Novel & Cerita ม่านหมอก

มืด ทัศนวิสัยเบื้องหน้าพร่าเลือนและย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เนื่องจากมีม่านหมอกหนาทึบสีเทาหม่นลอยต่ำลงมาปกคลุมผิวกถนนลาดยางอันขรุขระและเต็มไปด้วยหลุมบ่อ บนเส้นทางที่เปลี่ยวร้างห่างไกลจากชุมชนและไร้ซึ่งแสงไฟส่องสว่าง มีเพียงรถบรรทุกขนส่งสินค้าขนาดยักษ์ของบริษัทซิงเฉ ินเอนเตอร์เทนเมนต์คันหนึ่งที่กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างโดดเดี่ยว แสงไฟหน้ารถสีเหลืองนวลสองดวงพยายามส่องทะลวงความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งเพื่อนำทาง ทว่ามันกลับทำได้เพียงเปิดเผยให้เห็นความอ้างว้างของถนนสายนี้ที่ดูราวกับเส้นทางที่จะนำพาไปสู่กับดักอันตรายที่ไม่มีวันหนีพ้น

​“หมั่นเขี้ยว หอมไปทั้งตัวเลยณะจ๋า บอกแล้วอย่าใช้น้ำหอมกลิ่นนี้” ​“มันหอมดีนี่นา ทีภาคยังใช้ได้เลย อะ อ๊า” ประโยคสุดท้ายหลุดครางออกมา เมื่อเขาจับปลายยอดมนอวบถูไถกลีบร่อง ที่ฉ่ำพร้อมแล้วเรียบร้อย

ตอนที่ 16: อาการวิงเวียนและกลิ่นชาโบตั๋น หมอกควันสีเทาจางๆ เหนือท้องฟ้าทิศตะวันตกเฉียงเหนือเริ่มจางหายไปตามสายลมหนาว ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของคลังแสงลับที่หุบเขาอินหลง

หมอกปิดไฟในห้องออกกำลังกาย เดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของเขา ก่อนจะมองออกไปเห็นว่ามีแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เขาจึงเดินไปที่ระเบียงห้อง ยืนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ปล่อยให้สายลมเย็น ๆ พัดกระทบเข้าใบหน้า ทำให้เขารู้สึกสดชื่นข ึ้นมาบ้าง “ช่อแก้ว…ป๊ากับแม่มุกก็อยากได้เธอเป็นสะใภ้เหมือนกันสินะ” หมอกพึมพำ พลันรอยยิ้มเศร้าสร้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"หมอกควันที่เห็นอยู่นี้เป็นหมอกพิษ การเดินทางเข้ามาที่นี่จะต้องผ่านช่องทางลับเท่านั้นเพราะด้านนอกมีหมอกพิษอยู่ทำให้เป็นอันตราย เพียงแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วยามคนที่สูดดมหมอกพิษเข้าไปก็จะมีอาการชักเกร็งและหมดสติ" จางเจินที่ในตอนแรกมองเห็นความงดงามของมันในตอนนี้กลับไม่มีความงามเช ่นนั้นอยู่ในหัวอีกต่อไปแล้ว

เขาชี้ให้ภรรยาดูที่บนสุดของชั้นน้ำตก ละอองหมอกจากเครื่องทำหมอกเทียม กระจายฟุ้งบนนั้น เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงมา ประกายรุ้งก็ทาบทอเหนือยอดผาสูงชัน ก้อนเมฆขาวลอยฟ่องบนท้องฟ้าเหมือนจะรู้ว่าสายรุ้งงามกำลังปรากฏอยู่บนโค้งขอบฟ้า “สายรุ้งบนเมฆ ไงล่ะปลาย”

แม้สมบัติวิเศษร่มสามชั้นนี้จะเป็นสมบัติวิเศษระดับสูง สามารถขับไล่ความมืดมิดหรือปราณมารได้ก็จริง ทว่าม่านปราการปกป้องนี้หาได้ป้องกันพวกเขาจากหมอกควันสีดำนี้เท่านั้น ยามนี้กลิ่นอายความตาย ความชั่วร้ายได้แผ่กระจายออกเป็นระลอกคลื่น ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านไท่หลุนนี้ ก่อนหน้า ที่แม้จะถูกปกคลุมไปอยู่บ้าง แต่ยังพอเห็นตัวบ้านเรือน หรือตัวเส้นทางอยู่บ้างไม่น้อยเช่นกัน ทว่ายามนี้ยิ่งหมอกสีนิลอำพันมรณะลอยต่ำ ลงมากเพียงใด ทั่วทั้งหมู่บ้านไท่หลุนกลับมืดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่างราวกับว่าเป็นศูนย์รวมความมืดมิดทั้งหมดคงไม่เกินจริงไปนัก

เอ่ยจบก็ยื่นเงาะช่อใหญ่มาให้ราตรีดาว “เงาะป่า แม่บอกพี่ไม่น่าจะเคยกิน” “เงาะป่าเหรอ” ราตรีดาวเอ่ยทวนชื่อเงาะอย่างสนใจก่อนจะแกะดูเนื้อซึ่งมันเป็นสีทองไม่ใช่สีขาวอย่างที่เคยกิน ส่วนรสชาตินั้นก็เปรี้ยวๆ หวานๆ เนื้อน้อยหน่อยแต่ก็ถือว่าเป็นผลไม้ป่าที่แปลกตาและรสชาติก็อร่อยใ ช้ได้ “ขอบคุณมากจ้ะ หนูชื่ออะไร” “น้ำใส”

แค่เดินขึ้นจากเนินอีกไม่กี่ก้าว ทะเลหมอกก็จะอยู่ตรงหน้าแล้ว ชายหนุ่มอยากให้อลิสลืมตามาแล้วเจอภาพของทะเลหมอกเลย “ลืมตาได้แล้วครับ ขอเชิญพบกับทะเลหมอกที่สวยที่สุด” ชายหนุ่มผายมือไปที่ด้านหน้าที่เต็มไปด้วยหมอกเหมือนกับปุยยุ่นเต็มไปหมดจนมองไม่เห็นว่าหน้าผาข้างหน้าลึกขนาดไห น

เชิงเขาหุบเขาหมอกทมิฬ ยามโฉ่ว อากาศในหุบเขาเย็นจัดจนกลายเป็นไอสีขาวยามที่เหล่านักรบผ่อนลมหายใจ อวิ๋นซินเยว่ หมอบนิ่งอยู่หลังโขดหินที่ปกคลุมด้วยมอสชื้นแฉะ นางสวมชุดพรางตัวสีเทาดำที่ตัดเย็บจากผ้าเนื้อละเอียดพิเศษซึ่งไม่สะท้อนแสงจันทร์ ในมือของนางกุมหน้าไม ้สไนเปอร์ ต้นแบบ มันคือไม้เนื้อแข็งสีดำขลับที่เสริมกลไกเหล็กกล้าและติดตั้งเลนส์แก้วขัดเงาซ้อนกันสามชั้นเพื่อดึงภาพศัตรูให้เข้ามาใกล้ในคลองสายตา นางป้ายน้ำมันสกัดจากใบมิ้นต์ใต้จมูกเพื่อปลุกสติให้ตื่นตัว กลิ่นหอมเย็นวาบตัดกับกลิ่นชื้นของดินและซากใบไม้ผุพัง