มนุษย์อสูร Novels & Stories

วิ้วๆๆ เสียงลมพัดแรงกระทบผิวกายกำยำของชายที่ใส่เพียงกางเกงสแล็คตัวเดียวติดตัว ท่อนบนเปลือยเปล่า นี่ก็หนึ่งพันสามร้อยปีแล้ว ที่เขาอยู่บนโลกใบนี้ เขาเป็นยักษ์ที่จำแลงกายเป็นมนุษย์ ทำตัวกลมกลืนกับมนุษย์ จนเวลาผ่านมานานหนึ่งพันสามร้อยปี เขาก็ยังโดดเดี่ยว ดวงตาสีแด งเพลิงจ้องมองไปในความมืด ตอนนี้เขาอยู่บนยอดเขาในป่าลึกทางเหนือของประเทศไทย นามของเขาคือ “นาสูร” มนุษย์อ่อนแอมักขำชื่อเขา บอกว่าชื่อเหมือนยักษ์ในละครพื้นบ้าน เขาได้แต่ขำในลำคอ ก็เขาคือยักษ์จริงๆ แต่ไม่ใช่ยักษ์ไร้สกุลแบบในละครพื้นบ้านของไทย

เขาตอบนางสมิงออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่เหมือนยังไง ในเมื่อเราคือสิ่งเลวร้าย นางมนุษย์นั่นก็ด่านายว่าสิ่งเลวร้ายไม่ใช่เหรอ?" "ฉันเป็นยักษ์อยู่ในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา มันต่างจากเธอที่เป็นภูตผี เป็นวิญญาณชั่วร้ายที่เกิดจากคุณไสยมนต์ดำ มนต์อัปรีย์" กันต์ผลักตัวของน างสมิงออกไป เขาจ้องมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาสมเพช

มันไม่ใช่ดวงตาของสัตว์เดรัจฉาน แต่มันคือดวงตาที่ส่องประกายแสงดาวระยิบระยับ และสิ่งที่ตามมาคือรูปร่างที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจินตนาการ มันมีลำตัวยาวเหยียดเหมือนแมลงปอผสมกับตะขาบ ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดอัญมณีและกระดูกแข็ง ส่วนหัวของมันเป็น “กะโหลกมนุษย์” ขนาดมหึมาที่มีดวงตาเด ียวตรงกลางหน้าผาก และมีกรามขนาดใหญ่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมงอกออกมาเหมือนคีมหนีบ ปีกบางใสสีรุ้งเหมือนปีกแมลงภู่กางออกกว้าง แผ่รัศมีพลังงานแรงโน้มถ่วงสีม่วงเข้มออกมา “อสูรดารา อนธการ”

ดังนั้นด้วยเหตุนี้ อสูรกลืนแมลงจึงเต็มไปด้วยจิตอริต่อนักควบคุมสัตว์ แต่จากการพูดคุยกันของเจ้าพวกแมลงในมิติแปลกประหลาดนี้ อสูรกลืนแมลงก็เหมือนสัมผัสได้ถึงมนุษย์ที่แตกต่างออกไปคนหนึ่ง

หยกพยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุดแต่ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใดนักอ่านทุกท่านสามารถติชมแนะนำกันได้เลยนะคะ หยกจะพยายามพัฒนาการเขียนของตัวเองให้ดียิ่งขึ้นค่ะ ^_^ เรื่อง “ เจ้าพ่ออสูร ” เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีนิสัยแข็งกระด้างไร้ความรู้สึกเขาใช้ชีวิตอยู่แต่ในโลกของควา มโหดร้ายจนมันหล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนไม่เคยคิดปราณีใคร

แม้นรู้ดีว่าสุดท้ายก็ต้องปล่อยพระมเหสีเจ้าจันทร์กลับไปยังเมืองเกิดที่ฉุดนางมา แต่ก็ร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เขากำแก้วสุราบ่มในมือแน่น เล็บหนาบีบจนแก้วแตกคามือ เลือดสดๆ ไหลออกมาจากปากแผล เป็นเลือดสีดำ แววตาสีชาดมองมันอย่างอดสู เลือดของอสูรกายนั้นมิใช่เลือดมนุษย์ที่นางต้องการ เขาม ันเป็นแค่ยักษ์ เป็นอสูรกายตลอดมา มิว่าจักเป็นอดีตชาติหรือปัจจุบัน นางจักรักมนุษย์ด้วยกัน ก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด

เขาส่ายหัวอีกครั้ง “ไม่ใช่แบบนั้น อสูรแบ่งเป็นระดับสูงกับระดับต่ำ อสูรระดับต่ำ ทำได้แค่รอให้มนุษย์ซื้อไปเลี้ยง แต่อสูรระดับสูง สามารถใช้ชีวิตในสังคมมนุษย์ได้อย่างอิสระ มีสถานะเท่าเทียมกับมนุษย์หรือแม้แต่มีความมั่งคั่งมหาศาล"

เสียงคนธรรพ์ตนหนึ่งพูดขึ้นมา พวกเวรตะไลมานั้นเป็นอมนุษย์กลุ่มใหญ่ สมาชิกในแก๊งนั้น มีตัวเป็นคน หัวเป็นไก่ และเท้าเป็นไก่ มันคือ อสูรเยีย แต่หัวหน้าของมันนั้นเป็นตัวเป็นคน หัวเป็นอสูรแต่มีขาเหมือนกับไก่ ไม่มีปีกมันคือ อสูรนกเทศ มันมีชื่อ พศุตณ์ พวกมันร่วมกับ อสุรเยีย เพื่อรีดไถ่เงินจากพวกอมนุษย์ที่มาขายของที่นี่ เนื่องจากอมนุษย์ที่มาขายของที่นี่นั้นไม่ได้มีพลังอะไรมากมาย บางตนที่นี่เรียกมีพลังในระดับมนุษย์ธรรมดาด้วยซ้ำ อย่างครอบครัวที่คำแพงกำลังดูการแสดงอยู่ก็อยู่ในระดับนั้น

หลังจากแต่งงานกับโม่จิ่งได้ครึ่งปี ฉันก็คลอดหมาป่าขาวลูกครึ่งอสูรให้เผ่าหมาป่าได้สำเร็จ และตั้งชื่อให้เขาว่าเทียนเจ๋อ ในฐานะลูกครึ่งอสูรคนแรกที่ถือกำเนิด เทียนเจ๋อจึงได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรคนต่อไปโดยชอบธรรม

ชูเท็นโดจิยกมือขึ้นเป็นการส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด ลายได้กลิ่นบางอย่าง เขารีบกลายร่างทันที อิบารากิโดจิ ตั้งท่าเตรียมพร้อม ยังไม่ทันไรก็มีกลุ่มอมนุษย์กลุ่มใหญ่ปรากฏตัวขึ้นพวกมัน มีร่างกายท่อนบนเป็นมนุษย์มีรูปร่างกำยำ หน้าตาดุดัน มีเขี้ยวและร่างท่อนล่างเป็นนกมีปีกท ี่เอว มีขาแบบนกมีกรงเล็บ “พวกอสูรปักษา” ศุภมิตรพูดขึ้นมา เมื่อเห็นเหล่าอสูรปักษา ชูเท็นโดจิรู้สึกอยากจะลองต่อสู้กับพวกมันดู เขาลืมไปแล้วศุกราจารสั่งอะไรเอาไว้