ประตูชาวนาฉางอาน Novels & Stories

นางหมุนกาย เดินนำตรงไปยังประตูเรือนชาวนา ชิงอี้กับชิงอิงที่กำลังจัดของอยู่หน้าลานเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เมื่อเห็นกลุ่มสตรีแต่งกายเรียบร้อยยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าทั้งสองก็ฉายแววแปลกใจโดยไม่ปิดบัง เพราะท่าทางพวกเขาดูไม่เหมือนคนมาดูดวงชะตา ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม หยางซื่อก็ยกคา งขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองเรือนชาวนาอย่างประเมินค่า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา

ชาวบ้านต่างวางจอบเสียมและอุ้มลูกจูงหลานออกมามุงดูด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น ในสถานที่กันดารเช่นนี้ ร้อยวันพันปีจะมีคนใหญ่คนโตโผล่มาสักครั้ง ประตูรถคันกลางถูกเปิดออกรองเท้าหนังขัดมันวับก้าวลงมาเหยียบผืนดิน ตามด้วยร่างสูงสง่าในชุดลำลองเสื้อคอเต่าทับด้วยเสื้อโค้ทตัวยา วดูภูมิฐานของเซียวเจิ้งเฉิง เขาเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งอย่างทะนุถนอมมือหนายื่นออกไปรับมือเรียวบางของหญิงสาวผู้หนึ่ง

ตอนที่ 80 เรือนป่าไผ่หลังหมู่บ้านเอ้อฉาง3 มือบางสัมผัสกับมือหนาของสามีที่ยื่นมารอรับนางลงจากรถม้า ดวงตาดอกท้อมองไปยังประตูที่ปิดสนิทมาหลายปีแล้วและแหงนดูป้ายไม้ ‘เรือนป่าไผ่’ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนไปเลย องครักษ์ไม่ทันเปิดประตูบานใหญ่ออกก็มีเสียงปลดสลักจากด้านใน ไม่นานประ ตูที่เคยปิดสนิทก็เปิดออกเผยให้เห็นหนุ่มน้อยหน้ามนที่คุ้นตา

ท่ามกลางดอกไม้หลากสี รูปร่างแลให้ชวนมองน่าหลงใหล มองเลยไปปรากฏประตูที่มีลวดลายสะท้อนอารยธรรมของชนชาติจีน ทว่าสถาปัตย-กรรมดังกล่าวกลับมิใช่สมัยใหม่แต่แลดูคล้ายสมัยโบราณเสียนี่กระไร ประตูตรงหน้าปิดสนิทถูกฉาบด้วยสีแดง พร้อมแผ่นป้ายชื่อขนาดใหญ่วางตั้งเหนือไว้บนขอบประตูเ บื้องบน เขียนด้วยตัวอักษรจีนโบราณระบุว่า เฉี่ยนเก้อลากุง แปลว่า “ตำหนักจันทรา” “ชิงเชียง! ชิงเชียงจ๋า” เสียงทุ้มละมุนกระซิบแผ่วเพรียกหาเจ้าของนามดังกล่าว

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าทหารเหล่านี้จะกล้ามาก่อเรื่องที่ประตูอู๋เหมิน ประตูอู๋เหมินเป็นสถานที่เช่นไร? นี่คือประตูหลักของวังหลวงเชียวนะ! โวยวายก่อเรื่องหน้าประตูวังตั้งแต่เช้า เป็นเรื่องร้ายแรงอย่างยิ่ง!

งที่อายุน้อยที่สุดในต้าฉู่ จวนฉางชิ่งโหว ตั้งอยู่ในย่านขุนนางระดับสูง กำแพงจวนสูงใหญ่มั่นคง ประตูจวนทำจากไม้แกะสลักลวดกิเลนเพลิงดาบหยกเขียวงดงาม เมื่อผ่านเข้ามาด้านในจะพบลานกว้างปูด้วยหินหยกสีขาวสะอาดเรียงราย ต้นเหมยกุ้ยกำลังออกดอกบานสะพรั่งสีแดงสดใสปลิวไสวอยู่ต ามขอบลาน ผสานกับต้น หลีฮวา ที่ปลูกเป็นแนวตามทางเดิน แซมด้วยสีขาวละมุนอ่อนหวาน

นางทักทายป้าหวังและคนอื่นๆ แล้วไปที่บ้านของนางฉางภายใต้แสงจันทร์ ตามที่คาดไว้ ครอบครัวของนางฉางมีบ้านหลังเดียวโดยไม่มีแม้แต่ประตู ลานหญ้าปกคลุมไปด้วยดินเหลือง มีฟืนซ้อนกันอยู่ที่ปลายทั้งสองด้านของบ้านไม้ และประตูไม้ก็ขาดรุ่งริ่ง และมันก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่ อลมพัดมา

รถม้าเดินทางต่อไปอีกครู่หนึ่ง จากระยะไกลก็ได้เห็นสวนของตระกูลฉินที่องค์หญิงใหญ่กล่าวถึง เห็นประตูสวนเรียบง่ายมาก ใช้เพียงป้ายไม้ธรรมดาและมีตัวอักษร “ฉิน” เขียนไว้เท่านั้น

ประตูใหญ่ทำจากหินสีดำสนิท ไม่มีลูกบิด แล้วก็ไม่มีที่เปิดปิด มีเพียงร่องหนึ่งร่องที่อยู่ข้างประตู รูปทรงของร่องเหมือนกับรูปทรงของแหวนบนนิ้วของฉินเหยี่ยนเย่ว์ทุกประการ “ตงฟางหลี ท่านอยากจะเข้าไปด้วยกันกับหม่อมฉันไหม?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยืนอยู่ที่ประตู สองมือสั่นเทาเล็กน้อย ของที่นักพรตเต๋าเทียนหลิงทิ้งไว้ อาจจะทำลายสามัญสำนึก

รถอาร์วีสีดำราคาแพงขับช้า ๆ ไปตามถนน และขับผ่านสวนฉินไปโดยไม่ลังเล ประตูแกะสลักสีดำ บนประตูมีคำว่าสวนฉินเขียนเอาไว้อยู่ ความคิดของเฉียวซุนวกไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าลู่เจ๋อย้ายออกจากสวนฉินไปแล้ว ตอนนี้ที่นี่ไม่มีใครอยู่อีกแล้ว......แค่มองอยู่ด้านนอก ก็สัมผัสได้ถึงค วามอ้างว้างที่อยู่ภายในได้