นางเอกเก่ง/นางเอกเข้มแข็ง

มันเหมือนมีลางสังหรณ์ ดาวเรืองรู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ด้วยรับรู้ได้ว่ามีกระแสความร้อนแรงอันประหลาด วูบไหวอยู่เบื้องหลังดวงตาสีน้ำผึ้งชวนฝันของเขา ดวงตาที่อ่านไม่ออก เดาไม่ถูก… ว่าเขาจะมาไม้ไหน? นี่แค่วันแรกที่เจอหน้ากันเขาก็ทำท่าราวกับว่าเกลียดชังหล่อนมาแต่ชาติปางก่อน นี่กระมัง ที่ทำให้ป้านิ่มเตือนว่า ‘อยู่ให้ห่างคุณคมน์เอาไว้’ คุณคมน์ไม่เหมือนกับคุณราเมศซึ่งเป็นน้องชาย

การเป็นเลขาของเจ้าพ่อคาสโนว่ามันแสนจะเหนื่อย เธอจึงต้องใช้เซ็กส์บำบัดจากคำแนะนำของเพื่อน แต่ใครจะคิดว่าหนุ่มที่นัดมาในคืนนั้น จะเป็นเจ้านายที่เธอแอบด่าลับหลังทุกวัน "ไม่เป็นไรขอแซ่บกับเจ้านายสักคืน"

"เคยได้ยินสุภาษิตที่ว่าเกลียดอะไรก็ได้อย่างนั้นไหมที่รักไม่ชอบผู้ชายร่านๆอย่างเซอร์เวย์แต่ระวังจะมีผัวชื่อเซอร์เวย์ไม่รู้ตัวนะครับ"

โรมราชันในวัยสามสิบ ต้องมาบริหารบาร์โฮสต์ เพราะเบื่อธุรกิจของครอบครัว ชายหนุ่มแอบตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอกลับวางตัวราวกับหิมะน้ำแข็งเย็นยะเยือก เมินเฉยต่อเพศตรงข้าม ราวกับผู้ชายคือเชื้อไวรัสร้ายแรง ทว่าโรมราชันกลับตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเจอ เฌอรีนในวัยสามสิบแปด เธอยังคงมุ่งมั่นกับงานมากกว่าเรื่องส่วนตัว วัน ๆ หญิงสาวคิดแต่เรื่องธุรกิจ ไม่เคยคาดหวังจะฝากชีวิตให้ใครดูแล เพราะมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง ทว่าจริง ๆ แล้วนั้น เธอเฝ้ารอคอยใครสักคนที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเขาอีกหรือเปล่า หญิงสาวฉลาดปราดเปรื่อง มีความสามารถรอบด้าน สวยเก๋ครบเครื่องบริหารธุรกิจเครื่องหนังได้อย่างน่าทึ่ง ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าหรือรองเท้า เครื่องแต่งกายทุกหมวดต่างได้รับความสนใจทั้งในและต่างประเทศ ทว่าเธอมีบางอย่างอยู่ภายในใจ ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ นั่นคือชายหนุ่มผู้กุมหัวใจของเธอเอาไว้ตั้งแต่แรกเจอ

