มนุษย์อสูร Novels & Stories

นเต้างามทั้งสองข้างพร้อมๆ กัน พริมพิการาวกับถูกต้องอยู่ในมนต์สะกด ไร้เรี่ยวแรงจะยกแขนมาผลักไสใบหน้าเขาออกจากทรวง ทั้งความซ่านเสียวผลักให้แอ่นกายยกขึ้นตามแรงดูดดึงจากลิ้นร้อน ปล่อยให้ภาวัตดื่มกินหน้าอกเธอได้ถนัดมากยิ่งขึ้น จนไม่ทันรู้ตัวว่า ตอนนี้ ชายหนุ่มได้จัดการถ อดตะขอบราเซียร์ของเธอออกไปแล้ว ทำให้ตอนนี้ท่อนบนของเขาและเธอต่างเปลือยเปล่า และเบียดเสียดกันเร่าร้อนตามแรงไฟปรารถนา

ี่ดีนัก มนุษย์นั้นช่างต่ำตมโหดร้ายเลวทรามไร้เมตตา จนสัตว์อสูรเช่นพวกข้ามิอาจอยู่รวมกับเหล่ามนุษย์ได้ เหล่ามนุษย์เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับพวกข้า แต่ทว่าเจ้ากับซูซู่เป็นข้อยกเว้นสำหรับพวกข้า เพราะเจ้ากับซูซู่แตกต่างจากมนุษย์เหล่านั้น พวกเจ้าเป็นคนดีมีจิตใจเมตตาต่อทุกคน แม้นแต่สัตว์อสูรเช่นพวกข้าพวกเจ้าก็มิทอดทิ้ง "

ฉัน” คนตัวโตชะงักกึกเมื่อเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นอย่างดุดัน ชายร่างใหญ่หันไปด้วยความฉุนเฉียวจึงพบว่ามีใครอีกคนที่ความสูงและความกำยำไล่เลี่ยกันทำให้เขาหยุดก่อนหันกลับไปยังหญิงสาวที่นั่งหมดแรงหลังพิงผนังตึก มีนาอยากจะพูดแต่เสียงของเธอเหมือนเหือดหายไปในวินาทีที่ร่า งสูงใหญ่ของใครอีกคนในชุดสูทก้าวเข้ามา มีนาได้ยินเสียงของคนตัวโตที่พยายามลวนลามเธอดังขึ้น

หนูอัญหน้าแดงหนักขึ้นเมื่อชอว์โน้มหน้าจุมพิตทักทายเกสรกลางกลีบสาว และใช้ปลายลิ้นลากไล้กวาดต้อนความหวานดูดดื่มกินอย่างหลงใหล หนูอัญปรือตามองภาพตรงหน้า ชอว์ช่างหล่อเหลาปานปีศาจที่ดูมีมนตราสร้างภาพลวงตาให้กับคนที่จับจ้องเขามองเห็นแต่สิ่งที่คนมองอยากเห็น ‘อสูร’ อื้

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือท้องฟ้าสีชาดที่ถูกปกคลุมด้วยไออัปมงคล อสูรโลหิตขนาดยักษ์ที่มีดวงตานับร้อยพวยพุ่งขึ้นจากใจกลางเมืองที่พังพินาศ มันส่งเสียงกรีดร้องที่สั่นประสาท พลางกวาดล้างทุกสรรพชีวิตจนเลือดไหลนองเป็นแม่น้ำที่ไม่มีวันแห้งเหือด ท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง อวี้ เหวินเห็นบุรุษในชุดคลุมสีหมอก ผู้ก่อตั้งหุบเขาหมอกโลหิต ยืนหยัดสู้อยู่อย่างเดียวดาย เขาวาดแขนควบคุมกระแสโลหิตที่ลอยล่องในอากาศให้กลายเป็นคมดาบนับหมื่นพุ่งเข้าใส่ปีศาจร้าย ทว่าพลังของเขากลับดูเล็กน้อยนักเมื่อเทียบกับความบ้าคลั่งของอสูรตนนั้น

