นิยายฟิล

ห้าปีของการแต่งงาน หลินซูหรานได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งแก่ฟู่ถิงเซิน เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป จนกระทั่งโจวลั่วหนิงกลับประเทศ เธอถึงได้เข้าใจว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเกิน ฟู่ถิงเซินทอดทิ้งเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อโจวลั่วหนิง แม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธอก็ยังสนิทสนมกับโจวลั่วหนิงเท่านั้น แต่โชคดีที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่สัญญา เจ็ดวันหลังจากนี้ หลินซูหรานก็จะเป็นอิสระอย่างเต็มตัวแล้ว

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา ฉันใช้ความสัมพันธ์ของครอบครัวเพื่อสร้างรายได้ให้กับบริษัทแห่งนี้ถึงหลายร้อยล้าน แต่ว่าในการประชุมประจำไตรมาส เด็กฝึกงานคนใหม่กลับมายืนต่อหน้าทุกคน พร้อมกางรายงานการเข้างานและบันทึกค่าใช้จ่ายของฉัน แล้วพูดหาว่าฉัน “ขาดงานโดยไม่มีเหตุผล” และ “ผลาญเงินบริษัท” “คลับหรูเหล่านี้ ร้านอาหารเหล่านี้...” เธอประกาศด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในความถูกต้องของตัวเอง “เธอใช้เงินครั้งละเป็นพันดอลลาร์! ทั้งหมดนี้มันคือค่าใช้จ่ายที่ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดค่ะ” “ดิฉันขอเสนอให้ท่านประธานไล่เธอออกทันที เพื่อรักษากระแสเงินสดของบริษัทเอาไว้ค่ะ” ฉันเหลือบมองคลอดด์ ประธานบริหารที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนของฉัน เขารู้ดีว่าการพบปะในแต่ละครั้งเหล่านั้นสร้างรายได้มหาศาลกลับมาเท่าไหร่ และเขาก็รู้ดีเช่นกันว่าในตอนที่ฉันไม่ได้อยู่ในออฟฟิศ ฉันมักจะไปขลุกอยู่ที่บาร์เพื่อเจรกับเหล่านักลงทุน บางครั้งต้องดื่มหนักซะจนข้างในท้องแทบจะพัง แต่เขากลับทำเพียงจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชา “แคโรไลน์ คุณมีคำอธิบายเรื่องการขาดงานและค่าใช้จ่ายที่ลีอานำเสนอมาไหม?” ฉันยิ้ม “ฉันไม่มีอะไรจะอธิบายค่ะ” อีกไม่นานหรอก พวกเขาจะได้เรียนรู้ว่าบทสรุปของการแสดงละครฉากเล็กๆ นี้คืออะไร

ในวันเกิดครบยี่สิบปีของฉัน เพื่อนมหาเศรษฐีของคุณปู่ได้วางรูปภาพหลายรูปไว้ตรงหน้าฉัน และให้ฉันเลือกคนใดคนหนึ่งเป็นสามี ฉันเลือกเฉิงหวายจิ่น บุตรชายคนที่หกของตระกูลเฉิงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ทุกคนที่อยู่ในงานต่างตกตะลึงกันหมด เพราะใครๆ ก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินนั้นมีใจให้กับคุณชายสามแห่งตระกูลเฉิงเพียงผู้เดียว ตามจีบเขามานานหลายปี สารภาพรักต่อหน้าสาธารณชนนับครั้งไม่ถ้วน ชาติที่แล้ว ฉันได้แต่งงานกับเฉิงหวายอันตามที่ปรารถนา เขาก็เลยได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินส่วนใหญ่ของคุณปู่เฉิง แต่หลังจากแต่งงาน เขากลับไปนอกใจฉัน ไปคบกับฉินโหรวน้องสาวของฉัน พ่อแม่ของฉันโกรธมาก จึงส่งน้องสาวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ จึงทำให้เฉิงหวายอันเกลียดฉันเข้าไส้ นับจากนั้นมา เขาก็มีแต่ผู้หญิงสวยๆ มาวนเวียนอยู่รอบตัวอย่างไม่ซ้ำหน้า แต่ละคนต่างก็ดูคล้ายกับฉินโหรวเล็กน้อย เขาปล่อยให้ผู้หญิงเหล่านั้นดูถูกเหยียดหยามฉัน ทำให้ฉันเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง สุดท้าย เขาแอบเปลี่ยนยาของฉันเป็นยาพิษเรื้อรัง ทำให้ฉันตายขณะตั้งครรภ์ พร้อมกับความแค้นในใจ เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง ฉันตัดสินใจทำให้พวกเขาได้สมหวังกัน แต่คิดไม่ถึงว่า เมื่อข่าวการหมั้นหมายของฉันกับเฉิงหวายจิ่นแพร่กระจายออกไป เขากลับบ้าคลั่งไปเลย