"แม้นแผ่นดินสิ้นชายที่พึงเชย อย่ามีคู่เสียเลยจะดีกว่า " จากอิเหนา ตอน7 เธอสวย เธอโสด เธอรวย ทำไมเธอจะต้องมีคู่ให้ต้องมาวุ่นวายปวดหัว ดีไซน์เนอร์สาวสวย วัย30 ปี นั่งมองดูภาพในจอ ตรงหน้า ดาราสาวสวย แถลงข่าวว่า เลิกกับสามีหนุ่มอย่างข่มขื่นใจ ยามรักแต่งงานกันใหญ่โต ยามหมดรักก็บอกแค่เพียงเข้ากันไม่ได้ ใครอยากแต่งก็แต่งไปนะจ๊ะ แต่ไม่ใช่ ไวน์ คนนี้แน่นอน "ผู้หญิงอะไร อยากมีแต่ลูก ไม่อยากมีผัว แล้วเค้าจะรู้ได้ยังไงกันเล่า ว่ารสชาติที่แท้จริงมันเป็นยังไง " นักเทคนิคการแพทย์หนุ่ม คุยกับจิตแพทย์สาวเพื่อนสนิท ที่ทำงานที่เดียวกัน ระหว่างพักเที่ยง โอม หัวเราะ ออกมาเบาๆ หลังจากฟังเรื่องของคนไข้ ของเพื่อน "เค้าอยากได้แค่สเปิร์มยะ ไม่ได้อยากได้ผัว จบไหม แกช่วยฉันหน่อยสิ สงสารเค้า " "ไม่ช่วยโว้ย อสุจิฉันต้องออกมาพร้อมความสุข ไม่ใช่ช่วยตัวเอง จบปะ "

แม้รั้วบ้านจะติดกันแต่เธอและเขากลับเป็นคู่อริกันมาตั้งแต่เด็กจนโต แต่ทว่าพรหมลิขิตกลับทำให้คนทั้งสองบังเอิญมีอะไรกันจนมีพยานรักกำเนิดขึ้นมา ทำให้คนที่ต่างขั้วต้องมาร่วมหอลงโรงกันอย่างจำยอม

ภีม ภีมวัจน์ อภิรักษ์วัฒนกุล ใบหน้าหล่อเหลาที่แสนเย็นชาคือเสน่ห์ที่ดึงดูดสาวๆให้เข้ามาพัวพันกับเขาอยู่เสมอ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจบลงเพียงชั่วข้ามคืนเพียงเพราะเขายังไม่เจอคนที่ ถูกใจ จนกระทั่งวันหนึ่งที่โชคชะตาเล่นตลกให้เขาได้พบกับเธอ แม่สาววันไนท์ที่ใช้ลิปสติกเขียนบนใบหน้าของเขาด้วยถ้อยคำที่หยาบคาย แถมยังเซ็นเช็คให้เขาถึงหนึ่งร้อยล้านบาทพร้อมยิ้มมุมปากบอกเขาว่าคือ ค่าตัว หลังจากวันนั้นเขาได้แต่ I told พระแม่ว่าขออย่าให้ได้พบ ได้เจอกับผู้หญิงคนนี้อีกเลยแต่ใครเลยจะรู้ว่าพระแม่ไม่แยแสต่อคำขอร้องของเขาด้วยซ้ำถึงได้ส่ง ตัวแม่ ตัวมัม มาล่อลวงหัวใจของ เขาให้สั่นไหวและตกหลุมรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้น กอหญ้า การต์รวี พิสิฐกุลวัตรดิลก / เกียรติมงคลรัตน สาวน้อยแสนแสบและแสนซน ใครดีมาเธอดีตอบ ใครร้ายมาเธอฟาดกลับคืนหมดไม่สนลูกใครหน้าไหนทั้งนั้น ตัวแม่ ตัวมัมเรื่องความใจกล้า เสียตัวแล้วเสียไปเธอไม่เสียใจแถมเธอยังใจดีเซ็นเช็คค่าตัวให้เขาถึงหนึ่งร้อยล้านบาท พร้อมภาวนาต่อพระแม่ว่าเธอ I told ผู้ชายคนนี้พียงคนเดียวเท่านั้น และใช่พระแม่เห็นใจและเข้าใจเธอถึงได้ส่งเธอให้มาเจอกับเขา

