Novel & Cerita รักคนโง่เขลา

โยธาค่อย ๆ วางยัยตัวแสบลงให้ขาแตะพื้น แต่สองมือหนายังคงโอบกระชับเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างขยับขึ้นมาขยี้ผมยัยน้องเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู สายตาคมดุที่เคยมองคนอื่นอย่างเย็นชา บัดนี้กลับอ่อนเชื่อมจนคนมองแทบละลาย "เก่งมากค่ะ... คนเก่งของพี่" "อี๋! เหม็นความรักว่ะ ! ไอ้นี่ปกตินิ่งเป็นเสือ พอเมียมากลายเป็นหมาโบ้เลยนะมึง!" เสียงพี่เสกลตะโกนขัดจังหวะขึ้นมาพร้อมทำท่าขนลุกซู่ แก๊งวิศวะพากันโห่ฮิ้วล้อเลียนความคลั่งรักจนโมเดลแทบอยากจะมุดดินหนีเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่น

วันที่กำลังจะไปออกทริปฉลองเรียนจบที่ทิเบต อยู่ดี ๆ แฟนสาวของผมก็ขาดการติดต่อ ขณะผมกำลังรออยู่ที่สนามบินด้วยความร้อนใจ รูมเมตก็ส่งข้อความที่มีความหมายแฝงบางอย่างมาให้ "หลินโจว นายใจเย็น ๆ ก่อนนะเว้ย รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่แน่" ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าเหตุผลที่จี้โหรวมาสาย คงเพราะกำลังแต่งตัวจัดเต็มอยู่แน่ ๆ เพราะเธอเคยบอกไว้ว่า เรียนจบเมื่อไหร่เธอจะสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับผม จนกระทั่งหัวหน้าห้องส่งรูปภาพการ์ดแต่งงานพร้อมข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นเข้ามาในกรุ๊ปไลน์ @ทุกคน : "ขอขอบคุณอาจารย์และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของจี้โหรวกับฉู่เสวียนนะครับ! รักมาราธอนสามปี ในที่สุดก็ถึงฝั่งฝันสักที!" มีคนระดมกดไลก์รูปการ์ดแต่งงานใบนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นต่า

นี่เสียงของเปรย เปรยมันกำลังพูดกรอกหูฉัน “มึงไม่ควรทำตัวเป็นคนโง่” “อย่าให้ความรักมาทำให้มึงอ่อนแอดิจีน” “ดึงตัวเองออกมาได้แล้วไอ้จีน มึงไม่ใช่คนแบบนี้เว้ย”

“ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังวิ่งหนีเทพอู่เฉิน ไม่รู้ด้วยเหตุใด เรือนของท่านแสนเงียบสงบ เจ้ากินดีอยู่ดีมีชีวิตสุขสบายนัก วันดีคืนดีเจ้ากลับทำตัวเป็นสตรีโง่” อาเป้ยหลุบตามองกับคำว่า ‘โง่เขลา’ นางผ่อนลมหายใจออกมา “เจ้าไม่ควรวิ่งหาความตายเหมือนสตรีโง่เขลาผู้มีความรัก ท่านแม่ของข้าเ คยพูดเรื่องนี้”

หน้าจอโทรศัพท์ในถุงพลาสติกสว่างขึ้น ข้อความบนหน้าจอเขียนว่า "ที่รัก" เสิ่นหวยเอวี่ยนทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมคุณถึงไม่บอกผม ถ้าคุณบอก ผมจะต้องไปช่วยคุณก่อนแน่นอน"

ผมฟังแล้วนิ่งไป ผมเข้าใจมันนะตลอดเวลาที่รู้จักกันมายูร์ไม่เคยได้รู้จักคำว่ารักเลยชีวิตมีแต่ความผิดหวังแบบนั้น จริงๆ การที่มันได้เจอคนอ่อนหวานแบบมิ้นชีวิตอาจจะสดใสขึ้นจริงก็ได้ "กูเข้าใจแล้ว....แต่ริลเขาหวงน้องมากเห็นภาพเมื่อกี้ไปคงยอมรับมึงยากหน่อย" "สู้อยู่แล้ว" "เอ่อ แล้ววันนี้กูเห็นข่าว คนที่ปล่อยข่าวคือใครวะ"

0//0 " หน้าด้าน น่าเกลียดที่สุด คุณเป็นคนยังไงกันถึงพูดเรื่องแบบนี้ออกไปได้โดยไม่กระดากปาก..." ทั้งน้ำขิงและแพทต่างพากันเขินหน้าแดงเพราะไอ้คนบ้าคนนี้พูดเรื่องแบบนั้นออกมาหน้าด้านๆ..

StarDao : ก็หย่าสิ Nava_Sea : ไม่หย่า StarDao : เธอมันบ้า ( สติกเกอร์แยกเขี้ยว) Nava_Sea : บ้าก็บ้ารักเธอหรอกดาว StarDao : คนรักกันเขาไม่ทิ้งไปตั้งห้าปีหรอก Nava_Sea : ก็เรามันคนโง่ พอเรื่องเธอทีไร เราโง่ทุกที StarDao : ตอแหล เราไม่มีทางโง่เหมือนเดิมอีกแล้วทะเล หย่าให้เราเถอะ

“ครับแม่” “ก็ดีนะ ออกมาพบเจอผู้คนบ้าง อยู่แต่บ้านสวนเจอแต่ฝรั่งแบบนี้ไม่มีแฟนกับเขาพอดี” “น้องพายก็อาจมีแฟนฝรั่งก็ได้นะคะแม่”

“น่าเบื่อ มนุษย์หลายคนเป็นผู้ฉลาดเฉลียวแต่ทำตัวโง่งมเพราะความรัก” หนานรั่วซีไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงพูดราวกับว่าตนเองไม่ใช่มนุษย์เสียอย่างนั้น