รักผิดสิบห้าปี คุณซ่งปล่อยมือไม่หวนกลับ Novels & Stories

คำถามนั้นทำให้ญาณินหุบปากฉับ เธอตอบไม่ได้ เพราะเธอไม่อยากโกหก “ออกห่างจากหินมันดีกว่า เธอเป็นคนเลือกทางนี้เองตั้งแต่เมื่อสิบสามปีที่แล้ว มาเสียใจตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว” “เลิกจมปลักกับคนที่เขาไม่ได้รักเธอได้แล้ว... เจน” “แล้วเมื่อไหร่นายจะเลิกจมปลักกับคนที่ไม่มีทางรักนายล ่ะ” ญาณินยกยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหน้าเสียไป “สิบห้าปีแล้วนะ ถ้าเขาคิดจะรัก เขาคงรักนายไปนานแล้ว”

ไม่ว่าเวลาจะดึกแค่ไหน ถ้าเป็นสายจากสวี่หลานจือ เสิ่นหวยเอวี่ยนจะรีบออกไปทันที ทุกครั้งที่ฉันทะเลาะกับเขาเรื่องนี้ เขาจะตวาดฉันด้วยความหงุดหงิดอย่างมาก "หลานจือไม่มีใครในประเทศนี้ ผมแค่ช่วยเธอ ทำไมต้องหาเรื่องไม่เข้าท่าด้วย" จากนั้นพวกเราก็ไม่คุยกัน เขาใช้ข้ออ้างนี้ในการไม่กลับบ้า น

นางปฏิเสธอย่างเด็ดขาด สุดท้ายก็มีความโกรธและความเคียดแค้น ในมุมมองของนาง ซ่งหลีเป็นคนทิ้งนาง และล้มเลิกความสัมพันธ์นี้ นางถูกบังคับให้ปล่อยมือ จะให้นางไม่โกรธเคือง มองส่งเขาด้วยรอยยิ้ม เป็นไปไม่ได้หรอก

ไม่ได้พบกันนานเท่าไหร่? ซ่างกวนซีตอบ “ข้าไปรบ ไม่ได้กลับเมืองหลวงมาสิบปี” เยี่ยนเว่ยฉือพยักหน้า “องค์รัชทายาทและท่านหญิงอิ๋นตางไม่ได้พบกันอย่างน้อยสิบปี ท่านหญิงอิ๋นตางเมื่อสิบปีก่อนก็แค่หกเจ็ดขวบ ตอนนั้นจะมีความรักฉันชายหญิงได้อย่างไร?”

”ก็อยากกอด ไม่ได้หรอครับ แค่นิดเดียวเอง คนที่เค้าชอบกัน เค้าก็ต้องสัมผัสกันเป็นธรรมดา ผมชอบคุณ ผมก็อยากสัมผัสคุณ แต่คุณคงไม่ได้ชอบผมมากขนาดนั้นใช่ไหมครับ “ เค้าปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แล้วพลิกตัวหนี พราวรุ้งชอบเค้า แต่ก็ไม่อยากให้เค้า ถึงเนื้อถึงตัวมากมายจนเกินไป แต่เ พราะใจของคนที่ไม่เคยมีความรัก ไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของฝ่ายตรงข้าม ทำให้ต้องยอม ดึงเค้าให้หันกลับมา “รุ้งไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ “ คนที่หันหน้าหนีอมยิ้ม

“เงื่อนไขเล่า?” “สิบปี ภายในสิบปี เจ้าห้ามออกจากหอดารารักษ์!” ฉินซูปฏิเสธโดยมิต้องคิด “สิบปี? พูดเล่นกระมัง เป็นไปมิได้เด็ดขาด!”

ตงฟางหลีกำหมัดแน่น “ครั้นอายุได้สิบห้าปี ข้าก็ยอมละทิ้งความคิดนี้ไปแล้ว” “ช่วงก่อนหน้านี้มิใช่ว่าเจ้ายังแสดงความรักใคร่ต่อซูเตี่ยนฉิงอยู่หรือ?” อ๋องอี๋หยางเองก็ประหลาดใจเช่นกัน “ได้ยินมาว่าเพราะเจ้าแต่งงาน ซูเตี่ยนฉิงยังอดอาหารประท้วงอยู่หลายวัน”

และไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม จักรพรรดิ์ซูชิงคิดว่านางยังมีอารมณ์ค้างอยู่ จึงตรัสยิ้มๆ ว่า "หากเจ้ายังไม่สบายใจ ข้าจะไม่บันทึกผลงานของเขา และไม่อนุญาตให้เขากลับมาเมืองหลวง ปล่อยให้เขาอยู่ที่ชายแดนเฉิงหลิงสักสิบปีแปดปี นับเป็นการลงโทษแล้วกัน" ซ่งซีซีรู้สึกประหลาด ใจเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าพระองค์จะตรัสเช่นนี้

เขาเอื้อมมือมากุมมือนางไว้ “ข้าไม่อยากเสียเวลาเพราะความเข้าใจผิดอีกแล้ว” เวินซูฉียิ้มตอบ แม้นางยังไม่ตอบรับความรักของเขาแต่ในวินาทีนั้น นางรู้ว่าหญิงสาวที่ชื่อซูรั่วหลันไม่ได้กลับมาเพื่อแย่งชิงหัวใจของหยางเซียวหาน นางกลับมา...เพื่อปลดโซ่ตรวนที่ล่ามหัวใจของเขาไว้มาสิบห้า ปีและเมื่อโซ่ตรวนนั้นถูกปลดออก บุรุษตรงหน้าก็พร้อมจะก้าวไปข้างหน้าอย่างแท้จริง โดยมีเวินซูฉียืนอยู่เคียงข้างเขา

ช่างน่าเสียดายที่สามีของฉัน ไม่มีวันที่จะแข็งแกร่งและมีพลังได้ขนาดนี้แน่นอน หลังจากพักผ่อนได้ครู่หนึ่ง หลี่จื้อเฉียงที่ยังไม่เต็มอิ่มยังคิดจะขออีกรอบ ทว่าฉันสังเกตเห็นว่านี่ก้เย็นมากแล้ว จึงปฏิเสธคำชวนของเขาไปอย่างนุ่มนวล