ม่ายแม่ลูกอ่อน Novels & Stories

มะแป่มมโนเป็นเรื่องเป็นราว "บ่าใจ้นะ บ่าใจ้จาอั้น ฮืออี่แม่จ้วยน่านโตย" น่านฟ้าไม่อยากให้มะแป่มเกาะติด "เอาน่าเดี๋ยวน้องก็ลืม" คุณแม่ตบแผ่นหลังเล็กเบา ๆ

“ฉันฝากเหมือนฝันด้วยนะคะคุณวายุ ช่วยดูแลลูกแทนฉันด้วยหากวันใดที่หมดรักแล้วอย่าทำร้ายยัยฝันไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจแต่ได้โปรดส่งเธอคืนกลับมาให้ฉันนะคะ” คำอวยพรนั้นสะดุดหูจนต้องทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองแม่ภรรยาที่กำลังมองมาด้วยดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำใสราวกับว ่าเขาเป็นคนไม่ดีจะไม่ทำร้ายลูกสาวของเธออย่างนั้น

“หนูเมร่าไม่มีพี่เสียหน่อย” หญิงสาวทำปากยื่นหน้างอเข้าไปอีก ผู้เป็นแม่ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วลูบเรือนผมสลวยของลูกสาวที่รักอย่างอ่อนโยน “ดื้อใหญ่นะเรา เดี๋ยวนี้ไม่เชื่อฟังแม่แล้วสิ”

“ก็เมื่อกี้พี่ภัทรหลอกด่าฝันทางอ้อม” “คุณแม่อารมณ์อ่อนไหวเหลือเกิน” เสียงบ่นขมุบขมิบดังขึ้นให้ได้ยินเบา ๆ “ง้อแม่ช่วยพ่อหน่อยตัวเล็ก แม่งอนใหญ่แล้ว”

แม่ยายที่เป็นม่ายและห่างหายจากการร่วมเพศมานานร้องครวญครางออกมาด้วยความลืมตัว นางแอ่นง่ามขาขึ้นรับลำเอ็นดุ้นมหึมาของเฟยหลง กระแทกรัวเข้าใส่อย่างเมามันไม่ปรานี. “อู้วววว… เสียวมาก… ซี้ด… ขมิบเก่งมากท่านแม่ อ่า… อ่า… อ่า… ร้อนแรงขนาดนี้เดี๋ยวข้าจะขยี้ให้รูระบม… ”

"แม่เลี้ยงลูกมา" ผู้เป็นแม่ยิ้มอ่อนโยน "ลูกยิ้มได้" "แต่ตาลูกเศร้า" เพียงเท่านั้น น้ำตาก็แทบไหล พิมพ์ชนกรีบก้มหน้า ก่อนสูดหายใจลึก

เธอยกมือยันอกเขาไว้ มัวแต่เคลิ้มไปกับรสจูบสุดหวาม ก็รับรู้ว่าถูกเบียดรุน ชำแรกเข้ามาในร่างกายอย่างรวดเร็ว คับแน่นไปหมด จนเธอน้ำตาปริ่ม ​อา... ​เพราะห่างหายมานาน ​หรือเพราะอะไรกันนะ ​มันแน่นไปหมดแล้ว ​“ณะ โอ มัน...ของณะรัดแน่นจนจะแตกแล้ว” ​“มันแน่น แน่นมาก”

ท่านแม่ ท่านแม่อย่างนั้นหรือ เธอยังไม่มีลูก หรือมีสามี แล้วจะมีลูกได้ยังไง ฉางเห่ยงงไปหมดแล้ว “หนู...” “ท่านแม่ ข้าซีห่าว” เสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับรอยยิ้มแสนไร้เดียงสาของเด็กน้อย

สายลมเย็นยะเยือกยามเช้าพัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีที่เริ่มมีน้ำค้างเกาะพราว กลิ่นหอมของฟางแห้งผสมกับกลิ่นดินชื้น ๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณคอกม้าท้ายไร่ ซึ่งเช้านี้คึกคักเป็นพิเศษเพราะแม่ม้าพันธุ์ดีชื่อ ‘เจ้าสร้อย’ กำลังจะตกลูก อัญภัทร ในชุดทะมัดทะแมงสวมรองเท้าบูทคู ่เก่ง ยืนเกาะขอบรั้วไม้ด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองเข้าไปในคอกม้าที่มีสัตวแพทย์และคนงานกำลังช่วยกันทำคลอด

หญิงสาวในชุดผ้าไหมสุภาพถอนหายใจเฮือกใหญ่ในขณะที่เอ่ยปากพูดกับบุตรชายคนเดียว สายตานั้นมองไปยังทางเดินที่เด็กสาวตัวเล็กวิ่งลับหายไปด้วยความกังวล "คุณแม่พูดอะไรอย่างนั้นครับ...ผมกำลังจะแต่งงาน อีกอย่างผมรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร ผมไม่เคยคิดกับเอยเป็นอย่างอื่นนอกจากเป็นน้อง เป็นหลาน" ทัพไทประคองมารดาเอาไว้แล้วพาเดินเข้าบ้าน "แต่เอยคิด...และเขาเชื่อมั่นมาตลอดว่าลูกกับเขาเป็นคนรักกัน"