ปีที่ 8 ของการคบหาดูใจกับฟู่จิ่ง หลินเหยียนกลับต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอาการป่วย วันแรกที่ออกจากโรงพยาบาล หลินเหยียนบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างฟู่จิ่งกับพี่สาวของเธอขณะเดินอยู่ตรงทางเดิน "ฟู่จิ่ง นายบ้าไปแล้วหรือไง? นายแอบเอากระดูกสันหลังของหลินเหยียนไปให้ฉีชูหร่านจริงๆ เหรอ?" "ทั้งๆ ที่นายก็รู้ว่าหลินเหยียนร่างกายไม่แข็งแรง แต่ยังโกหกเธอว่าเป็นแค่โรคกระเพาะแล้วให้เธอเสี่ยงอันตรายทั้งอย่างนั้น?" ฉีชูหร่านเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฟู่จิ่งที่เขาแอบรักมานานหลายปี หลินเหยียนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เพัยงยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างประเทศ และตอบตกลงเรื่องการแต่งงานทางธุรกิจกับตระกูลลู่ทันที...

"ความรู้สึกตอนขี่ม้าเนี่ย... เสียวซ่านดีไหมครับ?" บนหลังม้าที่กำลังกระเพื่อมไหว ผมใช้มือพยุงเอวคอดกิ่วของพี่สะใภ้สุดเซ็กซี่เอาไว้ กระโปรงของเธอปลิวไสวไปตามแรงลม เพื่อนของผมกำลังมัวเมาอยู่กับการเล่นไพ่ภายในบ้านที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก แต่ผมกลับกำลังขี่ม้าอยู่กับเมียจ๋าแสนเซ็กซี่ของมันต่อหน้าต่อตา...

ฉันคืออิซา ลูกสาวของเจ้าพ่ออันดับหนึ่งของซิซิลี ฉันเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก พ่อกลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับผู้ชายไม่เอาไหนเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จึงออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฉันหมั้นหมายกับลูก้าทายาทตระกูลมาริโนที่กำลังเรืองอำนาจ แม้จะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะเลือกแหวนที่ถูกใจด้วยตัวเอง ฉันจึงไปเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลมาเฟีย เมื่อแหวนอัญมณีซึ่งเป็นไฮไลต์ของงานปรากฏขึ้น ฉันก็ยกป้ายประมูลทันที แต่ยังไม่ทันที่ค้อนประมูลจะเคาะลง เสียงของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "เด็กบ้านนอกอย่างเธอ กล้าดียังไงมาแข่งแย่งของกับฉัน? สองล้าน! ถ้าฉลาดหน่อยก็ไสหัวออกไปซะ" บรรยากาศในงานเงียบกริบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปดังอย่างแผ่วเบา ฉันหันกลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีทอง เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ ราวกับว่าลานประมูลแห่งนี้เป็นเวทีส่วนตัวของเธอ ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก ผู้ดำเนินการประมูลก็รีบเคาะค้อนปิดการขายอย่างลนลาน "ขายแล้วครับ! ขอแสดงความยินดีกับคุณโซเฟียที่ได้ครอบครองแหวน 'หัวใจนิรันดร์' ที่เป็นไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ครับ!" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไฟโทสะเริ่มคุกรุ่นในใจ "ประมูลยังไม่จบก็เคาะค้อนได้แล้วงั้นเหรอ? ที่นี่ชักจะไร้กฎเกณฑ์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง" โซเฟียหันขวับมา สายตาคมกริบราวกับมีด กวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "กฎเกณฑ์งั้นเหรอ?" เธอหัวเราะแห้ง "ที่รัก ฉันคือโซเฟียน้องสาวในปกครองสุดที่รักของลูก้า ทายาทตระกูลมาริโน ที่นี่... ฉันนี่แหละคือกฎ!" ฉันอดขำออกมาไม่ได้ ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ ลูก้าคือชื่อคู่หมั้นของฉันพอดี ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายทันที "ลูก้า 'น้องสาวในปกครอง' ของคุณแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ เรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก

หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ น้าสะใภ้เห็นว่าผมกลายเป็นคนปัญญาอ่อน จึงไม่เคยปกปิดร่างกายยามอยู่ต่อหน้าผมเลย แม้จะถูกผมแตะเนื้อต้องตัวก็ทำได้เพียงแค่เออออห่อหมกไปกับคนปัญญาอ่อนอย่างผมเท่านั้น ผมเริ่มรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ หยั่งเชิงขยับล้ำเส้นตายของน้าสะใภ้ไปทีละนิด จนวันหนึ่ง ผมอาศัยจังหวะที่น้าชายกำลังหลับลึก แอบปีนขึ้นไปบนเตียงของน้าสะใภ้ เพื่อเสพสุขกับเรือนร่างอันเย้ายวนที่ผมเฝ้ามองด้วยความหิวโหยมาแสนนาน น้าสะใภ้สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของผม ทั้งกลัวว่าน้าชายจะรู้ จึงทำได้เพียงกัดฟันอดกลั้นเสียงครางรัญจวนพลางพยายามปลอบประโลมผมที่เป็น "เด็กปัญญาอ่อน" จนค่อยๆ สูญสิ้นเรี่ยวแรงลงจากทั้งความเสียวซ่านและแรงสำนึกผิดที่โถมเข้าใส่พร้อมกัน... โดยที่เธอไม่รู้เลยสักนิดว่า แท้จริงแล้วผมกลับมาเป็นปกติตั้งนานแล้ว

"นี่แก แกช่วยไปช่วยปรนเปรอผัวฉันหน่อยเถอะนะ ฉันรับมือเขาไม่ไหวแล้วจริง ๆ" ช่วงนี้ภรรยาของผมทานแรงกระแทกกระทั้นไม่ไหว เธอเลยร้องห่มร้องไห้ไประบายความในใจกับเพื่อนสนิท และเพื่อช่วยกระชับความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเมียให้ดีขึ้น เพื่อนรักของเธอก็เลยบุกมาหาผมถึงบ้านเพียงลำพัง เธอสวมชุดเดรสสั้นรัดรูปสุดเซ็กซี่ ปทุมถันคู่โตที่แทบจะล้นทะลักออกมา "ได้ข่าวว่าดุมากเหรอ? ขอฉันลองเช็กดูหน่อยซิว่าใหญ่สมคำร่ำลือหรือเปล่า" ...

"เสี่ยวอวี่ นายอย่าแกล้งพี่เลยนะ... พี่คันจะแย่อยู่แล้ว..." ภายในห้องนอน พี่สาวข้างบ้านนอนแยกขาออกอย่างคุมไม่อยู่ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อด้วยความทรมาน คอเสื้อหลุดลุ่ย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด ผมไม่อาจสะกดกั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป จึงคลานขึ้นไปทาบทับบนร่างกายของเธอ "พี่ครับ คันจนทนไม่ไหวเลยใช่ไหม? ให้ผมช่วยพี่นะ?"