พีเรียด Novels & Stories

เซ็นทรัลเฟสติวัล หาดใหญ่ นิ๊กกี้เดินทางมาถึงห้างดังที่อยู่ในตัวเมืองหาดใหญ่ เธอเดินเข้าห้างด้วยท่าทางมั่นใจ วันนี้เธอตั้งใจมาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่และกินอาหารในร้านไก่ย่างเชสเตอร์กริลล์ เมื่อมาถึงหน้าร้าน หญิงสาวก็เข้าไปยืนต่อแถวเพื่อรอสั่งอาหาร เธอบอกกับพนักงานที่ย ืนรับออเดอร์อยู่ตรงนั้น "ขอข้าวอบไก่ย่างหนึ่งจานกับเป๊บซี่แก้วใหญ่หนึ่งแก้วค่ะ"

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

‘พี่รัก ๆ หลงว่าเราน่าจะซื้อที่ดินบนโลกมนุษย์เก็บไว้สักหน่อยนะ’ แสนหลงส่งโทรจิตหาพี่สาวในช่วงบ่ายของวันหนึ่ง หลังจากที่ลองวิเคราะห์ส่วนประกอบของพืชผักที่ติดมากับถาดขนมของป้าอุ่น ค่อยมารู้ทีหลังว่าพืชชนิดนั้นมีชื่อว่า ‘ใบกระเพรา’ ‘จะดีเหรอ? เรื่องเอกสารกับการเสียภาษีข องสองโลกมันยุ่งยากนะ’

พีรดา หรือ หรีดหริ่ง หญิงสาววัยเพียง 18 ปี ซึ่งเป็นหลานสาวแท้ๆของแม่บ้านในบ้านเรืองพาณิชยากุล หรือ ป้าพิมพ์ เพราะพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็ก ป้าพิมพ์จึงนำหญิงสาวมาอยู่ด้วย และมีเจ้านายอย่าง พัฒน์พงษ์ คอยส่งเสียเลี้ยงดู จนเรียนจบในระดับมัธยมปลายพร้อมกับลูกชายคนเ ล็กเจ้าของบ้าน ทำให้ทั้งคู่ไม่ค่อยจะถูกกันนัก เพชร พงศกร ชายหนุ่มวัย 28 ปี พี่ชายคนโตของ พีท ดำรงตำแหน่งรองผู้บริหารประธานบริษัทของครอบครัว หนุ่มโสดสุภาพ พูดน้อยแต่ต่อยหนัก เป็นคนที่ยึดมั่นในอุดมการณ์ของตัวเองสูง

ช่อไม้พยักหน้ารับรัว ๆ กระโดดลงจากท้ายกระบะรถเดินตามหลังคนพี่ต้อย ๆ “หลังสวนมีน้ำคลองอยู่ ช่วงนี้ฝนเริ่มตกแล้วน้ำกำลังน่าเล่นเลย” “คุณเธียรรีบพาเราไปสิ” “ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น”

เธอหันหลังแล้วตอบเขาเบา ๆ “ส้ม!...ส้มฟังพี่ให้ดี ๆ นะ พี่ไม่ใช่ภาสกรณ์ พี่ชื่อยุทธนา พี่เครื่องบินตกก็เลยเสียชีวิต” จากนั้นยุทธนาก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟัง จนเวลาผ่านไปนานมาก

"เธอก็เหมือนผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาฉัน ไม่ต่างกันสักนิด!! แค่นางบำเรอ!!" "ใช่ค่ะ หนูเป็นแค่นางบำเรอของท่านจริงๆ.."

สีหน้าพ่อบ้านเปลี่ยนไป รายการถัดไปเป็นเบี้ยเลี้ยงบ่าวยี่สิบสามคนซึ่งไม่มีชื่อในทะเบียน เงินซื้อผ้าฤดูหนาวมากกว่าจำนวนคนจริงสองเท่า และค่าเครื่องเซ่นศาลบรรพชนสูงขึ้นทุกปีทั้งที่ของบนโต๊ะเท่าเดิม

Chapter17 15.00 น. นงค์กับพิมรดามุ่งหน้าเดินไปยังท้ายเกาะ จุดหมายของสองสาวคือเก็บปลีกล้วย วัตถุดิบในการปรุงอาหารมื้อเช้าวันพรุ่งนี้ เมนูที่ทำคือต้มข่าไก่ใส่ปลีกล้วยกับแกงใต้รสชาติเผ็ดร้อน สองสาวเดินไปคุยกันไป ส่วนใหญ่พิมรดาซักถามเรื่องภายในเกาะส่วนที่เธอไม่รู้

"ผู้ชายตัวสูง" เรียวคิ้วขมวดขึ้นนึกไม่ออกว่าเป็นใคร บุคคลสุดท้ายที่อยู่ด้วยก็คือปวีร์ รายนั้นคงไม่ใจดีอุ้มเธอส่งหมอแน่นอน ก่อนจะนึกเอาเองว่าต้องเป็นลุงปุริมพ่อเลี้ยงของตัวเอง เพราะมีบุคลิกและรูปร่างไม่ต่างจากลูกชายเสียเท่าไหร่ แค่ปวีร์ตัวสูงและหนากว่าเล็กน้อย "อาห ารเที่ยงจะมีเจ้าหน้าที่เอาเข้ามาให้”