มนุษย์อสูร Novels & Stories

ข้ามองทางซ้ายที่มีเนินเขาเตี้ย ๆ บดบังสายตาอยู่ ในระยะเวลาสั้น ๆ ชั่วพริบตานั้นมีร่างเลื้อยยาวไต่จากขวาไปซ้ายอย่างว่องไว ร่างนั้นเต็มไปด้วยขามากมายราวกับตะขาบ ทว่ามันกลับเป็นแขนขาของมนุษย์แทน กระทั่งที่ส่วนหน้ายังมีหัวมากมายที่ซ้อนเรียงกันราวกับสร้อยลูกปัด. “ทารีรีถอ ยไป” ข้าสั่งลูกสาวที่ติดตามมาจากนั้นก็ตวัดมือไปด้านหน้า ใช้เวทมนตร์สร้างหอกหินพุ่งไปจัดการเจ้าอสูรแปลกตาตนนี้ทันที

ซัดไปถึงสามครั้งจึงทำให้ ซิงอีและมู๋จินเป่าตื่นจากพวังและรู้สึกตัว เมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ในน้ำก็ตะเกียดตะกายขึ้นจากน้ำด้วยเนื้อตัวที่เปียกปอน ทันใดนั้นก็มีบุรุษผู้หนึ่งใส่ชุดสีแดงยืนอยู่ขอบบึง "ฝีมือไม่เลวนิ เจ้าเป็นสัตว์อสูรระดับขั้นจิตตราแต่กลับร่วมเดินท างกับมนุษย์ผู้ต่ำต้อย ไม่มีแม้แต่วรยุทธ กับอีกผู้หนึ่งมีวรยุทธเพียงขั้นศิลาเจ้าไม่กลัวขายหน้าเลยหรอ"

นใจ “อาเขต” คือข้อความที่ถูกสลักไว้บนผิวเนียนละเอียด และปลายลิ้นอุ่นชื้นกำลังไล้ไปทั่วทุกตัวอักษรก่อนจะไล่ลงมาตามล่องกลางหลัง มือกว้างเกี่ยวอันเดอร์แวร์สีขาวของเธอออก และรีบจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นมือใหญ่จึงดึงสะโพกเพรียวขึ้นประสานร่างเข้าหาอย่างรวดเร็ ว “อ๊ะ!”

ชูครีมวางเครื่องเจาะคอนกรีตลงแล้ววิ่งไปยังจุดเกิดเหตุ ปุยฝ้ายดึงมนสิชาออกมาจากบริเวณนั้นพร้อมๆกับคนอื่น ฝูงอสูรกายติดปีกบินเขามาเหนือกำแพงเมือง แล้วฟาดกำแพงจนถล่มลงมาอีกระลอก พวกมันมีสองขาและสองแขนเหมือนมนุษย์ ลำตัวหนาและสูงใหญ่เกือบสองเมตร ผิวหนังสีด ำสนิท กล้ามเนื้อแน่นเป็นมัด ดวงตาสีแดงไร้แสงสะท้อน

ตามหนังสืออสูร จิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์ชอบดื่มเลือดมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามันมาจากบุคคลที่มีความสามารถอย่างน่าเหลือเชื่อและมีร่างกายที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี โดยไม่คำนึงถึง ตราบใดที่เจอรัลด์สามารถเอาเลือดมนุษย์มาได้และกลั่นมันให้เป็นเลือดบริสุทธิ์ สัตว์ร้ายน ั้นก็จะไม่สามารถทนต่อการล่อใจที่นะดื่มมันได้หรอก

【ค้นหาสำเร็จ】 【อลิซ อริสเตอร์】 ร่างกายของทั้งห้าพลันแข็งค้างในทันทีที่ได้ยินเสียงใสกังวานเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมา ชื่อที่พวกเขาไม่เคยลืมเลือนแม้เวลาจะผันผ่านไปกี่ร้อยปี 【เปิดใช้งานระบบเลี้ยงดูวายร้าย】 【ย้อนกลับสู่จุดเริ่มต้น】 สิ้นเสียงใสกังวาน โลกทั้งใบก็พลันสั่นสะเทือน กงล้อแห ่งเวลาเริ่มหมุนทวนเข็ม ภูผาที่ทลายลงเริ่มประกอบเข้าด้วยกัน มหาสมุทรเดือดพล่านหวนคืนสู่ความสงบ ผู้คนที่ร่วงหล่นค่อยๆ ฟื้นคืน ก่อนที่ทุกสรรพสิ่งจะถูกแสงสว่างกลืนกินจนขาวโพลน

บนหุบเขาแห่งหนึ่งที่ไม่ทราบแน่ชัดว่าคือที่ไหน บนพื้นที่เหยียบย่างได้มีมนุษย์อยู่หกคน เท่ากับจำนวนสัตว์อสูรที่ต่อสู้ห้ำหั่นกันอยู่ตอนนี้ นางเห็นหน้าพวกเขาได้ไม่ชัดเจน ดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร หรือมีหน้าตาอย่างไร สัตว์อสูรในตำนานร้องคำราม ยามเมื่อถูกโจมตีเข้าเนื้อก็ร้องออกมาจ นสั่นสะเทือนไปทั้งหุบเขา มนุษย์ที่อยู่เบื้องล่างยกมืออุดหูด้วยไม่อาจทนไหว พวกมันไม่มีใครยอมใคร เจ้านายของพวกมันก็เช่นกัน พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือด สลับกันรุกรับไปมาจนกระทั่งเจ้านายของพวกมันพ่ายแพ้และเสียชีวิตลง

เมื่ออสูรปรากฏตัว ทุกคนในห้องโถงต่างก็หายใจอย่างยากลำบาก หัวใจพวกเขาเต้นรัวกระหน่ำ ราชาอสูรเถาอู้นั้นเป็นสัตว์เทพจริง ๆ มันอยู่คนละระดับกับภาพมังกรลวงตาที่สร้างขึ้นมาจากพลังภายในของคน เพราะยังไงตัวหนึ่งก็เป็นของจริง ขณะที่อีกตัวเป็นแต่ภาพลวง โฮก

ตอนนี้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวคล้ายกับกำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายตนใดอยู่สักอย่าง แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่หยุด ยังถาโถม ยังคำราม ยังส่ายวนกับร่องสาวไม่มีเหน็ดเหนื่อย “ไม่ไหวแล้ว...” ต่อจากนั้นอีกหลายนาที ธาราเขตผู้ฉกาจในเกมรักก็ระเบิดความสุขสมเข้าใส่ร่างอรชรไม่หยุดยั้ง พร้อมๆ กับเสียงคำรามคล้ายกับเจ็บปวดที่สุดในชีวิต หญิงสาวโอบกอดร่างกำยำที่ซบลงมาก่อนซอกอกด้วยอารมณ์อ่อนหวาน ความสุขที่ได้รับทำให้หญิงสาวระบายยิ้มออกมา

โหยหาอสูรร้าย กระหายความเป็นซาตานในกายเขาต่างหาก และมันก็ถูกปลุกจนพลุ่งเดือดเหมือนน้ำมันในกระทะทองแดง ที่ถ้าได้จุ่มปลายนิ้วเท้าลงไปสัมผัสแล้ว ไม่มีอะไรจะฉุดกลับไปได้ นอกจากลงไปสังเวยที่ก้นกระทะ “อรจ๋า….ที่รัก” “คุณรักฉันรึเปล่า” “คุณเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกใบนี ้”