พีเรียด Mga Nobela at Kwento

นางบำเรอ "มานี่สิ" คุณเทวาเรียกฉันให้เดินไปหาเขาที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งฉันก็เดินไปอย่างว่าง่าย บนตัวของฉันตอนนี้ยังมีสูทของคุณเทวาที่เขาเอามาคลุมตัวฉันเพื่อแทนเสื้อนักศึกษาที่ขาดไว้อยู่

ครืด~~ ความคิดวุ่นวายภายในหัวถูกหยุดเอาไว้เมื่อมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมา ไอยลดารีบสลัดความคิดทุกอย่างออกไป ก่อนที่จะกดรับสายของอดีตผู้จัดการที่ตอนนี้กลายมาเป็นพี่สาวคนสนิทที่ยังคงหางานให้หลาน “ค่ะพี่นัต” ไอยลดาพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูปกติและเก็บซ่อนความทุกข์ไว้ในใจเ หมือนเคย

้วยเสียงไพเราะ นิธิตมองความสวยงามตรงหน้าแล้วเกิดอาการอยากจะเข่าอ่อนอยู่เพียงแทบเท้าของเธอ แม้ยังมองไม่เห็นใบหน้าแต่เขาก็มั่นใจว่าเธอต้องงดงามอย่างที่สุด ดวงตาคมเข้มฉายความปรารถนาที่ถูกปลุกอย่างกะทันหันไล้สำรวจทั่วด้านหลังของร่างเปล่าเปลือย แม้บั้นท้ายจะจมอยู่ปริ่มน้ำแต ่ความใสก็ทำให้เห็นอะไรๆ ใต้น้ำได้โดยง่าย

'เพี๊ยะ' เสียงฝ่ามือกระทบหนันเนื้อปรางแก้มดั่งลั่นเหล่านางน้อยแลทหารกล้ารีบกุลีกุจอหลีกหนีกันจ้าละหวั่น ใบหน้าหล่อเข้มนิ่งงันยามเปิดดูรายได้จากแอปพลิเคชันต่างๆที่ลงงานเขียนเอาไว้นี่เป็นครั้งแรกที่ผลงานของธัญแมสขึ้นเทรนเอ็กส์ร่วมสัปดาห์ ยอดสั่งซื้อทั้งรูปเล่มและอี บุ๊คถล่มทลาย

ในดินแดนแห่งความเชื่อ พิสุทธิ์ขับรถมาที่จังหวัดร้อยเอ็ด กลิ่นไอของทุ่งนาที่เขียวชะอุ่มในฤดูฝนปะทะเข้ากับจมูกทันที ที่นี่นอกเขตเมืองหลวง ที่นี่ไม่ได้ใช้เหตุผลด้วยตรรกะที่มีเหตุผล ที่นี่คือที่ราบสูงอันเต็มไปด้วยเรื่องราวตำนานที่วิทยาศาสตร์หักล้างความเชื่อของคนไม่ได้ คนที่นี่ยอ

ว่าตายไปแล้ว “เปีย” “รู้น่า แต่จะเศร้าทำไมละ บางทีแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่นะ” เปียพูดขึ้นมาทั้งที่ใบหน้าที่กำลังดูเหมือนมีความสุขด้วยซ้ำ แม้จะไม่ได้มองหน้าโลมา

“ไม่ใช่อะไร มีอะไรอีกไหมที่พี่ไม่รู้” “พี่นนท์!” รมิดาเรียกพี่ชายอย่างอ่อนใจ “อย่ามาทำเสียงแบบนี้กับพี่นะ” รมิดาคอหด ในขณะที่เกริกพลพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ แต่มันเหมือนสาดน้ำมันลงบนกองเพลิงร้อนๆ

ร่างบางยืนมองผู้คนมากมายที่หลั่งไหลกันมามากมายที่ที่เธอเลือกมาคือเกาะนามิ เกาะนามิ (Namiseom Island) เกาะเล็ก ๆ รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงโซล สวยงามด้วยทัศนียภาพอันสวยงาม และด้วยทัศนียภาพอลังการของต้นแปะก๊วยสีเหลืองอร่ามทั่วบริเวณเกาะ ที่ทำให้มีนักท่องเที่ ยวแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนกันไม่ขาดสาย แต่ในฤดูหนาวที่มีหิมะสีขาวปกคลุมพื้นดิน สลับกับต้นเมเปิ้ล และต้นสนที่ขึ้นเรียงราย ก็ให้บรรยากาศสุด Cool ที่สวยปังอลังการไม่แพ้กัน

น้ำเพชรออดอ้อน “ก็ได้ ครับ” ศิราไม่อยากขัดใจผู้เป็นพ่อ เพราะเรื่องมันจะไม่จบง่าย ๆ เขาเบื่อเลยตอบตกลงตัดความรำคาญไป

กับอ้าปากค้าง ที่นี่ใหญ่โตและหรูหรา สวยจนเธอตกตะลึงแทบขยับขาไม่ได้ ฟีร่าเล่าให้เธอฟังว่าที่นี่คือจังหวัดภูเก็ต เป็นเกาะส่วนตัวของบิดา เขาเป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมและการท่องเที่ยวที่นี่ มีเรือยอร์ชหลายลำ เรือสำราญ อีกทั้งมีธุรกิจอยู่ที่มาเลเซียและยุโรปอีกมาก มาย ฟีร่าเป็นเด็กฉลาด เธอเป็นบุตรสาวคนเดียวจึงรับรู้ว่ากิจการของบิดามีอะไรบ้าง เพราะฟาเดลไม่เคยปิดบัง แถมยังบอกเล่าให้บุตรสาวฟังเสมอๆ อาจเป็นการปลูกฝังให้ฟีร่าซึมซับเข้าไปในสายเลือดเพื่อสืบทอดกิจการในอนาคต