روايات وقصص ضمن พระเอกเก่ง

"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน "เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้ แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้" "คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ "แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..." "เพียะ" อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม "เธอ..." เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง

“ถ้ามันรู้ว่าปากนี่เคยดูด......กูมาก่อน มันยังจะกล้าจูบต่อไหมวะ”

เป็นผู้หญิงก็แซ่บพอปลอมตัวไปเป็นพี่ชายฝาแฝดก็ฮอตอีก เข้าไปเรียนโรงเรียนใหม่แทนพี่ชายวันแรกก็ตอนรับฉันด้วยยำตีนกันเลย อย่ามาแหย่หลานสาวมาเฟียเดี๋ยวจะเพลียไม่รู้ตัว! ไหนจะต้องเข้าชมรมบาสอีกถอนตัวทันไหม!

นับตั้งแต่หลี่ชิวจวี๋แม่ม่ายสาวสวยที่อยู่ข้างบ้านย่องมาหาจางหยวนในกลางดึก ชายหนุ่มผู้โง่เขลาจางหยวนก็กลายเป็นที่ชื่นชอบของหมู่ผู้หญิงในหมู่บ้าน หลี่ชิวจวี๋: "พี่หยวน พี่ช่วยฉันด้วย แล้วฉันจะตอบแทนพี่ด้วยการพลีกายถวายใจ!"

เมื่อพี่ชายของ อคิน ถูกผู้หญิงในโลกออนไลน์หลอกลวงจนตรอมใจตาย เขาจึงพุ่งเป้าชำระแค้นไปที่ เพลงผ้า หญิงสาวในรูปถ่าย โดยไม่รู้เลยว่าตัวการที่แท้จริงคือ แพรไหม น้องสาวต่างแม่ของเธอที่สวมรอยไปหลอกเอาเงิน เพื่อปกป้องครอบครัวและต้องการเงินมารักษาแม่กับยายที่ป่วย เพลงผ้าจึงยอมรับผิดแทนและจำใจเซ็นสัญญาเป็น "ผู้หญิงของอคิน" นาน 1 ปี แลกกับเงินสิบล้านบาท เธอต้องย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์เพื่อรองรับอารมณ์แค้นของเขา ท่ามกลางการทารุณจิตใจและบททดสอบต่างๆ ไฟแค้นของซาตานหนุ่มกลับค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นความรักที่ผูกมัดหัวใจของเขาสะเอง

เพื่อตอบแทนน้ำใจของอาจารย์ ฉู่เฉินลงจากเขาเพื่อมาแต่งงานกับประธานบริษัทสาวตามสัญญา แต่กลับพบว่าสาวน้อยเจ็ดคนที่ได้พบในปีนั้นล้วนเติบโตมาเป็นสาวงาม แต่ละคนต่างก็หน้าตาดีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็ยิ้มจนกรามแทบค้างหุบปากไม่ลง ก่อนจะก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตอย่างช้า ๆ อะไรนะ? คุณบอกว่าคุณเป็นนักศึกษาปริญญาเอกจากคณะแพทย์เต่าทะเลแล้วยังมีทักษะการแพทย์ที่โคตรจะเทพด้วยเหรอ? ขอโทษนะผมน่ะเสกคนตายให้ฟื้นได้ อะไรนะ? คุณบอกว่าคุณเชี่ยวชาญในวิชาฝังเข็มจับจุดกับหารอยหยกเดิมพันงั้นเหรอ? ขอโทษนะ แต่นี่มันก็แค่ของเล่นที่ผมเหลือไว้เท่านั้นล่ะ อะไรนะ? คุณบอกว่าคุณเป็นปรมาจารย์โลกยุทธภพ สังหารหนึ่งคนได้ในทุกสิบก้าวงั้นเหรอ? ขอโทษนะ แต่ผมน่ะไร้เทียมทาน ส่วนนั่นก็แล้วแต่คุณเลย! อะไรนะ? คุณบอกว่าคุณเป็นสาวงามล่มเมือง ส่วนเว้าโค้งเป็นสัดเป็นส่วน ร้องรำทำเพลงไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้งั้นเหรอ? แครก ๆ คือว่า เราไปคุยกันในที่ลับตาคนดีไหม?

