Novel & Cerita พระเจ้า

ผู้กุมอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน ข้างตัวมีชายร่างสูงใหญ่ หน้าขาวดัง หยกขาว มีหูที่ค่อนข้างยาวและตาเล็กยาวจนเหมือนกับว่าจะชำเลืองเห็นใบหูของเขาเอง ปากสีแดงเหมือนกับชาดแต้ม แต่สีหน้าเขากลับไร้อารมณ์ เขาคือเล่าปี่ พระเจ้าอาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ตันก๋งหันมาบอกกับลิโป้ว่า “ถ้าท่านฟัง ข้าเราคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้หรอก”

มันถามเหมือนจะสงสัยจริงๆ เนตรมณียิ้มพึงใจตรงมุมปาก แววตาคู่สวยเปล่งประกายวิบวับปั่นประสาทศัตรูกลับนิ่มๆ “แหม ทำเป็นจำไม่ได้…ท่านนี้ก็คือ ‘ท่านเจ้าคุณธราเทพ’ไงล่ะลุง” คำประกาศชื่อท่านเจ้าคุณฝังวิญญาณ ทำเอาไอ้อสุรกายร้ายถึงกับสะดุ้งสุดตัว นัยน์ตาเบิกค้างด้วยควา มตื่นตระหนกลาน

ในสายตาของพวกเขา เทพเจ้าแห่งสวรรค์ทั้งสี่ก็คือพระเจ้าที่ครอบครองชีวิต การดํารงอยู่แบบนี้ เมื่อรวมกันแล้ว กลับไม่สามารถปราบตาแก่คนหนึ่ง เหลือเชื่อจริง ๆ "แม่งเอ้ย โชคดีที่เพิ่งไม่ได้เข้าโรงพยาบาล ไม่งั้นจะตายแล้ว" เจียงซือหย่วนมองจนเหงื่อเย็นออกมากและรู้สึกหวาดกลัว

เขายื่นหน้ามาจ้องตากันพูดราวกระซิบ “นั่นล่ะ... ฉันอยากได้ที่สุด...สุราช” “ผมจัดให้... ก่อนไปขอพร รับรองสำเร็จ” “แหม... เป็นพระเจ้าหรือคะ” “ใช่...ผมน่ะ พระเจ้าบนสวรรค์ชั้นเจ็ด” “โห... ชื่ออะไร”

ด้วยมวลหมู่ประชากรหญิงแห่งเกาะมาลาวีในทะเลอันดามันทางตอนใต้ของประเทศไทย ต่างร่ำลือเป็นเสียงเดียวกันว่า บนเกาะมาลาวีนั้น ไม่มีใครจะยิ่งใหญ่ไปกว่านายหัวจอมเทพ ธนาอครวงศ์ อีกแล้ว ไม่ใช่แค่เพราะความหล่อ ความรวย และอำนาจบารมีเท่านั้นนะ แต่ความเป็นชายของเขายังถูกเร ียกขานกันว่าโคตรแห่งตอร์ปิโดอีกด้วย!!!

ฉันในตอนนี้ไม่เข้าใจเลยซักนิดเดียว ตัวตนที่เหนือความเข้าใจนั่น อยู่นอกเหนือหลักเหตุและผลไปแล้ว ทฤษฎีที่ฉันรู้ก็ใช้อธิบายอะไรไม่ได้เลยซักนิด และถ้าหากหมอนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเราทุกคนตกอยู่ในสถานการณ์แปลกๆนี้หล่ะก็ ตัวจริงของตาแก่นี่ก็คงจะเป็น. 〖อรุณสวัสดิ์ เด็กหนุ่มเด็กสาวทั้งหลาย ข้าคือคนที่พาพวกเจ้ามายังช่องว่างของมิติแห่งนี้เอง ตัวตนของข้าคือ ผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของการปกครองพิภพและดวงดาราทั้งมวล นามของข้าคือ『พระเจ้า』 ยังไงหล่ะ!!!! 〗

จุ๊บบ เสียงครางกระเส่าของจองดังระงมไปทั่วกระท่อมเถียงนาหลังน้อย แสงจากตะเกียงจ้าวพายุที่สั่นไหวขับเน้นให้เห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามผิวขาวจัด พิสุทธิ์ในวินาทีนี้ลืมเหตุผลไปจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะไปคนเมืองมากอารยะหรือคนต่างจังหวัดมากความเชื่อแม้จะต่างกันมากมายเพียงใดแต่ทุกคนมี สัญชาติญาณต้องการผสมพันธุ์..เหมือนกัน

มุกตาภาเม้มปาก นายอัค ย่อมาจากนายหัวอัค ไม่ใช่การเรียกนายในเชิงก้าวร้าว “คุยเอง และส่งคำขอเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊กไปเองด้วย” อ้าว... ใครจะรู้ล่ะ “เฟซบุ๊กนายอัคจริงๆ เหรอ ฉันนึกว่ามิจฉาชีพซะอีก”

แปะๆ มือหนาตบไปที่แก้มสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์ไวน์เบาๆจนตาสวยมองโจใสแป๋ว ตาคมวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะจ้องหน้าของโรสนิ่ง "ฟังนะ ผมไม่ใช่พ่อพระ สุภาพบุรุษหรือพวกความอดทนสูง เพราะฉะนั้น รีบปล่อยผมตอนที่ผมยังใจดีกับคุณอยู่"

ความจริงที่โหดร้ายก็ยิ่งตอกย้ำนางมากเท่านั้น เขาคือ อ๋องจวิ้นเจี๋ย... เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ที่อยู่เหนือคนนับหมื่น เปรียบประดุจดวงจันทราที่ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่บนฟากฟ้าไกล เกินกว่าที่คนธรรมดาจะไขว่คว้า