พ่อเลี้ยงเดี่ยว Novels & Stories

พ่อเลี้ยงสนิทบ่นกระปอดกระแปดแต่ใจจริงก็ไม่ได้ว่าอะไรมากมายนัก เขาเลี้ยงพริมาออกมาเป็นอย่างนี้เอง เขามันเป็นพ่อม่ายเมียตายทรัพย์สมบัติมีมากมายจะเก็บไว้จนตายเป็นผีไปก็ไม่ได้ใช้ เพราะฉะนั้นจึงเลี้ยงดูลูกชายลูกสาวเต็มที่ พอลูก ๆ เรียนจบหมดห่วง พ่ออย่างเขาก็ไม่มีอะไรให้ กังวลวัน ๆ ปลูกผักผลไม้ เลี้ยงไก่ ดูมวยแค่นี้ก็พอ ติดอยู่อย่างเดียวอยากอุ้มหลานสักคน แต่ทั้งลูกชายลูกสาวก็ยังโสด ไม่รู้ว่าก่อนตายจะได้อุ้มหลานไหม

งก็เช่นกัน เธอเองก็รู้สึกเทิดทูนพ่อเลี้ยงคนใหม่อยู่ไม่น้อยแม้ว่าจะไม่เคยได้พบเจอ แต่อย่างน้อยก็ได้รู้ชื่อว่าพ่อเลี้ยงคนนั้นชื่อ พ่อเลี้ยงชินกรณ์ พ่อเลี้ยงที่จะมาดูแลหมู่บ้านเล็กๆบนดอยต่อจากพ่อเลี้ยงคนเก่า "น้าเวียงพิงค์" เสียงแหลมของเด็กน้อยดังขึ้นทำให้เจ้าของใบหน้าเล็ กได้สติหันไปมองยังหลานสาววัยสามขวบกว่าของตัวเอง

หวังเจิ้นพูดน้ำเสียงหงุดหงิด นึกถึงภาพผู้ชายที่มารับมาส่งเว่ยหวั่นในช่วงนี้ ผู้ชายที่ยอมให้ภรรยาของตัวเองออกมาทำงานตอนกลางคืนหาเงินรักษาลูก ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย “ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ”

มัตสยาตกใจเขาแทบทรุด ที่จู่ ๆ ท่านประธานสุดหล่อผู้ไม่สนใจผู้หญิงก็มาขอเลขาแม่หม้ายลูกติดอย่างเธอแต่งงาน

ผมชื่อเฉินเฉิง เป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว การขาดคนรักข้างกายมาเป็นเวลานาน ทำให้ความกระสันของร่างกายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน

ผมมองหน้าพี่นิก พ่อเลี้ยงเดี่ยวที่หัวหมุนกับการเลี้ยงลูกคนเดียวด้วยความเห็นใจ “ได้ครับ ตรงนี้พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเลย เดี๋ยวผมจะ ‘ขอบคุณ’ เขาเป็นอย่างดีครับ”

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เจ้าคือแม่ของเสี่ยวหยาและอาอวิ๋น ข้าก็เป็นพ่อของพวกเขา เราสองคนมาแต่งงานกันเถอะ" คำขอแต่งงานนี้ไม่ได้ใช้ถ้อยคำหวาน แต่ใช้ความจริงมาพูด เขาและนางต่างเป็นบิดามารดาของเด็กทั้งสอง หากแต่งงานกันก็คือการสร้างครอบครัวให้สมบูรณ์

“อย่าพูดเหลวไหลสิป๋อเกอ” “ฮ่าๆ ๆ ข้าพูดความจริงทั้งนั้น และตัวเจ้าก็ต้องเอาแต่ดูแลเด็กน้อย คงปล่อยให้สามีนอนเปล่าเปลี่ยวไปอีกนาน”

อย่างเช่นเมื่อวันก่อนที่ไปประชุมผู้ปกครอง ฉันเห็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวหลายคนสนใจเขื่อน ทั้งที่เราสองคนแนะนำตัวว่าเป็นพ่อแม่ของนินิว แต่คุณแม่เหลานั้นก็แสดงท่าทางสนใจเขื่อนอยู่อีก “พ่อจ๋าอยู่คนเดียวเหรอคะ” “ใช่ครับอยู่คนเดียวเหงามาก” ฉันลอบเบะปากเมื่อเห็นว่าเขื่อนแอบมองม าทางฉันในจังหวะที่บอกว่าเหงามาก

เลี้ยวหัวต่อ หนูก็ไม่ได้รู้ผิด รู้ถูกไปซะทุกเรื่องนะ หนูก็ขาดความอบอุ่นเป็นเวลาสองปีสำหรับแม่อาจจะแป๊บ ๆ แต่สำหรับหนูมันยาวนานมาก หนูต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ตื่นเช้าไปโรงเรียน ตอนเย็นเลิกเรียนก็กลับบ้าน วันหยุดก็อยู่แต่บ้าน แถมพี่เลี้ยงที่แม่จ้างอะ เธอไม่ได้ดีกับ หนูอย่างที่ทุกคนเห็นเลย เธอใจร้ายมาก ๆ เธอไม่สนใจหนูด้วยซ้ำ ” “ แล้วทำไมแกไม่พูดบอกฉันล่ะ ตอนที่ฉันโทรหา ”