พ่อเลี้ยงเดี่ยว Novels & Stories

“ใช่สิคะ ไม่ทำงานจะเอาเงินที่ไหนเลี้ยงลูก ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวนะคะ” “แม่เลี้ยงเดี่ยว!..เธอเป็นเมื่อไรกัน ในเมื่อพ่อพันธุ์มันนั่งเป็นหมาอยู่ตรงนี้!” “มั่นใจใช่ไหมว่าลูกคุณ” “ดาว อย่าพูดเหลวไหล”

งก็เช่นกัน เธอเองก็รู้สึกเทิดทูนพ่อเลี้ยงคนใหม่อยู่ไม่น้อยแม้ว่าจะไม่เคยได้พบเจอ แต่อย่างน้อยก็ได้รู้ชื่อว่าพ่อเลี้ยงคนนั้นชื่อ พ่อเลี้ยงชินกรณ์ พ่อเลี้ยงที่จะมาดูแลหมู่บ้านเล็กๆบนดอยต่อจากพ่อเลี้ยงคนเก่า "น้าเวียงพิงค์" เสียงแหลมของเด็กน้อยดังขึ้นทำให้เจ้าของใบหน้าเล็ กได้สติหันไปมองยังหลานสาววัยสามขวบกว่าของตัวเอง

หวังเจิ้นพูดน้ำเสียงหงุดหงิด นึกถึงภาพผู้ชายที่มารับมาส่งเว่ยหวั่นในช่วงนี้ ผู้ชายที่ยอมให้ภรรยาของตัวเองออกมาทำงานตอนกลางคืนหาเงินรักษาลูก ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย “ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ”

ญารินดาแย้ง เธอรู้ดีว่าการเลี้ยงลูกคนเดียวท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่ปกติแบบนี้มันยากลำบากมากแค่ไหน “ตัวพี่เชนไม่เท่าไหร่หรอกแก แต่แฟนใหม่เขาน่ะสิ พี่เชนมาเยี่ยมลูกครั้งเดียวโทรมาต่อว่าฉันว่าอยากได้ผัวคืนเอาลูกมาอ้างโน่นนี่นั่นบลา ๆๆๆ ฉันทนไม่ได้เลยด่าไปทั้งผัวทั้งเมีย งี่ เง่ามากก็ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันดีที่สุด” คิดแล้วมัตสยาก็ได้แต่ส่ายหน้า ถ้าให้อดีตสามีมาร่วมรับผิดชอบลูกแล้วต้องมาประสาทเสียเพราะแฟนใหม่ของอีกฝ่าย สู้เธอเลี้ยงคนเดียวไม่ดีกว่าหรือ

ผมชื่อเฉินเฉิง เป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว การขาดคนรักข้างกายมาเป็นเวลานาน ทำให้ความกระสันของร่างกายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน

ผมมองหน้าพี่นิก พ่อเลี้ยงเดี่ยวที่หัวหมุนกับการเลี้ยงลูกคนเดียวด้วยความเห็นใจ “ได้ครับ ตรงนี้พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเลย เดี๋ยวผมจะ ‘ขอบคุณ’ เขาเป็นอย่างดีครับ”

คำประกาศนั้นทำให้มิ่งฟ้าตกใจยิ่งกว่าเดิม นี่ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ฉาบฉวย แต่เป็นสถานะที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง “พ่อเลี้ยง!! นี่มันอะไรกันคะ หนูงงไปหมดแล้ว พ่อเลี้ยงสามารถมีผู้หญิงได้อีกตั้งมากมาย โดยไม่ต้องผูกมัดตัวเอง แต่ทำไม?”

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เจ้าคือแม่ของเสี่ยวหยาและอาอวิ๋น ข้าก็เป็นพ่อของพวกเขา เราสองคนมาแต่งงานกันเถอะ" คำขอแต่งงานนี้ไม่ได้ใช้ถ้อยคำหวาน แต่ใช้ความจริงมาพูด เขาและนางต่างเป็นบิดามารดาของเด็กทั้งสอง หากแต่งงานกันก็คือการสร้างครอบครัวให้สมบูรณ์

เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว ย่อมไม่มีทางเหมือนกับเด็กที่มาจากครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมอยู่แล้ว อีกอย่าง ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเผยก็คงไม่ยอมให้หลินซีอินพาเด็กไปเลี้ยงดูเองง่าย ๆ แน่

เลี้ยวหัวต่อ หนูก็ไม่ได้รู้ผิด รู้ถูกไปซะทุกเรื่องนะ หนูก็ขาดความอบอุ่นเป็นเวลาสองปีสำหรับแม่อาจจะแป๊บ ๆ แต่สำหรับหนูมันยาวนานมาก หนูต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ตื่นเช้าไปโรงเรียน ตอนเย็นเลิกเรียนก็กลับบ้าน วันหยุดก็อยู่แต่บ้าน แถมพี่เลี้ยงที่แม่จ้างอะ เธอไม่ได้ดีกับ หนูอย่างที่ทุกคนเห็นเลย เธอใจร้ายมาก ๆ เธอไม่สนใจหนูด้วยซ้ำ ” “ แล้วทำไมแกไม่พูดบอกฉันล่ะ ตอนที่ฉันโทรหา ”