สัตว์อสูรทำให้เขตแดนของเผ่าบาดาลพัง เกิดพายุฝนตกหนักผิดฤดูกาลและน้ำท่วมหนักในดินแดนมนุษย์ “เดิมทีอสูรตนนั้นมีหน้าที่ดูแลน่านน้ำฝั่งทะเลตะวันออก แต่จิตมารเข้าแทรกขณะบำเพ็ญตนจึงถูกบิดาข้าคุมขังไว้ เวลาผ่านมานานพลังอสูรร้ายกาจมากขึ้นจนทลายพลังบิดาของข้าหนีออกม าได้ และก่อกวนเผ่าบาดาล ข้ายังจับตัวไม่ได้ จนเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นในแดนมนุษย์จึงต้องขอกำลังช่วยเหลือจากสวรรค์ ปล่อยเวลาล่วงเลยนานไปเหล่ามนุษย์จะยิ่งลำบาก” จือเยว่พยักหน้าเห็นด้วย

้หันมาสนใจนาง จนกระทั่งรองแม่ทัพนามว่าหวูอิงร้องหาหญิงสาวมารับใช้ คนผู้นี้นิสัยโมโหร้ายหยาบช้า สันดานสกปรกแก้ไม่หายเพราะเดิมเคยทำแต่เรื่องชั่วช้ามาก่อน ดังนั้นจึงปฏิบัติตัวต่อผู้อื่นอย่างโหดร้าย ใครขัดใจหรือทำงานไม่ได้เรื่องก็จะถูกฟาดด้วยตะบองเด็ดชีพในครั้งเดียว รวมทั้งมักจะกินเนื้อคนสดๆ เพื่อสร้างความยำเกรง

สิ่งที่ทำให้เธอสะดุดใจคือ ตลอดทางที่ผ่านมานี้ ระบบไม่เคยขึ้นคำว่า ‘มนุษย์’ เลยสักครั้ง ทุกคนมีเผ่ากำกับ แต่ทั้งหมดก็เป็นสัตว์ที่อยู่ในร่างคน บางคนมีหู บางคนมีหาง บางคนมีเกล็ดเล็ก ๆ ตามลำคอ หรือมีกรงเล็บโผล่พ้นปลายนิ้ว เธอจึงเริ่มเข้าใจว่าโลกอสูรตามที่ระบบแนะนำ นี้ ไม่ใช่โลกที่มนุษย์อยู่ร่วมกับสัตว์ แต่เป็นโลกของสัตว์ที่มีร่างกายเป็นมนุษย์ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่โลกอสูรแห่งนี้มีมนุษย์อาศัยอยู่ไหม

น้ำทิพย์เอ่ยขึ้นอย่างตกใจ “ไม่... ไม่จริง” ดาวิกาตัวเซจนแทบล้มทั้งยืน เมื่อเห็นว่าข้ามภพพาผู้หญิงคนหนึ่งมาคลอด ถ้าไม่ได้เป็นภรรยาแล้วจะเป็นใคร ถ้าเป็นญาติหล่อนก็ต้องให้สามีพามาคลอดสิ

“หือ... พิลึกคนสิจ๊ะ ไม่กลัวผีแต่กลัวคน” “ไม่พิลึกหรอกมะลิ พี่พูดจริง ผีน่ะ ก็แค่หลอกให้เรากลัว แต่ทำอะไรเราไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่แลบลิ้นปลิ้นตาที่เราไปรุกล้ำอาณาเขตของเขา เพราะเขาก็ไม่อยากสร้างเวรสร้างกรรมกับเราหรอก แต่คนสิ มันทำร้ายเราได้ และยิ่งเป็นคนมีวิชาที่ม ันใช้มนตร์บังคับผีได้ นั่นยิ่งน่ากลัวกว่าเยอะ เพราะผีจะไม่ทำก็ไม่ได้ จำต้องทำเพราะกลัว”