พีเรียด Novels & Stories

คลอรีสสะดุ้งตื่นตามเสียงของเลขาฯ หนุ่ม กว่าจะเงยหน้าขึ้นมาได้ ร่างสูงเพรียวก็วิ่งถลาลงไปที่ทะเลพร้อมตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวทั้งสองคนซ้ำๆ อย่างบ้าคลั่ง *** ในขณะที่ร่างของคนที่กอดกันอยู่ถูกคลื่นม้วนจมลงไป แล้วทะลึ่งขึ้นมาเหนือผืนน้ำอีกครั้ง วินาทีนั้นเสียงเรียกชื่อคาซาน ดราของแดเมียนก็ดังแว่วเข้ามาในหู ปลุกสติรมิตาขึ้นมาได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

"ผู้ชายตัวสูง" เรียวคิ้วขมวดขึ้นนึกไม่ออกว่าเป็นใคร บุคคลสุดท้ายที่อยู่ด้วยก็คือปวีร์ รายนั้นคงไม่ใจดีอุ้มเธอส่งหมอแน่นอน ก่อนจะนึกเอาเองว่าต้องเป็นลุงปุริมพ่อเลี้ยงของตัวเอง เพราะมีบุคลิกและรูปร่างไม่ต่างจากลูกชายเสียเท่าไหร่ แค่ปวีร์ตัวสูงและหนากว่าเล็กน้อย "อาห ารเที่ยงจะมีเจ้าหน้าที่เอาเข้ามาให้”

เขาบ่นอย่างไม่จริงจังนัก “แก้มเฮียน่าเลีย” “จะกลับก่อนไหม เฮียจะให้ชิตไปส่ง” ชิตหรือชิตพงศ์เป็นลูกน้องคนสนิทของแดนตะวัน และเป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด คอยคุมบ่อนของที่นี่

“น้องบัว” เสียงเรียกคุ้นหูที่ดังตามหลังมาถึงไม่หันไปมองใบบัวก็รู้ว่าเป็นรุ่นพี่หนุ่มปีสามที่ชื่อโจเอล เขามักจะโผล่มาจากไหนได้ทุกทีราวกับรู้ว่าเธออยู่ตรงไหนกำลังทำอะไรอยู่ บางครั้งก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจอยู่เหมือนกัน

ลืมไป ปริญญ์เกลียดซุบไก่สกัดมากที่สุดในโลก และนั่นมันสูตรเข้มข้นเสียด้วย กิดากานต์เลยรีบเทน้ำใส่แก้ว เผื่อว่าการดื่มน้ำจะทำให้อาการผะอืดผะอมลดลง “ไม่เอาพี่ ไม่ๆๆๆ” ปริญญ์ว่าปากสั่นมือสั่น แล้วพยายามที่จะกลืนลมที่ตีฟุ้งทีเดียวขึ้นมาถึงคอหอย ให้มันดันลงท้องไปอย่างย ากลำบาก

สติ้กเกอร์สีชมพู แปะติดที่โทรศัพท์มือถือเต็มไปหมด พร้อมกับ ตัวอักษร PP ติดเอาไว้ ด้วยกัน Preen Parida ชื่อ ของเธอ มีตัวอักษรภาษาอังกฤษขึ้นต้นด้วยตัวพี ดังนั้น เธอก็เลย แปะเป็นพีพี สองตัว ไม่ได้จะหมายถึง พรีนแพค แต่อย่างใด " อามีของจากญี่ปุ่นมาฝาก เดี๋ยวจะแอบ เอาให้ "

ชายที่ดูมีอายุมากว่าเขาและรูปร่างที่สูงเท่ากับเขา “ครับพี่ชาตรี”ชาตรีคือเจ้าของโรงไม้ที่ฮานมาทำงานด้วยและเป็นเจ้านายเป็นเพื่อนในเวลาเดียวกัน

มอนเตเรียกผู้เป็นนายเสียงหลง “นายเคยได้ยินชื่อประเทศไทยไหม” เมสันถามอย่างจริงจัง “นายครับ” นั่นมันประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของแก้วจำปานะครับ เพราะเขาเคยอ่านในใบสมัครงานเมื่อปีที่แล้ว เห็นชื่อประเทศแปลกดีเขาเลยจำได้

นรีสืบเท้าก้าวใกล้โต๊ะเขียนงาน พลันสัมผัสกลิ่นอายกำยานจางอ่อน และกลิ่นดอกไม้หอมเย็นชวนมองหาต้นตอ ระหว่างทรุดตัวลงนั่งก็พบว่ามีดอกพุดซ้อนนับสิบเรียงอยู่ในถาดทองข้างกองเอกสารบนโต๊ะ และเมื่อเนื้อตัวหล่อนถึงเบาะรองนั่งของเก้าอี้เขียนงาน เบาะผ้านั้นนุ่มสบาย พนักพิงก ็ช่างน่าเอนอิง หากไม่ได้อยู่ต่อหน้าคุณเจ้านาย และเก้าอี้นี้เป็นของส่วนตัวของหล่อนเอง หล่อนคงจะไม่นั่งหลังตรงก้มหน้าเช่นนี้นานๆ “ชอบมั้ยคะ” คุณเจ้านายถามขึ้น หลังจากปล่อยให้นรีเปรมปรีดิ์กับสัมผัสรอบกายอยู่สักครู่หนึ่ง

เพชรน้ำบุษทวนคำของเพื่อนสนิทก่อนจะอมยิ้ม เธอเช็ดเรือนผมที่เปียกหมาดไปด้วยพร้อมๆ กัน เพราะพึ่งออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ชำระล้างร่างกายเรียบร้อยแล้ว “เราเจอกับสุดหล่อ ที่ชนกับบุษไง วันนี้เขามาเป็นลูกค้าที่ร้านของพี่ไนซ์ เค้าชื่อวี เลี้ยงหมาด้วยนะ ชื่อเจ้ายุ่ง หมาเค้าเป็นหมาพัน ธุ์เล็กอย่างมินิเจอร์ ไม่ยักกะใช่หมาพันธุ์ใหญ่ๆ อย่างพวกเซนต์เบอร์นาด หรือโกลเด้นรีทีฟเวอร์ แต่แบบผู้ชายตัวโต หล่อชวนฝัน เลี้ยงหมาตัวเล็กๆ โอย...น่ารัก”