พิษเพื่อนสนิท の小説・ストーリー

"ไม่รัก" "เฮ้ย~ฟังกูก่อนกูมีเหตุผลนะถ้าเรากินสองคนสารพิษมันก็จะเจือจางเหมือนโครงการรัฐคนละครึ่งกูก็จะไม่ตายไงเพื่อน"

‘ยาพิษ’ นักฆ่าทุกคนในพรรคทมิฬ ตั้งแต่สมุนชั้นล่างไปจนถึงหัวหน้าหน่วยเช่นนาง ล้วนถูกวางยาพิษชนิดพิเศษไว้ในกาย มันเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่เดินถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ทุกๆ สิบห้าวันหากไม่ได้รับ ‘ยาถอนพิษ’ จากเงื้อมมือเจ้าสำนัก ร่างกายจะเจ็บปวดรวดร้าวประหนึ่งถูกเข ็มพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง โลหิตจะไหลออกทางทวารทั้งเจ็ด และขาดใจตายอย่างทรมานที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ นี่คือ ‘โซ่ตรวน’ ที่มองไม่เห็น... เป็นกรงขังที่แน่นหนายิ่งกว่าคุกเหล็กกล้าใดๆ ในแผ่นดิน “อำมหิตผิดมนุษย์นัก...”

ใบเฟิร์นบอกกับเพื่อน “ใช่พวกเรามันพวกแรร์ไอเทม ไม่คบใครง่าย ๆ” พอลลี่จับมือเพื่อนเป็นดั่งคำมั่นสัญญา เธอจะรู้ไหมหนอไม่มีสัจจะในหมู่โจรฉันใดก็ไม่มีสัจจะในหมู่วิศวะเช่นกัน เมื่อผู้ชายให้ท่า เพื่อนก็ยินดีทิ้งกันในทันที

นางตอบออกมาสั้นๆ ก่อนจะหลบสายตาของสหายคนสนิท “เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าพิษที่ข้าได้รับหากว่าไม่ได้รับยาถอนพิษของมันแล้วก็ยากแก่การรักษา “ “ข้ารู้”

ในงานเลี้ยงรุ่น ฉันเพิ่งกลับมาจากการไปทำธุระให้แฟนหนุ่ม แต่ที่นั่งเดิมของฉันกลับถูกเพื่อนสนิทแย่งไปแล้ว แก้วไวน์และจานอาหารของฉันถูกเก็บออกไป และมีจานชุดใหม่มาแทนที่ ไม่เหลือร่องรอยว่าฉันเคยนั่งอยู่ตรงนั้นสักนิด เมื่อเห็นฉันเดินกลับมา เสิ่นหมิงซูกำลังจะลุกขึ้น แต่โจวซือเหนียนกลับกดไหล่เธอให้นั่งลงไปตามเดิม “ถึงยังไงเรื่องคดีที่เราคุยกันเธอก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก ให้นั่งตรงนี้ก็มีแต่จะต้องปั้นหน้ายิ้มเปล่า ๆ” ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ ทุกคนรู้ดีว่าตอนนั้นครอบครัวของฉันเกิดเรื่อง ทำให้ฉันจำใจต้องดร็อปเรียน สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขาคือ “ยอดคู่หู” ประจำคณะนิติศาสตร์ ที่ร่วมมือกันไขคดีสุดหินมาแล้วนับไม่ถ้วน หลังเรียนจบ ทั้งสองคนก็ก้าวเข้าสู่แวดวงทนายความชั้นแนวหน้า โดยมีฉันเป็นเพียง “เลขา

่างเต็มเปี่ยม ความเยือกเย็นและความกล้าหาญของเธอเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนทำลายความมืดมิดของอุปาทานหมู่จนราบคาบ "ทุกคุณจงเบิกตาดูให้ดีเถิด หากเต้าหู้ของฉันมีพิษจริง ป่านนี้ลูกค้าที่น่ารักของฉันอีกนับสิบคนที่ได้กินเต้าหู้ไม้แรกๆ เข้าไป ก็คงจะต้องลงไปนอนชักดิ้นชักงอเตะล มเตะฟ้าเป็นเพื่อนพี่ชายคุณนี้ไปแล้ว ทว่าทำไมถึงมีเพียงแค่เขายังเตะลมอยู่ได้เพียงคนเดียวกันเล่า พวกคุณลองตรองดูให้ดีเถิด ว่านี่คือยาพิษจริงๆ หรือเป็นเพียงละครปาหี่น้ำเน่าที่ถูกจัดฉากขึ้นมาเพื่อสาดโคลนใส่ร้านของฉันโดยผู้ที่อิจฉาริษยาในความสำเร็จของเรากันแน่"

คณะบริหาร “ตั้งแต่ออกจากผับ กูติดต่อมึงไม่ได้เลย”ปอร์เช่มองหน้าเพื่อนสนิทอย่างรู้ทัน คืนนั้นเขาเห็นเต็มตาว่าเพื่อนเดินจับมือปลายฝนออกจากผับ ดูเหมือนคนสนิทสนมกัน ทั้งที่ก่อนหน้าเขายังเห็นปลายฝนด่าเพื่อนเขา และทำท่าราวกับไม่ชอบ ไม่อยากอยู่ใกล้

ฮ่าๆ งั้นผมขอเท้าความ เพื่อไม่ให้งงกันก่อน ผมชื่อเนติธร มีน้องสาวชื่ออัปสร ซึ่งอัปสรเนี่ยมีเพื่อนสนิทชื่อกรดาหรือดา ส่วนผมก็มีเพื่อนสนิทชื่อตรัย อัปสรกับตรัยรักกัน ผมก็ไม่ได้ห้าม แม้แรกๆ ผมจะหวงน้องสาวจนเกือบถีบไอ้เพื่อนตัวดีไปหลายครั้งก็ตาม แต่ตอนที่ตรัยมาสารภาพ น้องส าวผมก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว ก็เลยเลิกห้ามกันไป และอีกหนึ่งเหตุผลคือผมเองก็แอบชอบเพื่อนน้องสาวอยู่เหมือนกัน ห้ามไม่ให้คนเขารักกันมากๆ ก็กลัวกรรมมันจะตามสนองเอานะครับ

​สงสัยจะต้องหาตัวช่วยระบายด่วนๆ ก่อนที่เขาจะเผลอจับยัยเป็ดกด แล้วจะเป็นพิษแก่ชีวิตตน ​เงินก็ไม่มี โดนจำกัดจำเขี่ยแบบนี้ เพื่อนรักคือทางออกที่ดีที่สุด ​ไอ้ธรณ์เพื่อนเลิฟ (ปรากฏ) ​ว่า...(คมธรณ์) ​กูมีเรื่องขัดสนอยากให้มึงช่วย (ปรากฏ) ​ว่ามามีอะไร (คมธรณ์)

วิปริตพอตัว หนิงเป่ยโยนยาแก้พิษให้พวกเขาอีกหลายเม็ด "กินยาแก้พิษนี่ มันสามารถแก้พิษของพวกคุณได้" พิษ? พิษอะไร? ทุกคนสับสนไปหมด หนิงเป่ยอธิบาย "จริงๆ แล้ว ตอนที่ฉันเข้ามาครั้งแรก ฉันสังเกตเห็นว่าคุณกำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด"