ประตูชาวนาฉางอาน Novelas e Histórias

ระหงให้เดินออกมาจากทางเข้าของประตูเมืองฉางอาน หากแต่ครั้งนี้เบาแรงลงไปกว่าครึ่งเลยทีเดียว

หยุดลงที่เมืองท่าอันรุ่งเรืองแห่งลุ่มแม่น้ำฉางเจียง 'เจียงหนาน' เสียงข้อนิ้วเคาะลงบนบานประตูเป็นจังหวะหนักแน่นดังขึ้นขัดภวังค์

ขบวนรถม้าจอดหน้าซุ้มประตูใหญ่ ตั้งแต่หลี่หยวนหยวนนั่งรถผ่านเข้าประตูเมืองมา นี่เป็นซุ้มประตูที่ใหญ่เป็นอันดับสองรองจากซุ้มประตูศาลาว่าการเมือง นางเงยหน้าขึ้นอ่านป้าย ‘จวนหนิงเฉิงอ๋อง’ ก่อนจะมองเข้าไปในด้านใน ที่นี่โอ่อ่าใหญ่โตยิ่งกว่าจวนอ๋องที่อยู่ในเมืองหลวงมาก

เยี่ยซานชะงักกึก ประตูใหญ่ หรือ ประตูจูเชวี่ย (ประตูหงส์แดง) ตามธรรมเนียมราชประเพณี มีเพียงฮ่องเต้ เชื้อพระวงศ์ชั้นสูง และ 'พระชายาเอก' เท่านั้นที่สามารถผ่านเข้าออกได้ในพิธีแต่งงาน การให้อนุภรรยาเข้าทางประตูใหญ่ ถือเป็นการหยามเกียรติพระชายาเอกอย่างรุนแรง และเป็นการท

รถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวนหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนถนนเส้นรอง ซึ่งเชื่อมต่อกับถนนการค้าฝั่งตะวันออกอย่างพอเหมาะพอเจาะ เสิ่นลั่วอวี้ก้าวลงจากรถม้า เงยหน้ามองป้ายชื่อ ‘จวนอันผิง’ ที่สลักด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามบนพื้นไม้เนื้อแข็ง เมื่อก้าวพ้นประตูจวนเข้ามา นางก็ต้องประหลาดใจก

จางม่านอวี้ สูดหายใจลึกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่รถม้าจะหยุดลงตรงหน้าโรงรับแลกเงินที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ใกล้กับประตูเมืองฝั่งตะวันตก ตึกรามโออ่านี้ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวเมื่อเทียบกับบ้านตระกูลจางที่กำลังพังพาบลง แม้แต่บานประตูไม้ก็ดูหนาและหนักแน่นมั่นคงจนน่าขนลุก ประตูไม้มะค ่าสีแดงสวยแกะสลักรูปพยัคฆ์ขี่เมฆาเป็นสัญลักษณ์ประจำของโรงรับแลกเงินตระกูลเฉิน ที่ทั้งดุดันและเหนือชั้นกว่าผู้ใดในเมืองฉางเหอ จนดวงตาใสแป๋วที่หอบความมั่นใจมาเต็มกระเป๋าเริ่มฝ่อนิด ๆ

ประตูหน้าค่ายตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางฝุ่นทราย แผ่นไม้หนาทึบสูงกว่าคนยืนสองช่วงตัวถูกเสริมด้วยแถบเหล็กดำด้านของป้อมอวี้เหมินกวงเริ่มเคลื่อนตัวเปิดออกอย่างเชื่องช้าด้วยแรงของทหารนับสิบที่ช่วยกันหมุนวงล้อ ส่งเสียงเสียดสีดังครืดคราดไปทั่วบริเวณ ช่องว่างที่เปิดออกค่อย ๆ กว้าง ขึ้นเผยให้เห็นแสงไฟและความหวังที่รออยู่ภายใน "เห็นประตูแล้ว! เร่งเข้าไป!" ฮั่วชวี่ปิ้งคำรามกระแทกส้นเท้าเข้าที่สีข้างม้าสุดแรงเกิด ม้าศึกคู่ใจส่งเสียงร้องก่อนจะทะยานร่างเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการหลบหนีราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู

เมื่อแปลงดินถูกปรับจนเรียบ เจิ้งหลินอวี่จึงหยิบแผ่นไม้ที่เขาทำเมื่อคืนมาแขวนบนซุ้มไม้ไผ่ เขียนด้วยพู่กันชัดเจนว่า “สวนที่ไม่มีประตู” เสียงปรบมือจากชาวบ้านดังขึ้นทันที เด็กน้อยสองสามคนวิ่งเข้ามาดมกลิ่นสมุนไพรแล้วหัวเราะคิกคัก

ประตูเรือนที่เปิดออกกว้างทำให้ชาวบ้านที่พากันมามุงดูเห็นทุกสิ่งที่เกินขึ้นภายในเรือน “เจ้าหลี่กวนใช่หรือไม่ ตอนที่ภรรยาเจ้าอุ้มเด็กทารกกลับมาที่เรือน นางบอกเจ้าเช่นใด"

ชีอวิ๋นถิงเป็นคุณชายใหญ่ที่สมเกียรติยิ่งนัก นับแต่เยาว์วัยก็ได้รับความรักความชื่นชมอย่างหาที่สุดไม่ได้ และเรือนที่เขาได้รับเมื่อตอนโตขึ้นแล้วก็ยังเป็นเรือนส่วนที่ดีที่สุดของเรือนหน้า มีสวนบุปผาน้อยเป็นที่แบ่งเขตให้เขา ด้านในยังมีต้นสนหนึ่งต้นที่ชีเจิ้นเป็นคนพาเขาไปป ลูกด้วยกัน เพราะเขียวชอุ่มตลอดเวลาดังนั้นมันจึงมีชื่อเรียกว่าสวนฉางชิง หากเป็นเมื่อก่อน แม่นมจางไม่มีสิทธิ์เข้ามาได้อย่างเด็ดขาด ทว่าหนนี้เข้ามาได้แล้ว นางไม่รู้สึกตื่นเต้นดีใจเลย ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นสนต้นนั้นอย่างประหวั่นพรั่นพรึง