี่ชายคนโตให้แก่ตนเอง เขาจึงพูดกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่เสียดายไม่น้อย “ประตูของดินแดนลี้ลับบางแห่งสิบปีจึงจะเปิดหนึ่งครั้ง บางดินแดนหนึ่งร้อยปีจึงจะเปิดอีกค รั้ง แต่ทว่าดินแดนที่มีสัตว์เทพอย่างเจ้าเทียมฟ้าอยู่ พี่เคยได้ยินมาว่าต้องรอนานถึงหนึ่งพันปีจะเปิดเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น ดังนั้นคงจะยากที่พี่ชายจะโชคดีได้ครอบครองสัตว์เทพอย่างเจ้าเทียมฟ้า เฟิ่งหวง และเจ้าป๋ายเสวียกับเจ้าเห่าฟ้า”

เทพจันทรา “รอให้ทั้งสองคนหมดอายุขัยก่อนสิ ท่านจะรีบไปทำไมท่านเทพจันทรา” เทพชะตา “เปล่า ข้าก็แค่ถาม” เทพจันทรา

หนึ่งเดือนต่อมาเผ่าบุปผาก็มีงานใหญ่ คือแต่งตั้งเทพธิดา บุปผาคนใหม่ จากนั้นไม่นานก็มีงานมงคลอภิเษกของไท่จื่อสวรรค์กับบุตรสาวของอดีตเทพธิดาบุปผาหลิงเซียว การหายไปอย่างไร้ร่องรอยของปีศาจผู้มีดาวชะตาจอมมารนั้นไม่ได้ทำให้องค์จักรพรรดิสวรรค์กับไท่จื่อนิ่งนอนใจ แต่ เพราะเทพชะตาบอกว่ามีพลังอำพรางดาวชะตาไว้แต่ก็อ่อนแสงลง ไม่ได้เปล่งประกายโชติช่วงเช่นก่อนหน้านี้ และเรื่องมงคลที่เกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกันก็พอลดทอนความตึงเครียดลงได้บ้าง หากก็ไม่ได้วางใจแต่อย่างใด

“คาถากระหายเลือด นี่ดิดิเย่ร์ทำขนาดนี้เชียวหรือ” ดิสมัสตกใจมาก คาถากระหายเลือด ก็ตรงตามชื่อ มันเป็นคาถาที่ใช้เพิ่มพลังให้ผู้ที่รับพลัง แต่มันมีข้อเสียคือทำให้กระหายเลือดและเสียสติไปชั่วขณะหนึ่ง และคาถาจะมีฤทธิ์ราว ๆ 1 ชั่วโมงเท่านั้น แต่นั่นก็พอที่จะสังหารฝ่ายดิสมัสไ ปได้อีกหลายคน

ดวงตาสีทองทอประกายในความมืด เวลาพลบค่ำเป็นเวลาที่เหมาะกับการล่าเหยื่อของมันเสียเหลือเกิน เสียงร้องอันเป็นเอกลักษณ์ร้องบอกทิศทางเป็นระยะจนปาเฉินมาถึงที่หมาย เขามองขึ้นไปบนต้นไม้ก่อนจะมองไปยังผู้คุ้มกันคนหนึ่งที่ในมือถือบางอย่างอยู่ เขานำมันวางลงกับพื้นทันที “ขอบใจมากหยิน” น้ ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นก่อนที่พวกเขาจะหายไปจากตรงนั้น กรงเล็บแหลมคมตะปบเข้าไปที่กระต่ายน้อยที่ตายแล้วก่อนจะบินกลับขึ้นไปบนต้นไม้พร้อมอาหารที่เป็นรางวัลของมันในคืนนี้

"อีกหนึ่งชั่วยามยานี้จะออกฤทธิ์ พิษของมันจะคอยกล่อมประสาทให้ท่านโหยหาที่จะเสพราคะที่ท่านชอบไม่หยุดหย่อน ท่านจะไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะโหยหาแต่สตรีตลอดเวลา พิษของมันจะทำให้ท่านเป็นบุคคลไร้สติไปช้าๆ ทุรนทุรายจนทนไม่ไหว ก่อนที่มันจะพาท่านลงจากสวรรค์สู่ความทรมา นเหมือนตายทั้งเป็นไปชั่วชีวิต" "นังคนเจ้าเล่ห์!!! เจ้าคิดรึว่าหากข้าเป็นอะไรไปจะสาวมาไม่ถึงตัวเจ้า!!!"

การทำลายกระพรวนผู้พิทักษ์ย่อมเท่ากับทำลายตำหนักเทพต่อไปไม่อาจมีผู้ใดที่จะสามารถล่วงรู้ชะตาฟ้าได้อีก "เราต้องทำพิธีในวันจันทร์กระจ่าง ในเวลานั้นต้องอาศัยคนของตำหนักเทพเพื่อสวดคาถาท่านแม่ทัพจะทำเช่นไรในเมื่อหัวหน้าธิดาเทพเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เสียเอง" องครัก� �์ฝานเอ่ยขึ้น

ท่านเทพเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของนางหากกล่าวประโยคสำคัญแทน “ทุกการกระทำล้วนส่งผลต่อชีวิตจำเอาไว้ให้ดี นี่คือโอกาสที่สวรรค์มอบให้เจ้าจงเลือกทางเดินชีวิตให้ดีแม่หนู โอกาสมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นอย่าให้ความเกลียดชังบดบังดวงตาจนทำผิดซ้ำสอง” สิ้นเสียงของเทพแห่งโชคชะตา ซ ่งเจียวเจียวรู้สึกเหมือนถูกกระชากให้ร่วงลงจากที่สูง

ในขณะนั้นเอง เสียงกระซิบอันอ่อนโยนของจางเหม่ยอิงดังขึ้นในจิตใจของหวังกู้หย่ง ราวกับสะพานที่เชื่อมระหว่างอดีตและปัจจุบันเข้าด้วยกัน เสียงนั้นดังก้องในความมืดมิด ราวกับแสงสว่างที่ค่อยๆ สาดส่อง “ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้ว ส่วนคุณ...คุณควรเดินกลับไปตามเสียงเรียกของเธอ ตรงนั้นต ่างหากคือที่ที่คุณควรอยู่”

ตรงนี้คงเป็นเวลากลางวัน แล้วไอ้เรื่องบ้า ๆ นี่ต้องนับเวลาไหน มันถึงจะเม้คเซ้นส์! คำตอบอยู่ในภาพนั้น...