Novel & Cerita ม่านหมอก

รุ่งสางของวันที่สาม หิมะยังไม่หยุดตก และดูจะไม่มีวี่แววว่าจะหยุดในเร็ววัน ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านอวิ๋นหลิงปกคลุมด้วยม่านหมอกสีขาวอมเทา ราวกับสวรรค์เบื้องบนกำลังปิดฉากเวทีให้เสียงหนึ่งได้ดังก้องขึ้น เสียงที่ไม่ใช่จากธรรมชาติ หากเป็นเสียงแห่งความทรงจำ

ใบชามองตามคนที่เห็นมาตั้งแต่เด็กเดินขึ้นบันไดไป ก่อนจะหันมายิ้มให้คนรักที่นั่งกุมมือมองกันก่อนอยู่แล้ว เขายกยิ้มก่อนจะโฉบใบหน้ามาหอมแก้มเธอ "บอกแล้ว พ่อต้องดีใจที่แฟนหมอกคือชา" ถนนดินลูกรังคดเคี้ยวทอดข้ามเนินเขาปกคลุมด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม บรรยากาศไร่ชาให้ความสงบแล ะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสดชื่นจากธรรมชาติ สองหนุ่มสาวเดินกุมมือกันท่ามกลางความงดงามของทะเลหมอกสีขาวที่ลอยปกคลุมทั่วภูเขาเสมือนอยู่บนก้อนเมฆ

เหมือนชื่อของ‍เขา ลม‍หนาว ชาย‍หนุ่มมองทะเลหมอก ที่ขาวโพลนไปจนสุดลูกหูลูกตาพระ‍อา‍ทิตย์ที่กำลังขึ้นในตอนเช้า มันช่างเป็นสิ่งที่สวยงามเหลือเกิน แม้แต่กล้องถ่ายรูปก็ยังเก็บความสวยงามนี้ไว้ไม่หมด ต้องมาดูเองให้เห็นกับตา ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ลม‍หนาวก็ยังคงคิดถึงใค ร‍คน‍‍หนึ่ง ที่อยู่เมืองหลวง ไม่รู้ว่าตอนนี้ คนคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ ยังจะคิดถึงเขาอยู่ไหมนะ

ท่ามกลางหุบเขาที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตของป่าหินทางทิศตะวันออก ม่านหมอกหนาทึบสีขาวขุ่นแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วทุกหัวระแหง มันมิใช่หมอกธรรมดาที่เกิดจากน้ำค้าง ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าหมอกเหล่านี้ให้สัมผัสที่ทั้งชื้นและหนักอึ้ง อีกทั้งยังนิ่งสนิทราวกับจะกักขังผู้ที่หลง เข้ามาเอาไว้ไม่ให้กลับออกไปได้อย่างไรอย่างนั้น บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่กลั่นตัวจากหมอกตกลงกระทบใบไม้ดัง ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะที่น่าขนลุก

เขาสั่งก่อนจะหายลับขึ้นบันไดไป แล้วสติของฉันก็ดับวูบไป เศษเสี้ยวของบทสนทนาลอยแว่วมาในม่านหมอกแห่งสติ "...แค่น้ำตาลในเลือดต่ำ..." "...หาอะไรหวาน ๆ ให้เธอดื่มสักหน่อย..."

สีฝุ่น จากตอนแรกที่ก้าวขาเดินด้วยความคล่องแคล่วแต่พอมาตอนนี้จังหวะเดินของฉันกลับเริ่มช้าลงเพราะเดโชพาฉันเดินโดยไม่ได้หยุดพักต่อเนื่องมาหลายกิโลเมตร จนฉันรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มมันเกือบจะแห้งแล้ว “ถูกทางหรือเปล่าเนี่ยเดโช” “ใกล้แล้ว” “ใกล้ถึงไหน ใกล้ถึงต้นไม ้ต้นที่ใหญ่กว่านี้ ใกล้ถึงถ้ำหรือว่าใกล้ถึงน้ำตก ฉันเมื่อยแล้วฉันเดินไม่ไหวแล้ว”

หลิ่วเฉินตอบเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องที่กระดาน "คนร้ายทิ้งร่องรอยไว้น้อยมาก แต่ก็มิใช่ว่าจะไร้ร่องรอยเสียทีเดียว สวรรค์มีตา ตาข่ายฟ้ากว้างใหญ่แต่ไม่เล็ดลอด" "ตาข่ายฟ้าหรือ..." หมิงอ๋องหยิบหมากดำขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "บางครั้ง ตาข่ายก็อาจจะมีรูรั่ว หากปลาตัวนั้น... ใหญ่เก ินไป"

การที่นางรีดเร้นปราณเซียนออกมาใช้เมื่อครู่ แม้เพียงเศษเสี้ยวแต่ก็เพียงพอจะทำให้ 'ม่านพรางตากลิ่นอาย' ที่ม่อซางสร้างไว้เกิดรอยรั่วขนาดย่อมชั่ววินาทีเดียว ครืน. ท้องฟ้าเหนือเมืองเมฆาคล้อยที่เคยสดใสพลันถูกหมอกสีม่วงเข้มปกคลุมจนมืดครึ้ม ลมกรรโชกแรงหอบเอาไอเย็นยะเยือกที่ เปี่ยมไปด้วยความริษยาอาฆาตมาดร้ายพุ่งเข้าใส่โรงหมอ เสียงหัวเราะแหลมปรี๊ดของสตรีผู้หนึ่งดังกังวานเสียดแทรกแก้วหูมาจากฟากฟ้า

เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอแห้งผากด้วยความรู้สึกทึ่ง ก่อนสายตาจะจรดลงบนดวงหน้างามงอน "..." แสงสีทองของแดดอ่อน ๆ ทอดลงรำไรผ่านม่านสีฟางข้าว กระทบผิวขาวผ่องนวลเนียนของคนหลับ ก่อเกิดเป็นภาพงดงามจนยากจะลาสายตา นิยามของคำว่างามล่มเมืองเป็นอย่างไร จางหยุนคิดว่าไม่มี ใครเหมาะสมกับคำชมนั้นมากไปว่าไป๋ลู่เสียนแล้ว…

สิงขรค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น เขามองข้ามซากการต่อสู้ไปยังเบื้องหน้า ที่ปลายสุดของสะพานศิลา คือบานประตูขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมด้วย "ม่านหมอกสีทองหม่น" ม่านหมอกนั้นไม่ได้ดูศักดิ์สิทธิ์ แต่มันดูหนาหนักและน่าสะอิดสะเอียน กลิ่นอายของ "ความตายที่แท้จริง" รั่วไหลออกมาจากหลัง ม่านหมอกนั้นอย่างชัดเจน มันคือพลังงานที่จะดับสูญทุกสิ่ง แม้กระทั่งจิตวิญญาณ