มนุษย์อสูร Novels & Stories

บอกเพียงแค่นั้นแล้วพยายามผลักคนตัวโตให้ออกไปจาก ตัวเอง "ไม่เชื่องั้นก็มาลองทบทวนดูอีกสักรอบดีไหม" แนะนำโหลดตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อนะคะ เรื่องสั้นสบาย ๆ อุบายรักอสุรา คุณกัณฑ์ธรณ์ กับ วาดตะวัน เรื่องสั้นน่ารัก น่ารัก ฝากด้วยนะคะ

คนถูกซุกก็ทนไม่ไหว ต้องผลักคนเมาลงไปนอนอยู่บนโซฟา แล้วตัวเขาก็คร่อมทับอยู่ด้านบน แต่แทนที่อีกคนจะอยู่นิ่ง ๆ กลับขยับตัวเบียดเสียดเข้าหาอยู่ตลอดเวลา เจนธรรมไม่ใช่พระอิฐพระปูนถูกยั่วยวนเสียขนาดนี้ มีหรือจะทนได้อีก “ไม่ไหวแล้วนะเมล ช่างแม่งเรื่องอื่นมันแล้ว” คนสติกระ เจิงบดขยี้ริมฝีปากที่เผยอรออย่างหนักหน่วง

สึกปวดหนึบที่แก่นกายจนยากจะทาน มือใหญ่แยกเรียวขาเล็กออกกว้างเปิดเปลือยร่างงามต่อสายตาตนอีกครั้งก่อนจะนำความแข็งแกร่งใหญ่โตของตนเสียดสีหยอกเย้าเบาๆ กับเนินเนื้อนุ่มช้าๆ “อา อ๊ะ ไม่.. อื้มมม..” ภาวนาพยายามหุบขาและกระถดกายหนีความร้อนผ่าวและร้อนระอุนั้นแต่ไม่สามารถทำ ได้แม้แต่ขยับตัว เธอรู้สึกเหมือนว่าร่างกายของตนไร้กระดูก และเรี่ยวแรงถูกอสูรร้ายสูบเอาไปทั้งตัวและวิญญาณกระนั้น...

องขี้เถ้าจากยันต์ที่เผาไหม้ น้ำในถ้วยชาเปลี่ยนเป็นสีแดงและค่อยๆ เข้มขึ้นจนเหมือนสีของโลหิต “นี่มันอะไรกัน” “ท่านอยู่ชายแดนน่าจะเคยได้ยิน” หญิงสาวมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย “สมุนไพรมากกว่าเจ็ดชนิดรวมกันเพื่อทำกำยานที่เรียกว่า กำยานจรุงจิต ผู้ได้กลิ่นจะเคลิ้มและเหมือนอยู่ในส ภาวะหลับใหลแต่ก็ยังได้สติเพียงแต่ไม่อาจขยับตัวได้”

อนันตญาตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความโกรธจัด ลืมคิดไปเสียสนิทว่าการกระทำที่โอหังแบบนี้มันอันตรายสำหรับตัวเองแค่ไหน ร่างสูงใหญ่กำยำย่างกรายเข้ามาใกล้ขึ้นอีก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนกลมกลึง แล้วกระชากเต็มแรงจนตัวเธอเซมาปะทะกับแผงอกกว้าง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนใบหน้า แววตาหว าดกลัวของเธอทำให้คนมองยิ่งนึกสะใจมากขึ้นอีก

มไปด้วยจิตสังหารฆ่าฟัน แม้น่าหวั่นเกรงเพียงใดคงมีเพียงหนิงอ้ายเท่านั้นที่ยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าของตนเอาไว้ได้ "เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ!!! กล้าสังหารลูกน้องของข้านายแห่งเผ่าพันธ์อสูรวานรพันตะนิลกาฬเช่นนั้นรึ?? " สิ้นเสียงดังกึกก้อง พวกเขาทั้งห้าคนต่างตกตะลึงยิ่ง สัตว์อสูรท ี่พูดได้ย่อมมีความเป็นมาไม่ธรรมดาสามัญ เพราะหากไม่เป็นสัตว์อสูรระดับสูงจนสามารถปลุกสติปัญญาได้ อีกฝ่ายอาจเป็นสัตว์อสูรที่มีความพิเศษของสายเลือดก็เป็นไปได้เช่นเดียวกัน

เสียงดาบกระทบกันดังเป็นระยะ บนพื้นไม่มีแห้งเหือดคาวเลือดสักวัน เมื่อค่ำวานนี้มีอสูรปักษามาเยือน บุรุษอีกหนึ่งกลุ่มไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นเทพหรือปีศาจ มีร่างกายเป็นม้า ศีรษะเป็นมนุษย์ ใช้อาวุธเป็นธนูแสง เข้าช่วงยามซื่อ[2]มีชายร่างสูงใหญ่เท่ากำแพง ถือค้อนอัสนีทุบลงบน พื้นหินจนแตกเป็นเสี่ยง เทพหลงเหนียนกระโดดขึ้นอากาศอย่างว่องไว โจมตีกลับด้วยการสะบัดดาบเพียงครั้ง ถอยไปยืนสมทบกับบ่าวชายของท่านทั้งสามตน

มอนสเตอร์เงาตัวที่ 7: อสูรโซ่ (The Chain Demon) ลักษณะ/ขนาด: ปีศาจรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีโซ่ขนาดใหญ่พันธนาการอยู่รอบตัว ความสามารถ: สามารถยืดโซ่ออกไปเพื่อโจมตีและพันธนาการเหยื่อ

ทันทีที่ประตูเปิดออก เงาสีดำข้นคลั่กก็พุ่งสวนออกมาดุจน้ำป่าไหลหลาก มันรวมตัวกันเป็นอสูรกายรูปร่างคล้ายตะขาบยักษ์ที่มีหัวเป็นมนุษย์หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ​"แฮ่... พลังของซาตาน... และทูตสวรรค์... ช่างหอมหวานนัก" อสูรกายส่งเสียงแหบพร่า

บนหุบเขาแห่งหนึ่งที่ไม่ทราบแน่ชัดว่าคือที่ไหน บนพื้นที่เหยียบย่างได้มีมนุษย์อยู่หกคน เท่ากับจำนวนสัตว์อสูรที่ต่อสู้ห้ำหั่นกันอยู่ตอนนี้ นางเห็นหน้าพวกเขาได้ไม่ชัดเจน ดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร หรือมีหน้าตาอย่างไร สัตว์อสูรในตำนานร้องคำราม ยามเมื่อถูกโจมตีเข้าเนื้อก็ร้องออกมาจ นสั่นสะเทือนไปทั้งหุบเขา มนุษย์ที่อยู่เบื้องล่างยกมืออุดหูด้วยไม่อาจทนไหว พวกมันไม่มีใครยอมใคร เจ้านายของพวกมันก็เช่นกัน พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือด สลับกันรุกรับไปมาจนกระทั่งเจ้านายของพวกมันพ่ายแพ้และเสียชีวิตลง