ถ้าอยากเป็นเมียฉันนัก ก็จงทำหน้าที่เมียอย่าง ‘สาสม!’ มรดกมหาศาลมาพร้อมกับเจ้าบ่าวรูปงาม เมื่อเงื่อนไขนั้นคือ ‘วรรณรดา’ ต้องแต่งงานกับ ‘หม่อมราชวงศ์ธีรดนย์ วรเวชเดชากร’ ชายรูปงามราวเทพบุตรที่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความร้อนแรงดุจ ‘พญามาร’ ที่พร้อมจะฉีกร่างเธอกัดกิน “แล้วทำไมไม่ปฏิเสธเล่า ยอมจดทะเบียนสมรสกับฉันทำไม หึ! สุดท้ายก็ปลิงนั่นแหละ มรดกที่ตกทอดทางสายเลือดไง อาเธอเป็นปลิงตัวโตที่ ‘ดูด’ พ่อฉันจนตาย ตอนนี้เธอก็ปลิงอีกตัวที่จะเข้ามา ‘ดูด’ ฉัน”

นางถูกครอบครัวบีบบังคับให้แต่งงานกับเซี่ยเหวินหลางอัครเสนาบดีผู้เหี้ยมโหดที่ฆ่าคนเป็นผักปลา ทรราชของแคว้นอวิ๋น ฮวาจื่อชิงจึงคิดจะหลบหนีการแต่งงานด้วยการหนีตามบุรุษไป เพียงแต่นางไม่มีบุรุษให้หนีตามไปด้วย ญาติผู้พี่ของนางจึงออกหน้ารับอาสาว่าจะหาบุรุษให้นางด้วยตนเอง คิดไม่ถึงว่าบุรุษที่เขาหามาจะเป็นทรราชเซี่ยที่นางกำลังคิดจะหลบหนีนั่นเอง เพราะความโง่เขลาทำให้นางล่วงเกินเขา เขาเคยสาบานเอาไว้ว่าจะต้องแก้แค้นนางให้ได้ หลังจากนั้นนางจึงทำได้แค่เพียงพาลูกทั้งสองคนที่นางคลอดออกมาอย่างยากลำบากหนีเขาไปให้ไกลแสนไกลเพียงเท่านั้น

“ผู้หญิงนี่เอามาทำอะไรได้บ้างเล่า...ถ้าไม่จับลงนอนหงายแล้วเราอยู่ข้างบนน่ะ ฮึ...นายบอกฉันทีเถอะ...หรือนายจะให้ฉันเอาแม่คนนั้นมานั่งไว้บนแท่นปูผ้าขาวลาดกราบวันละสามเวลา จะได้เจริญกับตัวเอง” คำพูดอย่างผยอง ดูหมิ่นนี้ ออกจากปากเขา ภิไธย หนุ่มเข้าขั้นเศรษฐี ปากร้าย เอ่ยถึงผู้หญิง ช่างไม่น่ารัก ส่วนเธอ เกนเกด คือผู้หญิงคนนั้น คนที่มีงาน นางรำ เป็นอาชีพ เธอรับงานรำตามแต่คนจ้าง งานที่เป็นเงิน เธอมีสโสแกนว่า ไม่ใช่แค่เพียงอาชีพ แต่คือลมหายใจ เธอมองงาน เป็นลมหายใจ!!! และเพราะต้องรักษาลมหายใจทั้งของตัวเองและญาติผู้ใหญ่รวมถึงคนรักที่บาดเจ็บสาหัสมาจากสงครามชายแดน ทำให้เธอรับการว่าจ้างจาก ชนา ไปรำอวยพรวันเกิดให้กับภิไธย จุดเริ่มต้นของมนตรา ที่สอนบทเรียนให้ชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองยอมรับว่าหัวใจที่มีขนาดก้อนเนื้อเท่ากำปั้นนั้นสำคัญเพียงใด เธอขายศิลปะการร่ายรำ สมคำว่า นางรำ แต่เธอไม่มีวันขายหัวใจ ที่มันหมายรวมถึงคำว่าศักดิ์ศรี พบกับเธอ เกนเกด สาวสวย หัวใจทระนง ใน นางรำ