พ่อเลี้ยงเดี่ยว Romane & Geschichten

เลี้ยงไม่ได้ กลัวลูกที่ขาดฟีโรโมนพ่อหล่อเลี้ยงจะพิการแล้วพอผมแก่หรือตายไปใครจะดูแลลูกต่อ กลัวลูกป่วยไม่แข็งแรง ไหนจะค่ากินอยู่ค่าเล่าเรียน แม่เลี้ยงเดี่ยวมันลำบาก ทำไมผมรู้ก็ผมกำพร้าน่ะสิ ไร้พ่อแม่มาคอยอุปถัมน์คำชู ได้ทุน หาเงินเรียนเองใช้เองตลอดถึงได้รู้คุณค่าของ เงินและอยากเก็บเงินไว้มาก ๆ การมีลูกสร้างครอบครัวก็ใช้เงิน ไม่มีอะไรรับประกันว่าเราจะรวยหรือหาสามีรวยได้ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนเท่านั้น

ครั้นจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เธอยอมรับว่าตนไม่มีความสามารถพอ ลำพังเงินเดือนของตนเองใช้เดือนชนเดือนก็ยังแทบชักหน้าไม่ถึงหลัง ไหนจะค่าบัตรเครดิต และผ่อนสินเชื่ออีกมากมาย หากเธอต้องเลี้ยงลูกคนเดียวมีหวังคงได้อดตายกันทั้งแม่ทั้งลูก เพราะฉะนั้น ต่อตระการจึงเป็นคำตอบที่ดีที่สุ

“จะมีแม่ดี ๆ ที่ไหนจะทิ้งให้ลูกไม่มีแม่และอยู่กับพ่อตามลำพังล่ะ ถูกไหม?” “และตาวีก็คงไม่ชอบใจเท่าไร ที่เขาต้องกลายเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวแน่ ๆ

ฉันเองเคยเป็นคนโหยหาความรักและอยากมีครอบครัวเพราะฉันขาดมาตลอด บอกแล้วว่าไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่เจ็บปวดและมีรอยร้าว มีแผลเป็นจากการกระทำของพ่อ พ่อเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ไม่ดีเลยนะ พ่อให้เงินพวกเรา และคิดว่าพวกเราจะพอแต่มันไม่ใช่ มันน่าตลกดีที่เตอิจฉาความร่ำรวยของฉัน โ ดยที่เขาไม่รู้อะไรเลย และในขณะเดียวกันฉันก็อิจฉาครอบครัวที่อบอุ่นของเตเหมือนกัน

“การโตมาแบบพ่อเลี้ยงเดี่ยวแม่เลี้ยงเดี่ยว มันไม่ได้ดีเลยเว้ย ฉันที่เจอแบบนั้น ไม่ได้รู้สึกพอใจเลย คนอื่นอาจจะรู้สึกว่าโอเคไม่ขาด แต่ฉัน... ฉันขาด ฉันขาดแม่ ฉันขาดพ่อที่ไม่เลี้ยงดู ไม่ดูแลเอาใจใส่ ย่าที่เลี้ยงก็ไม่ได้รักฉัน สิ่งเดียวที่ฉันมีก็คือรวินท์ฝาแฝดของฉัน เราต่า งเติมเต็มความรู้สึกที่ขาดให้กันและกัน ถ้าไม่มีรวินท์ ฉันคงอยู่มาไม่ถึงทุกวันนี้” “แกอย่าตัดพ้อขนาดนั้นสิบัว แกยังมีฉัน มีไอยา เราเป็นครอบครัวกันได้นะ” เอลลี่ยื่นมือมากุมมือฉัน “อยากเอาออกเหรอ” ไอยาถามเสียงเรียบ ใบหน้าเธอเรียบนิ่ง

เพื่อนของฉันไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร แม่มันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ขายหวยขายเลี้ยงลูกสองคน แม่มันเลี้ยงมันกับพี่เติบโตขึ้นมาได้ คนที่เลี้ยงลูกได้โดยไม่ทอดทิ้งลูก เป็นเสาหลักให้ครอบครัวได้ ผู้หญิงที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวโคตรเก่งและแกร่งเลย ฉันจอดรถแล้วหยิบโทรศัพท์ กับกระเป๋าออกมาจากรถ เดินตรงเข้าไปบ้านของชบา พี่ชายของมันนั่งอยู่หน้าบ้านพูดคุยสังสรรค์กับเพื่อน "อ้าวนิดามาหาชบาเหรอ?"

เฟยเถา “ ชื่อไพเราะเชียวหนา “ ทันใดนั้นชาวบ้ายบางกลุ่มอยากเข้ามาดูทารกทั้งห้าเลยขอร้องเฟยเถาอยู่หน้าประตู เฟยเถามองหน้าซูซ่าน ซูซ่านก็พยักหน้าตอบ นางจึงเดินไปเปิดประตูให้ชาวบ้านเข้ามา แต่ห้ามเข้าใกล้มากเพราะเด็กทั้งห้าไม่คุ้นชิน ชาวบ้าน “ อาซูซ่าน เจ้าคลอดลูกตั้งแฝดห้า นี่ถือว่าเป็นลางดี “ ทุกคนต่างมาร่วมยินดีแต่มีหนึ่งในเสียงนั้นพูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ลูกไม่มีพ่อ ไม่รู้ว่าพ่อเป็นใคร “

อึ้งไปหลายวิเลยล่ะ “เซอร์ไพรซ์สุดๆเลย ผู้ชายคนนั้นที่ซื้อภาพสุดท้ายของพ่อไปน่ะเหรอ เพิ่งเจอกันไม่นานเอง มันเร็วไปรึเปล่าแม่” สายตาของแม่เปล่งประกายสุดๆ “ไม่เร็วไปหรอก ช้าไปด้วยซ้ำ เขาดีมาก ต่อไปเขาคือพ่อเลี้ยงของแก ..แกรีบเก็บกระเป๋าเลย พรุ่งนี้เราจะย้ายไปอยู ่บ้านเขา”

เพราะฝีมือการทําอาหารของเขายอดเยี่ยมมาก ฉันไม่อยากจะพึ่งพาใครหรอก” "ฉันแค่กังวลว่าเธอจะเจ็บปวดใจ" แคทเธอรีนถอนหายใจ “อันที่จริงการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันจะส่งผลต่อการแต่งงานครั้งต่อไปของเธอ เมื่อเธอให้กำเนิดเด็ก... เธอจำเป็นต้องรับผิดชอบต่อเด็กที่เกิดม า”

“วันเกิดปีนี้ของฉันก็คงจะต้อง...อยู่คนเดียวเหมือนเดิม เหมือนปีที่แล้วนั่นแหละ” เธอจำได้ไม่ลืมเลยล่ะ วันเกิดของเธอเมื่อปีที่แล้ว เธอได้ของขวัญชิ้นใหญ่เป็นพ่อเลี้ยงตัวใหญ่กล้ามโต ผู้ชายที่แม่หิ้วเข้าบ้านมาอย่างภาคภูมิใจและหลงใหลคลั่งไคล้จนโงหัวไม่ขึ้น หลังจากเลิ กรากับพ่อของเธอได้สามเดือนกว่าๆเท่านั้น แม่ผู้มูฟออนไวราวแสง