หนังสือเล่มนี้มีอีกชื่อว่า “ทำลายครอบครัวของฉัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะเป็นพ่อเลี้ยงของเธอ” หลินหยางถูกคู่หมั้นฮุบสมบัติ โดนควักลูกตา สูญเสียความสามารถ ครอบครัวถูกทำลาย ถูกรังแกและดูหมิ่น เมื่อไร้ซึ่งหนทาง ก่อนตายเขาได้กลายเป็นลูกศิษย์คนสุดท้ายของนักปราชญ์แห่งการแพทย์ ได้ปลุกพลังเนตรคู่ที่หายไปนานนับพันปี การกลับมาของราชา การล้างแค้น เปิดฉากเส้นทางไร้คู่ต่อสู้ หลินหยางผู้ที่เต็มไปด้วยความต้องการแก้แค้น ค้นพบความลับที่ไม่อาจบอกใครได้ของตระกูลคู่หมั้น มาดูกันว่ามังกรคลั่งอย่างหลินหยาง สร้างความปั่นป่วน ท่ามกลางมหานครที่พลุกพล่าน เปิดฉากเส้นทางไร้คู่ต่อสู้ที่ร้อนระอุอย่างไร

" ฉันจะทำให้พี่เธอรู้จักการสูญเสียเหมือนที่มันทำกับพี่ชายฉัน คนทรยศอย่างมันต้องตาย หรือการตายสำหรับมันจะง่ายไป เธอคิดว่าไงล่ะ ? " เทวินเดินเข้าไปหามิลินพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก เธอกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา " อย่าทำอะไรพี่ชายลินเลยนะคะ " " เสียใจสาวน้อย พี่ชายเธอทำตัวเองช่วยไม่ได้ "

รักข้ามรุ่น แนวโคแก่ ไม่นอกกายไม่นอกใจ จบดี “ไม่เคยทำไมไม่บอก แล้วกระแทกลงมาแรงขนาดนี้มดลูกพังแล้วมั้ง ไม่แหกตาดูเหรอว่ามันทั้งใหญ่ทั้งยาวขนาดไหน ดีนะมันไม่แทงทะลุคอหอยน่ะ ไหนดูซิ !”

"แต่งให้ศัตรู...เพื่อปกป้องพ่อ หรือเพื่อเดินเข้าสู่กับดัก?" ราชโองการที่ประกาศกลางท้องพระโรง ทำให้ ซูหนิงหนิง บุตรีหมอหลวงผู้บริสุทธิ์ ต้องหมั้นหมายกับ แม่ทัพใหญ่หลีเหวินเจีย—ชายผู้เย็นชาและเป็นคนเดียวกับที่กำลังสืบสวนบิดาของนางในข้อหากบฏ! สำหรับนาง การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของหัวใจ แต่คือเดิมพันชีวิตและเกียรติยศของครอบครัว ทว่าในสนามรบและยามเผชิญภัย หลีเหวินเจียกลับเป็นคนที่ยื่นมือช่วย… ความใกล้ชิดทำให้หัวใจเริ่มสั่นไหว แต่ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งอันตราย ท่ามกลางไฟสงคราม กลิ่นคาวเลือด และสายตาเฝ้าจับผิดจากผู้คนรอบข้าง ทั้งสองต้องร่วมมือกันต่อสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็น — ศัตรูที่อาจซ่อนอยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผย… หนิงหนิงจะเลือกอะไร ระหว่าง “หัวใจ” ที่เพิ่งเริ่มเต้นแรงให้เขา หรือ “หน้าที่” ที่อาจต้องแลกด้วยเลือด?