Novel & Cerita ม่านหมอก

ม่านหมอกสีขาวโพลนยังคงทำหน้าที่เป็นกำแพงธรรมชาติกั้นกระท่อมไม้สนหลังย่อมออกจากโลกภายนอก อวี๋เซิงลืมตาขึ้นมาพบกับแสงแดดอ่อนที่พยายามลอดผ่านรอยแตกของไม้เข้ามาทักทาย ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ข้อมูลความดันหรืออุณหภูมิห้องจากระบบ แต่เป็นอาการปวดเมื่อยลามไปทั่วร่า งและอ้อมกอดที่แสนมั่นคงของคนข้างกาย

“แน่ใจจริงๆ ใช่ไหมว่านี่คือสิ่งที่ม่านต้องการ” หมอกมองภาพเบื้องหน้า มองน้ำตาของพ่อของลูกที่กำลังร้องไห้เพราะผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจกำลังจะปล่อยมือจากเขา เอาจริงๆ เหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าในครั้งนี้มันชัดเจนมากกว่าคำพูดบางคำซะอีก

ม่านเมฆ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววง่วงงุนเลยสักนิด แต่มันกลับเป็นประกายวิบวับแพรวพราวและเปี่ยมไปด้วยความหลงใหลราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจที่สุดในโลก

หุบเขาหมื่นพิษยามค่ำคืน เต็มไปด้วยหมอกลวงตา ทุกหนแห่งอบอวลไปด้วยหมอกบางๆ ใต้แสงจันทร์ พุ่มไม้หมู่ไม้ล้วนกลายเป็นเงาร่างประหลาดในหมอกลวงตา

๑๕ แผนการของคนซื่อ ม้าสีดำตัวใหญ่ก้าวเดินเป็นจังหวะไม่ช้า และไม่เร็วเกินไป เดินผ่านม่านหมอกเย็นๆ ไปตามเส้นทางของถนนที่ทอดยาว สายลมที่พัดทำให้หมอกลอยคลุ้งกระจาย คนทั้งสองไม่อาจคาดเดาว่าเป็นหมอกที่เกิดจากอะไร อาจจะเกิดจากอากาศที่เย็นลง หรือไอร้อนระเหยของพื้นถนน มันอาจจะ ลอยมาจากการเผาฝืนแก้หนาวของชาวบ้านก็ได้ คนทั้งสองจมูกเย็นเกินกว่าจะได้กลิ่นควันเหล่านี้ อากาศเย็นๆ หมอกขาวๆ นั่งกอดกันบนหลังม้าคงจะอุ่นกายอุ่นใจไม่น้อย

ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหนของมุมบ้านไม่เจอคนสวนก็เจอแม่บ้านที่ใส่ชุดแบบฉันเกือบทุกมุม นี่ยังไม่รวมพวกคนชุดดำที่ทำหน้าที่เป็นการ์ดอีกนะเดินกันอย่างกับมดออกรัง 'ไงมิเชลพาเด็กใหม่ทัวร์อยู่หรอ` 'อย่าไปเรียกแบบนั้นสิเขาเป็นแขกของคุณมาร์โค่นะ อีกหน่อยอาจจะเป็นนายหญิง`

ขิมถามขึ้นเมื่อเห็นตะวันเดินขึ้นมาบนชั้นบนด้วยท่าทางอันเร่งรีบ “ตะวันทานมาจากบ้านยัยเจนแล้วค่ะพี่ขิม” “แล้วนี่ทำไมตาบวมแดงแบบนี้ล่ะ ตะวันเป็นอะไรหรือเปล่า” “เอ่อ...ตะวันไม่ได้เป็นอะไรค่ะพี่ขิม เดินลงจากรถมาเมื่อกี้แมลงอะไรไม่รู้บินมาเข้าตา เดี๋ยวตะวันขอตัวไปล้างน้ำสะอาดออกก่อน นะคะ”

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กล้ามอกเป็นมัด ๆ ของชายหนุ่มโทรมไปด้วยเหงื่อ มันกระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ แม้พายุสวาทที่โหมกระหน่ำเมื่อครู่จะสงบลงแล้ว แต่แก่นมังกรยังคงปักแช่ในโพรงสวาทอย่างอ้อยอิ่ง

ยามซวี่ เรือนไม้ไผ่หยู่จี้ ตำหนักคิมหันต์ ป้อมทะเลทรายเทียนอิ่ง ฝนพรำนอกหน้าต่าง อากาศอบอ้าวกลับหนาวเย็น ร่างสูงใหญ่สมส่วนสวมอาภรณ์สีดำขลิบลายเมฆสีแดงเข้มยืนห่อตัวขณะจ้องมองแสงจันทร์นวลที่ถูกบดบังด้วยเมฆาทึบหนาเงียบๆ ลำพัง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาก ็ยังไม่รู้ตัว

อิจิตอบ เขามองไปยังขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ หมอกนั้นดูผิดปกติ มันไม่ได้เป็นเพียงหมอกธรรมดาๆ แต่มันดูเหมือนมีชีวิต… และกำลังเคลื่อนไหว ทันใดนั้นเอง! เสียงคลื่นลมก็พลันสงบลงอย่างกะทันหัน หมอกหนาทึบเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ เรือของพวกเขาอย่างรวดเร็ว จนมองไม่เห็นอะไรเล ยนอกจากความขาวโพลน