ประตูชาวนาฉางอาน Novelas e Histórias

พ่อบ้านหนิงอันออกมาจากเรือน ก่อนจะบอกหญิงสาวให้เข้าไปด้านใน เยี่ยนฝางเอื้อมมือไปประตูบานใหญ่ที่ด้านบนมีป้ายไม้ที่เขียนด้วยตัวหนังสือสีทองว่า ซ่าน โหย่ว ซ่าน เป้า (ตอบแทนความดีด้วยความดี) แง๊น~~~ เสียงประตูไม้เกิดเสียงดังยามที่หญิงสาวเปิดเข้าไป นางเดินตรงไปที่กลางห้องโถง แล

“ทางตะวันออกของแคว้นฉิน ปากทางเข้าเอ้อซานมีหมู่บ้านหนึ่งเรียกว่าหมู่บ้านตงหลิ่ว ที่นั่นข้าปลูกกระท่อมเอาไว้บนเขา นานๆ ครั้งจะขึ้นไปค้างหลายๆ คืน ข้าชอบที่นั่นมากข้าคิดว่าเจ้าเองก็คงจะชอบ มองจากกระท่อมลงมาเจ้าสามารถมองเห็นหมู่บ้านและความเคลื่อนไหวเบื้องล่างหุบเขา หากม องจากด้านล่างขึ้นไปเจ้าก็มองหาต้นอู่ถงหนึ่งเดียวท่ามกลางต้นเฟิง” “ข้าบอกท่านแล้ว ข้าไม่ไปไหนทั้งสิ้น” นางตัดบทออกมาแต่กลับนึกอะไรขึ้นมาได้ “ตงจวิน”

ทหารเอ่ยบอกเช่นนี้ ม่านถัวและรุ่นอันประคองพุดตานออกจากประตูเมือง เมื่อเดินออกมาได้เจ็ดก้าว เธอจึงปล่อยรุ่นอันและม่านถัว พวกเขามีหน้าหวาดวิตกที่พาฟูเหรินของต้าหวางออกมานอกกำแพงวังเช่นนี้ แต่คนที่กระดี๊กระด๊าสุดก็คือพุดตานไม่ใช่ใครอื่น “ระทึกใจ ยิ่งกว่าเจมส์บอนศูนย์� �ูนย์เจ็ด” พุดตานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียตื่นเต้น และรู้สึกโล่งใจเมื่อหันหลังไปมองประตูเมืองเขียนว่าประตูฉางเทียน ซึ่งเป็นประตูหลักของพระราชวังและอยู่ทางทิศเหนือของพระราชวังอีกด้วย

สตรีนางนั้นพาหนิงเยียนไปที่หมู่บ้านของนาง หมู่บ้านนี้ มีประตูทางข้างออกแค่ทางเดียว บ้านของแต่ละคนทำมาจากหินที่เเข็งแกร่ง มีชาวบ้านอาศัยอยู่นับร้อยคน พวกเขาต่างนอนหมดสภาพที่หน้าเรือนของตัวเองอย่างน่าสงสาร เซียวหยางในฐานะฮ่องเต้คนต่อไปของแคว้นหนาน เมื่อเจอเหตุการณ์เยี่ยงนี ้ ทำให้นึกเวทนาประชาชนในแคว้นของเขานัก แม้แต่หมอยังไม่รักษา

ถึงแม้จะร้อนใจ แต่ก็แปลกใจที่เห็นคนบ้านเดียวกันมานั่งร้องไห้อยู่ในที่ต่างถิ่นแบบนี้ จึงเดินไปหาบุรุษที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า “นมัสเตนายท่าน นางคือชาวฉางอานใช่หรือไม่” เขาพูดภาษาฉางอานรวมกับภาษามืออย่างอ่อนน้อม คาดหวังว่าคนผู้นี้จะฟังออก “ใช่ ท่านรู้จักนางเหรอ”

ประตูเมืองอันหยาง กว่าที่หลัวหยางโหวจะกลับมาถึงเมืองอันหยางท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว อีกทั้งประตูเมืองก็ยังปิดมิยอมให้ผู้คนเข้าออก ทันทีที่ทหารเฝ้าประตูเมืองที่อยู่บนกำแพงเห็นรถม้าวิ่งตรงมา โดยไร้วี่แววว่าจะหยุด ก็รีบตะโกนบอกสารถีที่บังคับรถม้าทันที

แม้จะแปลกใจที่ฉางซื่อหลางไม่มารับด้วยตนเอง แต่สุดท้ายก็ยอมนั่งเกี้ยวเดินทางมายังเมืองหลวง เกี้ยวของหานฉงหรงหยุดเบื้องหน้าเรือนสี่ประสานอันสวยสดงดงาม ทว่าป้ายหน้าประตูทางเข้ากลับเขียนเอาไว้ว่า "จวนราชบุตรเขย" หานฉงหรงยืนนิ่ง ตัวชาเหมือนถูกน้ำเย็นราดรดตั้งแต่ศีรษะจรดป

เมื่อออกคำสั่ง กองทัพต้าโจวที่ประตูเมืองก็เปิดประตู เสียงกึกก้องกัมปนาท ประตูทองแดงบานมหึมาก็ค่อย ๆ เปิดออก ภาพนี้ทำให้เยี่ยนอวี้เฉิงที่อยู่นอกเมืองมีสีหน้าเคร่งขรึม

คนเหล่านี้! มุมปากจ้านเฉิงอิ้นแสยะยิ้มขึ้นชืด ๆ “ไม่เลว พากองทัพกบฏชาวนาที่กองทัพธงเหลืองอยากดึงมาเป็นพวกมาที่ด่านเจิ้นกวนทั้งหมด!” “ทหาร ไปเปิดประตูเมือง ต้อนรับทหารใหม่!”

อารามสุ่ยเยว่นั้นเรียบง่ายมาก ประตูใหญ่นี้ก็เป็นเพียงประตูไม้สองบานที่ไม่ถือว่าหนาและหนักมากนัก เวินจื่อเฉินเข้าไปเตะแรง ๆ ไม่กี่ที ซือไท่ผู้นั้นยังไม่ทันได้ห้ามไว้ก็เห็นประตูถูกเตะจนเปิดดัง “โครม”