Novelas y relatos de ประตูชาวนาฉางอาน

แม่ทัพหนุ่มรำพึงขณะจ้องมองสิ่งอัศจรรย์ตรงหน้า “ดาวประตูทั้งเก้าเจ้าค่ะ ท่านพี่ หากไม่มีกระจกบานนี้ ยากจะพากองทัพหมิงเข้าไปในเซี่ยงซาวานได้” “มหัศจรรย์ยิ่งนัก” จีหลุนหันไปมองภรรยา “ไหนล่ะประตูที่เจ้าว่า?”

ถังหมิงไห่รับกุญแจมาจากท่านปู่แล้วเดินผ่านตัวโอวหยางฉางอันไปที่หน้าประตู ครืนนน. เมื่อประตูบานใหญ่ถูกแง้มเปิด ฝุ่นด้านในก็ลอยตลบออกมา จนโอวหยางฉางอันตั้งตัวไม่ทัน จึงเผลอสูดเข้าปอดเต็มแรง “ฮัดชิ้ว!”

แต่ขณะที่ฉินหมิงเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูบ้าน ก็เห็นฉางไป๋ซานนั่งยอง ๆ รอเขาอยู่ที่หน้าประตู ด้านหลังของเขายังมีชายหนุ่มหน้าตาบอบช้ำอยู่สองสามคน “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วพวกเขาเป็นอะไรไป?” “ท่านอ๋อง นี่คือชาวบ้านจากหมู่บ้านกว่างสุ่ย สองสามวันมานี้เจ้าที่ดินที่นั่นม ักจะมาหาเรื่องที่หน้าประตู พวกเขาทนไม่ไหวจึงโต้เถียงไปสองสามประโยค ก็เลยถูกซ้อมไปหนึ่งยก”

จูฟางหรงกอดอกแน่น ริมฝีปากสีกุหลาบยกโค้งส่งไปถึงดวงตา “นั่นสินะ” ไม่นานรถม้าก็เคลื่อนมาถึงประตูทางเข้า เดิมทีเมืองฉางฝูจะปิดประตูในยามซวี [1] ทว่าวันนี้มีการจัดงานเทศกาลชีซี จึงยังเปิดประตูเพื่อต้อนรับแขกเหรื่อไว้ตลอด และก็เช่นเดิม การเข้ามายังตัวเมืองจะต้องมีใบ อนุญาต

....นครฉางอัน เมืองที่ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินแถบตะวันออก กำแพงเมืองสูงตระหง่านทอดยาวสุดสายตา ประตูเมืองใหญ่สร้างด้วยศิลาแข็งแรง มีประตูไม้โอ๊กหุ้มเหล็กที่เมื่อเปิดออกก็เหมือนเปิดรับสายน้ำแห่งผู้คนและพ่อค้าจากทั่วสารทิศ

เซี่ยฉางเยี่ยนถอดผ้ากันเปื้อนออก คิดจะไปสังเกตการณ์ด้านนอกดูสักหน่อย ทว่าสุดท้ายก็จำต้องซ่อนตัวเพราะบัดนี้ ผู้ยิ่งใหญ่อีกหนึ่งกำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ที่ประตูทางเข้าเรือน ผู้เฒ่าเมิ่งหรือก็คือไท่ซ่างหวง ก้าวเดินเข้ามาในลานเรือนอย่างช้าๆ สายตาของพระองค์จับจ้องไปยังสตรีสูง วัยนางหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดผ้าฝ้ายสีเรียบ และกำลังนั่งเล่นไพ่นกกระจอกกับชาวบ้านอย่างไม่ถือตัว

“เช่นนั้นจะชักช้าอยู่ไยกัน ท่านมู่เฉิน ข้าคิดถึงเมียรักจะแย่แล้ว ต้องการเนื้อนิ่มอุ่นกกกอด” มู่เฉินไม่ทันได้เอ่ยตอบ หยางฟางพลันควบม้านำหน้าพร้อมพลพรรคทหารเดินม้า ทหารเดินเท้าจำนวนมาก มุ่งตรงสู่ประตูเมืองฉางอาน ¨ ¨ ¨ ¨ ¨ ¨ ¨ ¨

หมู่บ้านนี้อยู่ใกล้กับเมืองลั่วอันมาก หนึ่งชั่วยามก็เดินทางมาถึงประตูเมืองแล้ว ประตูเมืองเต็มไปด้วยประกาศจับของหนานหยางอ๋อง ที่แปลกคือ ที่ประตูเมืองมีเพียงทหารเท่านั้น ประชาชนทั่วไปน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

ไม่นานหลังจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พาพวกเขามาเคาะประตูเรือนชาวนาหลังหนึ่ง ชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนออกมาเปิดประตู ทันทีที่เห็นนาง พลันเผยรอยยิ้มซื่อ ๆ อย่างหาเจอได้ง่ายออกมา

เมื่อเห็นว่าลูกชายน่ารักแค่ไหน อินชิงเสวียนก็รักเอ็นดูจนอุ้มไม่ยอมวาง ขณะที่กำลังลูบใบหน้าเล็กๆ ของเขา เสี่ยวอานจื่อก็วิ่งเข้ามา เขากล่าวด้วยสีหน้าเบิกบานว่า “พระสนม ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง ตรัสว่าให้รอเสด็จที่ประตูตงฮว๋า ประตูตงฮว๋าเป็นประตูเข้าออกสำหรับเจ้าหน้าที่ขุนนางทุ กภาคส่วน ฝ่าบาทอนุญาตให้พระสนมเสด็จออกทางประตูนี้ พอจะเห็นถึงความใหญ่โตแล้ว!”