ประตูชาวนาฉางอาน Novelas e Histórias

เจี่ยนอันอันเหลือบมองฉู่จวินสิง เห็นฝ่ายตรงข้ามพยักหน้าเบาๆ ให้นาง นางจึงเอ่ยว่า “นี่คือประตูไม้ที่ข้าซื้อมา” “หา?” ฉู่อันเจ๋อร้องอย่างแตกตื่นอีกหน “พี่สะใภ้รอง ท่านอย่าโกหกข้า ที่นี่ไม่มีร้านค้าสักร้าน ท่านไปซื้อประตูไม้มาจากไหน?” ฉู๋อันเจ๋อว่าพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

ติเมื่อไปถึงค่ายผู้อพยพแต่ก็นึกได้ว่าต้องเห็นชาวบ้านเห็นของที่เขาจะนำไปด้วยจึงต้องเอาออกมาตั้งแต่อยู่ที่บ้าน วันนี้กู้ไห่หนึ่งในคนงานชาวบ้านเป็นคนบังคับรถม้าให้พวกเขา รถม้าวิ่งไปเรื่อยตรงไปยังประตูทิศเหนือของเมืองซานหลาง ซึ่งประตูเมืองอยู่ห่างจากเมืองชั้นใน 60 ล ี้เป็นพื้นที่ของอำเภอ ซานอัน หนึ่งในอำเภอของเมืองซานหลาง ค่ายอพยพตั้งอยู่นอกประตูเมืองชั้นนอกห่างจากประตูเมืองประมาณ 3 ลี้ เมื่อรถม้าวิ่งมาถึงหน้าค่ายก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามาขวางไว้ "มาทำอะไร" เจ้าหน้าที่เอ่ยถาม

ร่างที่ปรากฏกายหลังจากประตูเปิดออกสร้างความขนลุกขนพองให้คนที่มามุงดูไม่น้อย เมื่ออี้เฉินก้าวออกมาเสียงฮือฮาก็ดังระงม "หา นั่น ๆ ประมุขหงออกมาแล้ว" ชาวบ้าน 1 "ข้าไม่เกี่ยวนะ ข้าแค่มายืนดูไม่ได้จะมาประท้วง" ชาวบ้าน 2 "หาที่หลบเร็ว ประมุขหงออกมาแล้วทุกคนหาที่หลบด่วน" ช าวบ้าน 3

ยง่าย ประตูทางเข้าเมืองเฉินมีเพียงแห่งเดียว นั่นคือประตูใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้า ก่อสร้างขึ้นจากศิลาอันแข็งแกร่ง สูงใหญ่เสียจนหากมนุษย์ยืนอยู่เบื้องหน้าก็ไม่ต่างจากมดปลายตีนช้าง ใต้ซุ้มประตูนั้นมียามสองนายยืนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา ดวงตาคมปลาบจับจ้องผู้คนที่เข้าออกทุ กขณะ ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาไปได้โดยง่าย

“ขอบคุณพี่ใหญ่” ยามที่พวกของหว่าถงข้ามเขามาอีกหนึ่งลูกก็ถึงตำบลฉางปัว ตำบลเพียงหนึ่งเดียวของอำเภอฉวน อำเภอทางตะวันออกเฉียงเหนือก็มีเสียงเอะอะโวยวายหน้าประตูเมืองมีทั้งเสียงร้องขอความเมตตาจากทหารเฝ้าประตูเมืองและเสียงกร่นด่าจากชาวบ้านมากมายเพราะทหารเฝ้าประตูไม่เปิ ดรับชาวบ้านที่ไม่มีอีแปะค่าผ่านทาง

เฉินฝานและเหล่าขุนนางเพิ่งไปถึงประตูวังหลวง ก็ได้ยินเสียงร้องของชาวบ้าน ประตูเหล็กสูงกว่าห้าเมตร สั่นครอนไม่หยุด เห็นชัดว่าชาวบ้านด้านนอกรุนแรงเพียงใด “ให้ทหารเปิดประตูวังหลวง!” เฉินฝานสั่งอวิ๋นเต๋อ

นี่เป็นความรู้สึกแรกของลั่วอู๋ฉางที่มีต่อบ้านตระกูลหนิง ไม่มีประตูรั้วสูง มีเพียงประตูไม้เอล์มธรรมดาสองบานเท่านั้น ห่วงประตูที่เป็นสนิมถูกลมพัดแสงแดดและฝนกัดเซาะตลอดทั้งปี ดูกระดำกระด่างมาก

ชาวบ้านและบรรดาแม่สื่อต่างพากันกลั้นหายใจ มองดูภาพของบานประตูที่กำลังจะปิดตายใส่หน้าคุณหนูสามตระกูลไป๋อย่างเวทนา พวกเขาคิดว่าสตรีผู้นี้คงจะต้องอับอายขายหน้าและยอมถอยทัพกลับไปมือเปล่าอย่างแน่นอน ไม่มีผู้ใดในโลกนี้ที่จะสามารถฝ่าด่านประตูไม้เนื้อแข็งที่หนักอึ้งและมีทหารยา

ฉางชิงหยูโบกมือลาและปั่นจักรยานสามล้อออกไปพร้อมหลิวเอ้อหลิง ระหว่างทางมีชาวบ้านมองดูพวกเขาสองสามีภรรยา แต่ไม่มีใครกล้าปากมากเหมือนในหมู่บ้านเติ้ง ใครไม่รู้กันบ้างว่าพ่อเฒ่าฉางอารมณ์ร้ายขนาดไหน ถ้ามีใครกล้าพูดถึงคนบ้านฉางในทางไม่ดี คนบ้านฉางทั้งตระกูลจะรวมตัวกันมาด่าพวก เขาถึงหน้าประตูบ้านเลยเชียวล่ะ พวกเขามีหรือจะอยากขายหน้าแบบนั้น ชาวบ้านจึงเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องคนบ้านฉางอีก

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม รถม้าและเกวียนของพวกเขาก็แล่นเข้าสู่เขตตัวเมือง ประตูเมืองฉางซาสูงตระหง่าน เหนือป้อมปราการประตูแขวนป้ายไม้จารึกตัวอักษรสีทองว่า "เมืองฉางซา" ผู้คนสัญจรคับคั่ง พ่อค้าแม่ขายวางแผงเรียงรายเต็มสองข้างทาง หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายบาง ๆ กำลังซักผ ้าริมบ่อน้ำ เด็กน้อยไล่จับกันวิ่งไปมา พ่อค้าเร่ร้องขายของเสียงดังสนั่น