ม่านหมอก Novels & Stories

ยามเหม่า ม่านหมอกสีมุกยังคงอ้อยอิ่งอยู่เหนือผืนสมุทรรอบเกาะเซียนเผิงไหล แสงอรุณรุ่งจับขอบฟ้าสาดทอประกายสีทองอำพันลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายวิหคของเรือนป่าไผ่

ม่านหมอกสีขาวโพลนหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นฝ่ามือตัวเองปกคลุมไปทั่วทั้งลำน้ำ เสียงพายกระทบน้ำของเฉินเฟิงเริ่มช้าลงด้วยความระมัดระวัง บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนบนเรือ หลี่ซินหรานกระชับห่อผ้าแนบอก นางรู้สึกได้ถึงไอชื้นที่ซึมผ่านเสื้อผ้าจนหนา วสั่น "องค์ชายเพคะ หม่อมฉันรู้สึกว่าหมอกนี้มีกลิ่นแปลก ๆ" หลี่ซินหรานกระซิบพลางยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก

เสิ่นเยว่เดินชมธรรมชาติของหุบเขาม่านหมอกที่มีหมอกหนาแน่นสมชื่อของมัน นางเดินไปด้วยสายตาก็เอาแต่มองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น “มองไม่ค่อยเห็นด้านหน้าเลยนะเจ้าคะ” “ที่นี่มีหมอกหนาแน่นตลอดทั้งปีจึงได้ชื่อว่าหุบเขาม่านหมอกอย่างไรเล่า”

ม่านหมอกจาง ๆ บาร์แห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในตรอกแคบ ๆ ด้านหลังโรงภาพยนตร์เก่า ย่านการค้าริมแม่น้ำหวงผู่ แม้จะไม่มีป้ายไฟสว่างจ้า ไม่มีพนักงานแต่งตัวหรูหราแบบโรงแรมห้าดาว แต่กลับมีเสน่ห์แปลกประหลาดที่ดึงดูดคนที่ต้องการมุมสงบเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายของชีวิตแบบสังคมนิยม ที่ ใช้ชื่อเสียงและเงินทองมานำมาวัดค่าความเป็นคนแทนจิตใจ

สิ้นเสียงระบบ จู่ๆ หมอกหนาทึบสีขาวหม่นที่ไม่มีที่มาที่ไปก็พวยพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ปกคลุมทั่วบริเวณจนมองไม่เห็นแม้แต่ต้นไม้รอบตัว บรรยากาศพลันเงียบงันลงอย่างทันตาเห็น "เฮ้ย! หมอกนี่มาจากไหนวะ! ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!" พวกอันธพาลส่งเสียงตะโกนโหวกเหวกด้วยความตื่นต ระหนก หลินชิงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครเห็น รีบฉีดสเปรย์ของเหลวใสลงไปบนพื้นอย่างรวดเร็ว จนพวกมันลื่นล้มทับกันและแหกปากร้องไม่เป็นภาษา

ฉันสบถบ่นให้กับภาพตรงหน้าเพราะรู้สึกหงุดหงิดกับม่านหมอกที่เยอะเหลือเกินในเวลานี้ และก่อนที่ฉันจะรู้สึกถอดใจเพราะไม่ว่าจะปัดหมอกหนายังไงก็ดูท่าว่ามันจะไม่จางลงไปเสียที ก่อนที่ในวินาทีเดียวกันนี้เสียงแสนคุ้นเคยจะร้องแทรกดังลั่นลอดออกมาจากกลุ่มหมอกหนาจนทำให้กลุ่มหมอกเหล่า นั้นพลันกระเจิดกระเจิงจางหายไปในบัดดล “อ๊ากกกก!! เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน...”

หลงยวี่ยิ้มทะเล้นแล้วหลับตาลงครู่หนึ่งภาพที่เห็นหลังปิดเปลือกตานั้นคือม่านหมอกสีเทาที่ปกคลุมบริเวณภูเขาลูกนี้ มังกรฟ้าลืมตาอีกครั้งแววตาเป็นสีทอง เขาวาดมือเป็นอักขระโบราณในอากาศ เกิดกระแสลมขุมหนึ่งหมุนวนแหวกม่านมีเทาที่ผู้อื่นมองไม่เห็นออก “เกิดอะไรขึ้น” เสว ียนอู่เป็นสัตว์อสูรพลังขั้นต่ำสุดจึงมองไม่เห็น รับรู้เพียงกระแสที่พัดผ่านราวกับแยกอากาศเปิดทางออก

กล้า ชายวัยสามสิบห้ายืนมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาสำรวจ เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่เดาว่าคงไม่ใช่ของตัวเองกระโปรงก็สั้นจนแทบจะเห็นแก้มก้น แล้วยิ่งกลิ่นของเธอที่ลอยมาเตะจมูกของเขานั่นยิ่งทำให้กล้ามองน้ำฝนเหมือนจะกลืนเธอไปทั่งตัว "คุณครับ" กล้าเรียกซ้ำแต่สายตากลับ มองน้ำฝนอย่างจาบจ้วง "ค่ะ..คุณว่าอะไรน่ะค่ะ" น้ำฝนตอบอย่างตื่นตระหนก "ผมถามว่าคุณมาทำอะไรที่นี่"

็นทาง แต่ลอยตัวบางเบาราวกับผ้าแพรชั้นดีที่พลิ้วไหวไปตามสายลม เนื่องจากบริเวณนี้มีความชื้นที่พอเหมาะและมีเทือกเขาช่วยกำบังลมพายุแรง ทำให้หมอกสีขาวสะท้อนกับแสงแดดและผืนป่าสีเขียวชอุ่มด้านล่าง กลายเป็นประกายระยิบระยับคล้ายหมอกสีมรกตอ่อนๆ "งดงามเหลือเกิน... ต่อไปข้าจะเรียกที่ นี่ว่า หุบเขาหมอกมรกต" เมิ่งอวี่เอ่ยอุทานออกมาแผ่วเบา สายตาของเขายังคงจับจ้องทัศนียภาพอันน่าทึ่งนั้นไม่วางตา

ระหว่างทางนั่งทานไอศกรีมกันอยู่ธีรกานต์ก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแต่เขาไม่ได้เอามือถือไปด้วยแล้วบังเอิญว่ามีเสียงข้อความดังเข้ามาเอวาริณไม่อยากเสียมารยาทแต่เสียงข้อความก็ดังไม่หยุดเด็กสาวจึงชะโงกหน้ามาอ่านในขณะที่หน้าจอยังล็อกอยู่ ข้อความส่วนใหญ่ก็เป็นข้อความอวยพรวันเกิดแต่เ� �อสะดุดกับข้อความหนึ่งที่เด้งมาท้ายสุด ‘หมอกานต์ขา คืนนี้มาหาวิกกี้ที่ห้องนะคะ วิกกี้จะเอาตัวเองผูกโบเป็นของขวัญวันเกิดให้หมอกานต์ รอนะคะ’