ม่านหมอก Novels & Stories

อิฐบอกด้วยความมุ่งมั่น หมอกที่ปกติเป็นคนเงียบและช่างสังเกต หลังจากที่ได้สติคืนกลับมา เธอยิ่งเงียบกว่าเดิม อยู่ๆ เธอก็เดินช้าๆ ห่างออกจากกลุ่มเล็กน้อย ดวงตาของเธอยังคงเบิกกว้างแต่ไร้แวว ราวกับกำลังมองเห็นบางสิ่งในมิติอื่น เธอหยุดยืนอยู่หน้าตู้ปลาขนาดใหญ่ตู้หนึ ่งที่ดูมืดมิดและมีตะไคร่น้ำเกาะหนาแน่น มันเป็นตู้ปลาที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรอยู่ภายใน แต่หมอกกลับจ้องมองเข้าไปในความมืดนั้นอย่างไม่ละสายตา

บทที่ 41 ยิ่งก้าวเท้าลึกเข้าไปใกล้เขตแดน ‘หน้าผาทมิฬ’ มากเพียงใด... ม่านหมอกสีม่วงคล้ำก็ยิ่งจับตัวหนาทึบขึ้นราวกำแพงเมืองยักษ์ จนแทบจะบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้าให้มืดมิด มองไม่เห็นแม้กระทั่งฝ่ามือของตนเองที่ยื่นออกไป

อัญภัทรหน้าชา “ผมชื่อ ‘หมอกคราม’ เจ้าของไร่นี้” เขาแนะนำตัวสั้นๆ สายตายังคงจับจ้องที่ชุดกระโปรงลูกไม้และรองเท้าส้นสูงของเธอด้วยความขัดใจ

“พะย่ะค่ะ” “มาเถิดได้เวลากลับไปรอชมความครึกครื้นของต้าเหลียงแล้ว” หลังจากนั้นไม่นานป้อมเหลิ่งเยี่ยนก็มีม้าเร็วเจ็ดตัววิ่งออกมา หนึ่งคือเว่ยหย่วนฉีในชุดรัดกุมปกปิดใบหน้าสีม่วง ส่วนข้างๆ คือมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งในชุดสีน้ำเงินเข้ม

ม่าน‍ฟ้าพยักหน้ารับทราบ ซุกหน้าแนบอกแกร่งเพื่อหาไออุ่นอย่างลืมตัว นอนหลับตาพริ้มหนีอาการปวดศีรษะที่กำลังเกิดขึ้น ชื่อของเธอคือ ‘ม่าน‍ฟ้า’ มารดาเป็นผู้ตั้งให้ เนื่องจากวันที่เธอเกิดมีฝนตก มืดครึ้ม มองจากห้องพักผู้ป่วยเห็นแต่เมฆหนาเต็มไปหมด แต่คนถูกตั้งชื่อกลับไม่ส ามารถอดทนต่อฝนฟ้าอากาศได้ คนตัวเล็กป่วยในช่วงฤดูฝนทุกปี หากปีไหนแย่หน่อย อาจจะต้องถึงขั้นนอนโรงพยาบาลหลายสัปดาห์

นป่าสาลี่ในม่านหมอก เพราะตั้งอยู่บนที่สูงและมีหุบเหวกับภูเขาหินตีกรอบล้อมดุจปราการเช่นนี้นี่เอง สถานที่แห่งนี้จึงไม่เพียงเป็นสถานที่ที่มีม่านหมอกปกคลุมตลอดทั้งวันทั้งยังสามารถมองเห็นพระอาทิตย์ พระจันทร์ และดวงดาวชัดเจน แต่มันยังเป็นสถานที่เงียบสงบซึ่งต้นหญ้า ดอกไม้ ธารน้ ำ และผืนดินภายในอาณาบริเวณ แทบไม่ปรากฏร่องรอยมนุษย์ย่างเหยียบ

ตกค่ำ เรือนแม่เฒ่า เปลือกตาที่ผิวหนังหย่อนคล้อยไปตามวัยลืมขึ้นมองภาพเบื้องหน้าภายในเรือนที่ปิดหน้าต่างและประตูจนแสงจันทร์ไม่อาจจะสาดส่องเข้ามาได้ เนื่องจากแม่เฒ่าต้องการทำสมาธิ มีเพียงแค่แสงจากเทียนเล่มเล็กส่องสว่างเนื่องจากตอนนี้เริ่มค่ำมืดแล้ว

และการกระทำของเดโชนั้นก็ทำให้น้ำอบที่ยืนแฝงตัวอยู่บนต้นไม้รู้สึกหมั่นไส้และหงุดหงิดใจยิ่งกว่าเดิม แต่ก็ยังพยายามหายใจเข้าและหายใจออกช้า ๆ เพื่อตั้งสติและบอกตัวเองให้ใจเย็นรอจนกว่าคนทั้งคู่จะเดินมา ดวงตาคู่สวยของน้ำอบหรี่ลงเพื่อกะระยะในตอนที่เดโชและกล้วยไม้กำลัง จะเดินผ่านต้นไม้ที่น้ำอบยืนแอบอยู่ ซึ่งต้นนี้เป็นต้นไม้ที่มีขนาดลำต้นใหญ่มากอีกทั้งยังมีกิ่งก้านแผ่ปกคลุมจนทำให้เดโชนั้นไม่เห็นว่าน้ำอบแอบอยู่บนต้นนี้

ใต้ต้นดอกพุ่มแดง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับไม่ต่างไปจากผืนน้ำยามที่เล่นแสงกับดวงจันทร์ในยามค่ำคืน เมื่อขาเรียวได้ก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าต้นดอกพุ่มแดงที่ยังคงห้อยระย้าเต็มไปด้วยพวงดอกไม้สีแดงสด ตัดกับสีเขียวของใบไม้ท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายและแสนจะสดชื่นในตอนกลาง วัน นิลตราหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มของความสุข แม้จะไม่รู้ว่าสวรรค์ชั้นฟ้านั้นสวยเพียงใดและเป็นอย่างไรแต่ในตอนนี้สถานที่ที่เธอยืนอยู่ก็งดงามจนกล้าพูดได้เต็มปากว่าสวยจนไม่ต่างจากสวรรค์เลย

ไร่สายหมอกแม้อยู่ติดกับไร่ดุจตะวัน แต่วิวชมพระอาทิตย์นั้นสู้ไร่ดุจตะวันไม่ได้ แต่ทว่าภูเขาด้านนี้โอบล้อมไร่สายหมอกไว้ ทำให้มีความอบอุ่นกว่าบริเวณอื่นและมีสายหมอกปกคลุมตลอดปี และจะมากช่วงฤดูฝนจนยาวไปถึงฤดูหนาว “รักเขามากเหรอ” ไม่รู้ทำไมเทียนไขถึงอยากถามออกไป บางครั้งนัยน์ตาเศร้าของเขาก็มองดูน่าสงสาร “หนึ่งดาวคือหนึ่งเดียวที่ผมรัก”