มนุษย์อสูร Novels & Stories

นเต้างามทั้งสองข้างพร้อมๆ กัน พริมพิการาวกับถูกต้องอยู่ในมนต์สะกด ไร้เรี่ยวแรงจะยกแขนมาผลักไสใบหน้าเขาออกจากทรวง ทั้งความซ่านเสียวผลักให้แอ่นกายยกขึ้นตามแรงดูดดึงจากลิ้นร้อน ปล่อยให้ภาวัตดื่มกินหน้าอกเธอได้ถนัดมากยิ่งขึ้น จนไม่ทันรู้ตัวว่า ตอนนี้ ชายหนุ่มได้จัดการถ อดตะขอบราเซียร์ของเธอออกไปแล้ว ทำให้ตอนนี้ท่อนบนของเขาและเธอต่างเปลือยเปล่า และเบียดเสียดกันเร่าร้อนตามแรงไฟปรารถนา

ี่ดีนัก มนุษย์นั้นช่างต่ำตมโหดร้ายเลวทรามไร้เมตตา จนสัตว์อสูรเช่นพวกข้ามิอาจอยู่รวมกับเหล่ามนุษย์ได้ เหล่ามนุษย์เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับพวกข้า แต่ทว่าเจ้ากับซูซู่เป็นข้อยกเว้นสำหรับพวกข้า เพราะเจ้ากับซูซู่แตกต่างจากมนุษย์เหล่านั้น พวกเจ้าเป็นคนดีมีจิตใจเมตตาต่อทุกคน แม้นแต่สัตว์อสูรเช่นพวกข้าพวกเจ้าก็มิทอดทิ้ง "

ฉัน” คนตัวโตชะงักกึกเมื่อเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นอย่างดุดัน ชายร่างใหญ่หันไปด้วยความฉุนเฉียวจึงพบว่ามีใครอีกคนที่ความสูงและความกำยำไล่เลี่ยกันทำให้เขาหยุดก่อนหันกลับไปยังหญิงสาวที่นั่งหมดแรงหลังพิงผนังตึก มีนาอยากจะพูดแต่เสียงของเธอเหมือนเหือดหายไปในวินาทีที่ร่า งสูงใหญ่ของใครอีกคนในชุดสูทก้าวเข้ามา มีนาได้ยินเสียงของคนตัวโตที่พยายามลวนลามเธอดังขึ้น

หนูอัญหน้าแดงหนักขึ้นเมื่อชอว์โน้มหน้าจุมพิตทักทายเกสรกลางกลีบสาว และใช้ปลายลิ้นลากไล้กวาดต้อนความหวานดูดดื่มกินอย่างหลงใหล หนูอัญปรือตามองภาพตรงหน้า ชอว์ช่างหล่อเหลาปานปีศาจที่ดูมีมนตราสร้างภาพลวงตาให้กับคนที่จับจ้องเขามองเห็นแต่สิ่งที่คนมองอยากเห็น ‘อสูร’ อื้

แดเนียลซุกใบหน้าเข้าสูดดมร่องอกอวบอิ่มอย่างกระหายในขณะที่มือร้ายพยายามปลดตะขอไล้สัมผัสแผ่นหลังก่อนที่ค่อย ๆ ดึงบราเซียออก เขาเชยชมเต้าอวบตรงหน้าอย่างพึงพอใจ “อ๊ะส์ แดน” แดเนียลกระโจนเข้าไปชิมภูเขาลูกใหญ่ดูดดื่มมันอย่างกระหาย จมูกสูดรับกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ

สัตว์อสูรทำให้เขตแดนของเผ่าบาดาลพัง เกิดพายุฝนตกหนักผิดฤดูกาลและน้ำท่วมหนักในดินแดนมนุษย์ “เดิมทีอสูรตนนั้นมีหน้าที่ดูแลน่านน้ำฝั่งทะเลตะวันออก แต่จิตมารเข้าแทรกขณะบำเพ็ญตนจึงถูกบิดาข้าคุมขังไว้ เวลาผ่านมานานพลังอสูรร้ายกาจมากขึ้นจนทลายพลังบิดาของข้าหนีออกม าได้ และก่อกวนเผ่าบาดาล ข้ายังจับตัวไม่ได้ จนเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นในแดนมนุษย์จึงต้องขอกำลังช่วยเหลือจากสวรรค์ ปล่อยเวลาล่วงเลยนานไปเหล่ามนุษย์จะยิ่งลำบาก” จือเยว่พยักหน้าเห็นด้วย

มีนชญารู้สึกไม่คุ้นหน้าคนตรงหน้าสักเท่าไรแต่ก็ต้องเอ่ยขอบคุณที่อุตส่าห์มาช่วย “หืมม..นี่ฉันสวยจนแกจำสาวแซ่บของห้องไม่ได้เลยเหรอ” “เฮ้ยย....นภดล...นภดลจริงๆ” เมื่อกอหญ้าได้ยินคนตรงหน้าพูดว่าเธอนั้นเป็นใครฉายานี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากนภดลเพื่อนของพวกเธอในตอนม.ปลายที่ กายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิงนั่นเอง

์ขา...แต่บอกแล้วไงว่าฉันมีแผน ผู้ชายน่ะ ชาญฉลาดค่ะ เหมือนราชสีห์ผู้งามสง่า เต็มไปด้วยพลังอำนาจ แต่เมื่อไหร่ที่มีขาอ่อนขาวๆ ของฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยละก็...ราชสีห์ก็ราชสีห์เถอะ รับรองว่ากลายเป็นแมวเชื่องๆ ให้ฉันเชือดแน่!” ไม่ว่าเปล่าๆ แต่กรีดนิ้วผ่านต้นขาขาวเนียนของตัวเ อง

้หันมาสนใจนาง จนกระทั่งรองแม่ทัพนามว่าหวูอิงร้องหาหญิงสาวมารับใช้ คนผู้นี้นิสัยโมโหร้ายหยาบช้า สันดานสกปรกแก้ไม่หายเพราะเดิมเคยทำแต่เรื่องชั่วช้ามาก่อน ดังนั้นจึงปฏิบัติตัวต่อผู้อื่นอย่างโหดร้าย ใครขัดใจหรือทำงานไม่ได้เรื่องก็จะถูกฟาดด้วยตะบองเด็ดชีพในครั้งเดียว รวมทั้งมักจะกินเนื้อคนสดๆ เพื่อสร้างความยำเกรง

ตว์ที่รู้จัก สิ่งที่ทำให้เธอสะดุดใจคือ ระบบไม่เคยขึ้นคำว่า ‘มนุษย์’ เลยสักครั้ง ทุกคนมีเผ่ากำกับ ทั้งหมดเป็นสัตว์ที่อยู่ในร่างคน บางคนมีหู บางคนมีหาง บางคนมีเกล็ดเล็กfๆ ตามลำคอ หรือมีกรงเล็บโผล่พ้นปลายนิ้ว เธอจึงเริ่มเข้าใจว่าโลกอสูรตามที่ระบบแนะนำนี้ไม่ใช่โล กที่มนุษย์อยู่ร่วมกับสัตว์ แต่เป็นโลกของสัตว์ที่มีร่างกายเป็นมนุษย์ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่โลกอสูรแห่งนี้มีมนุษย์อาศัยอยู่ไหม