พีเรียด Novels & Stories

พายุเริ่มลนเมื่อคีรันบอกว่าพื้นที่เกาะทางใต้เขาควรจะได้ตอนนี้กลับเป็นชื่อของคีรัน “หึ ตาเซ็นมอบให้กูหลังจากที่ม้าตายได้3วัน ไม่เชื่อมึงโทรไปถามดูสิ”

แผ่นหินที่ปูลาดอยู่ด้านใต้นั้นช่างเป็นดั่งเตียงธรรมชาติที่จะพาขึ้นสวรรค์ได้ดีที่สุด “นั่งนิ่งๆ นะครับ พี่จะพาไปขึ้นสวรรค์” นิธิตสั่งหญิงสาวให้นั่งพิงโขดหินที่ธรรมชาติช่างเป็นใจ เพราะความเรียบลื่นของตะไคร่น้ำปูราบไม่ต่างจากผืนพรมชั้นดี และเมื่อตัดกับผิวขาวอมชมพูช ื้นน้ำแล้วด้วยนั้น ก็ไม่ต่างจากเขากำลังร่วมเสพสังวาสกับนางฟ้าเลยสักนิด หรือเขากำลังลักลอบได้เสียกับนางมโนราห์ ก่อนจะพาเธอโบยบินไปสู่สวรรค์

'เพี๊ยะ' เสียงฝ่ามือกระทบหนันเนื้อปรางแก้มดั่งลั่นเหล่านางน้อยแลทหารกล้ารีบกุลีกุจอหลีกหนีกันจ้าละหวั่น ใบหน้าหล่อเข้มนิ่งงันยามเปิดดูรายได้จากแอปพลิเคชันต่างๆที่ลงงานเขียนเอาไว้นี่เป็นครั้งแรกที่ผลงานของธัญแมสขึ้นเทรนเอ็กส์ร่วมสัปดาห์ ยอดสั่งซื้อทั้งรูปเล่มและอี บุ๊คถล่มทลาย

ในดินแดนแห่งความเชื่อ พิสุทธิ์ขับรถมาที่จังหวัดร้อยเอ็ด กลิ่นไอของทุ่งนาที่เขียวชะอุ่มในฤดูฝนปะทะเข้ากับจมูกทันที ที่นี่นอกเขตเมืองหลวง ที่นี่ไม่ได้ใช้เหตุผลด้วยตรรกะที่มีเหตุผล ที่นี่คือที่ราบสูงอันเต็มไปด้วยเรื่องราวตำนานที่วิทยาศาสตร์หักล้างความเชื่อของคนไม่ได้ คนที่นี่ยอ มสยบให้กับสิ่งลี้ลับความเชื่อเรื่องเล่าอภินิหารที่มองไม่เห็น

ว่าตายไปแล้ว “เปีย” “รู้น่า แต่จะเศร้าทำไมละ บางทีแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่นะ” เปียพูดขึ้นมาทั้งที่ใบหน้าที่กำลังดูเหมือนมีความสุขด้วยซ้ำ แม้จะไม่ได้มองหน้าโลมา

“ไม่ใช่อะไร มีอะไรอีกไหมที่พี่ไม่รู้” “พี่นนท์!” รมิดาเรียกพี่ชายอย่างอ่อนใจ “อย่ามาทำเสียงแบบนี้กับพี่นะ” รมิดาคอหด ในขณะที่เกริกพลพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ แต่มันเหมือนสาดน้ำมันลงบนกองเพลิงร้อนๆ

ร่างบางยืนมองผู้คนมากมายที่หลั่งไหลกันมามากมายที่ที่เธอเลือกมาคือเกาะนามิ เกาะนามิ (Namiseom Island) เกาะเล็ก ๆ รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงโซล สวยงามด้วยทัศนียภาพอันสวยงาม และด้วยทัศนียภาพอลังการของต้นแปะก๊วยสีเหลืองอร่ามทั่วบริเวณเกาะ ที่ทำให้มีนักท่องเที่ ยวแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนกันไม่ขาดสาย แต่ในฤดูหนาวที่มีหิมะสีขาวปกคลุมพื้นดิน สลับกับต้นเมเปิ้ล และต้นสนที่ขึ้นเรียงราย ก็ให้บรรยากาศสุด Cool ที่สวยปังอลังการไม่แพ้กัน

น้ำเพชรออดอ้อน “ก็ได้ ครับ” ศิราไม่อยากขัดใจผู้เป็นพ่อ เพราะเรื่องมันจะไม่จบง่าย ๆ เขาเบื่อเลยตอบตกลงตัดความรำคาญไป

กับอ้าปากค้าง ที่นี่ใหญ่โตและหรูหรา สวยจนเธอตกตะลึงแทบขยับขาไม่ได้ ฟีร่าเล่าให้เธอฟังว่าที่นี่คือจังหวัดภูเก็ต เป็นเกาะส่วนตัวของบิดา เขาเป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมและการท่องเที่ยวที่นี่ มีเรือยอร์ชหลายลำ เรือสำราญ อีกทั้งมีธุรกิจอยู่ที่มาเลเซียและยุโรปอีกมาก มาย ฟีร่าเป็นเด็กฉลาด เธอเป็นบุตรสาวคนเดียวจึงรับรู้ว่ากิจการของบิดามีอะไรบ้าง เพราะฟาเดลไม่เคยปิดบัง แถมยังบอกเล่าให้บุตรสาวฟังเสมอๆ อาจเป็นการปลูกฝังให้ฟีร่าซึมซับเข้าไปในสายเลือดเพื่อสืบทอดกิจการในอนาคต

เขาตอบพร้อมกับยิ้มอบอุ่น “ท่าเพิร์ลเหรอคะ” “อืม ก็คือเพิร์ลฮาเบอร์ ที่มนรู้จักนั่นแหละ” “อ๋อ” “และพรุ่งนี้พี่ก็มีโปรแกรมจะพาไปที่อื่นอีกนะ มีเกาะเมาวีที่ถนนไปฮาน่าสวยมาก แล้วก็มีภูเขาไฟด้วย”