Romans & histoires รักผิดสิบห้าปี คุณซ่งปล่อยมือไม่หวนกลับ

ลี่สุยอานหายไปเลยสามวัน และเมื่อฉันได้พบเขาอีกครั้ง เขาก็ได้ยื่นใบหย่ามาให้ฉัน “หลินชวง เราหย่ากันเถอะ ซูจิ่นเยว่ไม่สามารถไปจากฉันได้” เมื่อเห็นเอกสารการหย่าในมือ ฉันก็รู้สึกโกรธและความภูมิใจของฉันที่มีต่อเขาก็หายไปจนหมด ฉันคว้าใบหย่านั้นมาฉีกมันเป็นชิ้นๆ!

ครั้งนี้เธอโผเข้ากอดฉันทั้งน้ำตา ฉันเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน หลังจากสักพักพวกเราก็ผละออกจากกัน “นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากได้ยินจากเธอ” เธอบอกพร้อมพยายามยิ้ม “ฉันขอโทษที่ใช้เวลานานขนาดนี้” ฉันหัวเราะปนร้องไห้ “แต่เธอก็ไม่ได้ทำให้มันง่ายเลยนะ เพราะเธอหนีออก จากเมืองนี้ไปตั้งสิบปี และตอนที่กลับมาก็ทำตัวแย่ใส่ฉันอีก”

คนรักที่เขาชมชอบมานานหลายปี บัดนี้ปล่อยวางได้แล้ว ไม่ใช่การแสดงตั้งแต่แรก อีกทั้งยังไม่ใช่โมโหไปชั่วขณะ เคอหยวนจื่ออึ้งงันอยู่กับที่ เพียงคิดว่าเรื่องนี้ยอมรับได้ยากเสียยิ่งกว่าซ่งจิ่งเซินให้นางคืนเงินเสียอีก เหตุใดเขาสามารถปล่อยวางตนเองได้เล่า?

ไป๋จิ้งหานส่ายหน้า “ผู้ใดให้เจ้ารับผิดชอบเช่นนี้ เจ้าสมควรกลับไปขอโทษคนเขาเสีย” “ไม่ข้าไม่กลับ ท่านย่าของท่านไล่ข้ามาแล้วท่านก็ปล่อยข้าเถิด ท่านไม่ชอบข้ามิใช่หรือ ข้าเองก็ไม่อยากขัดขวางความรักของท่าน ข้าสัญญาว่าจะไม่เปิดเผยว่าข้าเป็นผู้ใด จะไม่ทำให้จวนสกุลไป๋ขายหน้าเด็ดขาด ท่าน พี่ข้าเที่ยวเล่นอีกสักหลายวันดูเมืองหลงเซิงให้ทั่ว แล้วส่งข้ากลับเมืองหลวงได้หรือไม่”

“แล้วท่านหญิงเสวี่ยหนิงล่ะ ท่านลืมนางไปแล้วหรือ” คำถามของจื้อหาวทำให้หยางหมิงนิ่งงัน เขาไม่สามารถบอกว่าตนมิได้รักเสวี่ยหนิงได้ การปักใจอยู่กับสตรีที่ช่วยตนเองขึ้นมาจากทะเลสาบนานถึงห้าปีหากไม่ใช่รักแล้วคือสิ่งใด แลนางมิได้ทำสิ่งใดผิดจึงมิอาจทอดทิ้งนางได้ หากแต่เขาก ็มิอาจปล่อยมือจากลี่อินได้เช่นกันแม้ตอนนี้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีให้นางเรียกว่าอะไร เพราะช่างแตกต่างกับที่มีให้ซ่งเสวี่ยหนิงโดยสิ้นเชิง แต่ถึงกระนั้นการปล่อยนางไปคือสิ่งเดียวที่เขามิอาจทำได้

ลมทะเลที่โรแมนติกและอบอุ่นพัดผ่าน และหัวใจของเซิ่งซืออวี้ก็เต้นด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนที่เขาสารภาพรักในตอนแรก เธอจะให้อภัยเขาไหม? จะต้องให้อภัยแน่นอน เพราะพวกเขารักกันมากขนาดนั้น และรักกันมาหลายปีแล้ว ยอมปล่อยมืออย่างง่ายๆ ได้ไง

เฉียวชิงซุ่ยอาจจะยังยอมหันกลับไปสานต่อความสัมพันธ์กับเขาอยู่บ้าง แต่ลู่อวี่เซินกลับเลือกที่จะหันกลับมาในตอนที่เธอเผาจดหมายรักทิ้งจนหมด และตัดใจจากเขาอย่างเด็ดขาดไปแล้ว หลังจากที่เขาเล่นสนุกจนเบื่อและนอนกับซูเหนี่ยนหนิงจนหนำใจแล้ว

มิผิด นายหญิงแห่งจวนซ่งกั๋วกงไม่ยอมให้สามีเข้าใกล้เกินหนึ่งช่วงแขนอยู่เนิ่นนานถึงหนึ่งปีเต็ม ๆ และตลอดเวลานั้น สองผู้เฒ่าแห่งจวนซ่งอย่างซ่งเหล่าไท่ไท่กับซ่งเหล่าไท่เย่ก็ไม่คิดยื่นมือเข้าช่วยหลานชายคนโตแม้แต่น้อย อาจเพราะพวกท่านยังจดจำภาพในวันนั้นได้ดี…

สุดท้ายจางซูเหยากลับเป็นผู้เปิดโปงความจริงทั้งหมดผลักความผิดทุกอย่างให้นางรับเพียงผู้เดียว แน่นอนไป๋จิ้งหาวไม่มีวันให้อภัย ไม่มีวันลืมว่าความรักหนึ่งเดียวของเขาถูกพรากไปด้วยแผนการสกปรกที่ต่ำช้ามากเพียงใด

เขามีท่าทีดึงดัน ซ่งจวินหนิงถอนหายใจออกมา “จะอย่างไรอายุครบสิบห้าก็ต้องออกเรือน ข้าออกเรือนเจ้าก็ไม่อาจตามข้าไปได้ทุกที่อยู่ดี มิสู้ตอนนี้ข้าออกไปหาทางให้ตัวเอง มีอิสระสักปีสองปีรอเจ้าได้เป็นมือปราบของกรมอาญา ตอนนั้นหากข้าแต่งงานแล้วสามีไม่ดีต่อข้า รังแกข้า ข้าจะได้สามาร ถพึ่งพาเจ้า”