พีเรียด Novels & Stories

บัวชมพูเองเมื่อรู้ว่านางรำตัวเอก ของการแสดงชุดนี้คือบุตรสาวท่านโสภณ ก็อดชื่นชมในแนวคิดส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นของสองพ่อลูกคู่นี้ไม่ได้ จากนั้นเมื่อขวัญแก้วรำจบ และนำทัพนางนกกินรี หรือ กิงกะหร่าในภาษาไทใหญ่กลับเข้าหลังเวทีแล้ว เจ้าสัตว์ในตำนาน หิมพานต์ตนให ม่ ที่ชื่อโต ตามความเชื่อของคนพื้นเมือง รูปลักษณ์งามสง่า ตัวเป็นสิงห์ ศีรษะเป็นกวางคอยาว ขนกายสีขาวมีขนเป็นพวง และหางงดงามคล้ายเลียงผา ก็ค่อยๆ เยื้องย่างออกมา และร่ายรำเต้นขยับตามจังหวะเสียงดนตรีด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

เธอพยักหน้า "ก็ได้ แต่กูขอนั่งตักมึงได้ไหม กูเสียวหลังแปลก ๆ " "มึงจะบ้าหรือไง กูไม่ไส้แตกเลยเหรอ ตัวเท่าควายยังจะมานั่งตักกูที่ตัวเท่าเเมวเนี่ยนะ"

ป้าฉวีอรทิ้งเธอไว้ในห้องนอนประจำตำแหน่ง กับหนังสือชีวประวติเล่มหนาที่มีรายละเอียดดีงามเกี่ยวกับคนบ้านนี้ แต่ไม่มีรายละเอียดทางด้านลบให้เสียชื่อ “โอ้ว...นี่เหรอพี่ชายคนโตของบ้าน ธารเทพ พิริยะวัฒน์ หรือ คุณปิง เป็นนักเรียนฮาวาร์ด จบทางด้านบริหารธุรกิจ เกียรตินิยม ปัจจุบันด ำรงตำแหน่งเป็น CEO ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ซึ่งเป็นทรัพย์สินของตระกูล ที่มีโรงแรมและรีสอร์ตหรูระดับหกดาวหลายสิบแห่งทั่วประเทศ...สมกับเป็นพี่ใหญ่ของบ้านแฮะ!”

ซินเกาเล่อจ้องอ๋องพยัคฆ์ "คาดว่าเป็นเศษสวะจากขั้วอำนาจเก่า ถ้าสงครามเกิดขึ้นข้าต้องยกทัพไปรบทำให้เกิดช่องโหว่ที่เมืองหลวงมันคงสามารถยึดอำนาจคืนมาได้" อ๋องพยัคฆ์มีสีหน้าเรียบเฉย

เห็นจะเป็นอย่างหลังมากกว่านะ…ยิ่งขี้หึงอยู่ด้วย “สวัสดีครับ ผม พยัคฆินทร์ ทวีจิรไพศาล เรียกว่า ‘พี่พยัคฆ์’ ก็ได้…” กรี๊ดดดด อ๊ายยยย วี้ดวิ้วววว ‘แก...พี่เขาสเปกฉันเลยอะ’

‘เป็นอย่างไรบ้างนังแพง’ เสียงของคุณนายพิศคล้ายจะก้องกังวานอยู่ในความคิด เมื่อความซ่านเสียวพุ่งวาบไปทั่วทั้งร่าง ทว่าน้ำหนักจากฝ่ามือตนก็ให้ความเสียดเสียวได้ไม่เท่าฝ่ามือของคุณนายพิศที่ทาบทับอยู่กับอกอวบอิ่มเปล่าเปลือย ยิ่งนิ้วมือบอบบางนั้นบีบบี้ที่ปลายยอดสีชมพูเข้ม นางแพ งยิ่งสะท้านไหวจนต้องห่อปากเพราะความอัดอั้นที่ปะทุอยู่ภายใน ‘บ่าว... บ่าว... บ่าวไม่รู้เจ้าค่ะ บ่าว...’ ‘เอ็งเสียวใช่รึไม่นังแพง’ ‘สะ... เสียวรึเจ้าคะ’

ปราภาพรพยักหน้า "ทำไมต้องรีบขนาดนี้ด้วยค่ะ" "เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองคนนานๆ ไง" "แล้วเราจะไปไหนกันคะ" "เซอร์ไพร์สครับ"

ปลายทางของลำน้ำแห่งนี้เชื่อมติดกับทะเล อัคนินทร์เคยพาเธอล่องเรือออกไปเล่นหลายครั้ง แต่เป็นเรือลำเล็กกว่านี้ “ไปเอาเรือมาจากไหนคะ วุ้นไม่เคยเห็นมาก่อน” “เฮียตุลย์เอาไปใช้งานน่ะ แต่เรือพี่นะ พี่ซื้อ” “อวดรวย”

อยากทำให้ยุ่งเหยิงมันเสียตรงนี้… น่าเสียดายที่ไป๋ลู่เสียนยังมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการ "ถ้าเกิดรู้สึกเบื่อจะใช้ห้องหนังสือก็ได้ พื้นที่แทบทุกส่วนในบ้านอยู่ในขอบเขตของเธอเกือบทั้งหมด มีอะไรสงสัยตรงไหนก็ถามผู้หญิงที่สวมแว่นคนเมื่อครู่ดูแล้วกัน เธอเป็นผู้ดูแลใหญ่ของที่นี่ ฉันจะบอกเรื่องของเธอเอาไว้ให้ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรไม่สะดวกใจ จะบอกผู้ชายที่เธอเจอทุกเช้านั่นก็ได้ ซ่งอี้เฉิงคือชื่อของเขา"