มนุษย์อสูร Novels & Stories

น้ำทิพย์เอ่ยขึ้นอย่างตกใจ “ไม่... ไม่จริง” ดาวิกาตัวเซจนแทบล้มทั้งยืน เมื่อเห็นว่าข้ามภพพาผู้หญิงคนหนึ่งมาคลอด ถ้าไม่ได้เป็นภรรยาแล้วจะเป็นใคร ถ้าเป็นญาติหล่อนก็ต้องให้สามีพามาคลอดสิ

“หือ... พิลึกคนสิจ๊ะ ไม่กลัวผีแต่กลัวคน” “ไม่พิลึกหรอกมะลิ พี่พูดจริง ผีน่ะ ก็แค่หลอกให้เรากลัว แต่ทำอะไรเราไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่แลบลิ้นปลิ้นตาที่เราไปรุกล้ำอาณาเขตของเขา เพราะเขาก็ไม่อยากสร้างเวรสร้างกรรมกับเราหรอก แต่คนสิ มันทำร้ายเราได้ และยิ่งเป็นคนมีวิชาที่ม ันใช้มนตร์บังคับผีได้ นั่นยิ่งน่ากลัวกว่าเยอะ เพราะผีจะไม่ทำก็ไม่ได้ จำต้องทำเพราะกลัว”

วิ้วๆๆ เสียงลมพัดแรงกระทบผิวกายกำยำของชายที่ใส่เพียงกางเกงสแล็คตัวเดียวติดตัว ท่อนบนเปลือยเปล่า นี่ก็หนึ่งพันสามร้อยปีแล้ว ที่เขาอยู่บนโลกใบนี้ เขาเป็นยักษ์ที่จำแลงกายเป็นมนุษย์ ทำตัวกลมกลืนกับมนุษย์ จนเวลาผ่านมานานหนึ่งพันสามร้อยปี เขาก็ยังโดดเดี่ยว ดวงตาสีแด งเพลิงจ้องมองไปในความมืด ตอนนี้เขาอยู่บนยอดเขาในป่าลึกทางเหนือของประเทศไทย นามของเขาคือ “นาสูร” มนุษย์อ่อนแอมักขำชื่อเขา บอกว่าชื่อเหมือนยักษ์ในละครพื้นบ้าน เขาได้แต่ขำในลำคอ ก็เขาคือยักษ์จริงๆ แต่ไม่ใช่ยักษ์ไร้สกุลแบบในละครพื้นบ้านของไทย

เขาตอบนางสมิงออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่เหมือนยังไง ในเมื่อเราคือสิ่งเลวร้าย นางมนุษย์นั่นก็ด่านายว่าสิ่งเลวร้ายไม่ใช่เหรอ?" "ฉันเป็นยักษ์อยู่ในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา มันต่างจากเธอที่เป็นภูตผี เป็นวิญญาณชั่วร้ายที่เกิดจากคุณไสยมนต์ดำ มนต์อัปรีย์" กันต์ผลักตัวของน างสมิงออกไป เขาจ้องมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาสมเพช

มันไม่ใช่ดวงตาของสัตว์เดรัจฉาน แต่มันคือดวงตาที่ส่องประกายแสงดาวระยิบระยับ และสิ่งที่ตามมาคือรูปร่างที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจินตนาการ มันมีลำตัวยาวเหยียดเหมือนแมลงปอผสมกับตะขาบ ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดอัญมณีและกระดูกแข็ง ส่วนหัวของมันเป็น “กะโหลกมนุษย์” ขนาดมหึมาที่มีดวงตาเด ียวตรงกลางหน้าผาก และมีกรามขนาดใหญ่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมงอกออกมาเหมือนคีมหนีบ ปีกบางใสสีรุ้งเหมือนปีกแมลงภู่กางออกกว้าง แผ่รัศมีพลังงานแรงโน้มถ่วงสีม่วงเข้มออกมา “อสูรดารา อนธการ”

ดังนั้นด้วยเหตุนี้ อสูรกลืนแมลงจึงเต็มไปด้วยจิตอริต่อนักควบคุมสัตว์ แต่จากการพูดคุยกันของเจ้าพวกแมลงในมิติแปลกประหลาดนี้ อสูรกลืนแมลงก็เหมือนสัมผัสได้ถึงมนุษย์ที่แตกต่างออกไปคนหนึ่ง

ระหว่างที่ฉันกำลังเดินอยู่นั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับผู้ชายรูปหล่อ ( ออร่าความหล่อมาแต่ไกล ) นายคนนั้นกำลังยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่ พอฉันลองเพ่งสายตามองดูดี ๆ ลายสักตามแขนถึงลำคอแบบนี้ หรือว่า! อาชา ใช่แน่ ๆ เขาคือ เจ้าพ่ออสูร แต่ฉันจำเป็นต้องเดินผ่านทางที่เขายืนอยู่น ี่นา แค่เดินผ่านเฉย ๆ เองคงไม่รบกวนอะไรเขาขนาดนั้นหรอกมั้ง

งค์ที่สองในประวัติศาสตร์อสูรที่มีภรรยาเป็นมนุษย์ธรรมดา ซึ่งเผ่าพันธุ์นี้ด้อยค่าเผ่าพันธุ์มนุษย์เนื่องจากไร้พลังอภินิหาร ถ้าเป็นพระมเหสีพระองค์อื่นคงปล่อยไปตามเวรตามกรรม ให้อยู่ในความดูแลของแม่นมและให้จัดการชีวิตกันเอาเอง บุตรที่เป็นยักษ์น่ะน่ารังเกียจแม้เราจัก แปลงกายเทียบเท่าความงดงามตามคติของมนุษย์ได้ก็ตาม

เขาส่ายหัวอีกครั้ง “ไม่ใช่แบบนั้น อสูรแบ่งเป็นระดับสูงกับระดับต่ำ อสูรระดับต่ำ ทำได้แค่รอให้มนุษย์ซื้อไปเลี้ยง แต่อสูรระดับสูง สามารถใช้ชีวิตในสังคมมนุษย์ได้อย่างอิสระ มีสถานะเท่าเทียมกับมนุษย์หรือแม้แต่มีความมั่งคั่งมหาศาล"

เสียงคนธรรพ์ตนหนึ่งพูดขึ้นมา พวกเวรตะไลมานั้นเป็นอมนุษย์กลุ่มใหญ่ สมาชิกในแก๊งนั้น มีตัวเป็นคน หัวเป็นไก่ และเท้าเป็นไก่ มันคือ อสูรเยีย แต่หัวหน้าของมันนั้นเป็นตัวเป็นคน หัวเป็นอสูรแต่มีขาเหมือนกับไก่ ไม่มีปีกมันคือ อสูรนกเทศ มันมีชื่อ พศุตณ์ พวกมันร่วมกับ อสุรเยีย เพื่อรีดไถ่เงินจากพวกอมนุษย์ที่มาขายของที่นี่ เนื่องจากอมนุษย์ที่มาขายของที่นี่นั้นไม่ได้มีพลังอะไรมากมาย บางตนที่นี่เรียกมีพลังในระดับมนุษย์ธรรมดาด้วยซ้ำ อย่างครอบครัวที่คำแพงกำลังดูการแสดงอยู่ก็อยู่ในระดับนั้น